ผมเป็นคนหนึ่งที่เป็นนักเรียนขาสั้นโรงเรียนชายล้วนแห่งหนึ่งบนถนนสามเสน สมัยนั้นผมยังเรียนเป็นระบบ ม.ศ. อยู่ ในราวปีค.ศ. 1979 จำได้ว่าเรียนอยู่ม.ศ.4 นักเรียนต้องซื้อหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษที่โด่งดังที่สุดในยุคนั้นคือ STUDENT WEEKLY ถ้าจำไม่ผิดเป็นหนังสือพิมพ์ในเครือบางกอกโพสต์ ขนาดของ STUDENT WEEKLY เรียกว่าขนาดแทบลอยด์ คือครึ่งหนึ่งของไทยรัฐ ข้างในก็จะประกอบไปด้วยข่าวภาษาอังกฤษ แต่ส่วนมาก็จะเป็นข่าวเกี่ยวกับนักเรียน หรือเรื่องราวของวัยรุ่น เช่นการไปแข่งขันโอลิมปิกวิชาการ เหตุที่ผมต้องซื้อ STUDENT WEEKLY มาอ่านเพราะ ต้องทำรายการ หาเรื่องราวข่าวสารมาพรีเซ็นต์หน้าห้องบ้าง ทำรายงานด้วยกระดาษฟูลสแก๊ป (Foolscap Paper) ส่งบ้าง เด็กสมัยนี้น่าจะไม่รู้จักกระดาษทำรายงานแบบนี้กันแล้ว แม้จะยังมีขายอยู่ เป็นกระดาษทำรายงานที่มีเส้นบรรทัดให้เขียน ทำให้รายงานออกมาดูเป็ระเบียบเรียบร้อย เขียนได้สองหน้า เป็นกระดาษพับครึ่งแบบหนังสือพิมพ์ขนาดประมาณ 7.5 x 12.5 นิ้ว ราว ๆ F4
ออกนอกเรื่องซะ กลับมาเรื่อง STUDENT WEEKLY นอกจากข่าวสาร คำศัพท์ภาษาอังกฤษ และรูปแบบการเขียนประโยคที่เราจะได้ความรู้จากมันแล้ว ยังมีอีกสองคอลัมน์ยอดฮิตที่ผมและเพื่อน ๆ ชอบมาก ซื้อหนังสือพิมพ์มาปุ๊บต้องเปิดดูปั๊บ คือคอลัมน์ Cross Word ปริศนาอักษรไขว้ แบบให้ปริศนาใบ้คำศัพท์ในแนวนอนกับแนวตั้งมา เราก็จะรีบเอามาแข่งกันเลยว่าใครจะทำได้สำเร็จก่อนกัน ถูกบ้างผิดบ้าง ก็รอดูเฉลยฉบับหน้าในสัปดาห์ต่อไป กับอีกคอลัมน์ที่ชอบที่สุดคือ Penpals หรือ Penfriends เพื่อนทางจดหมาย เป็นคอลัมน์ที่เขาจะลงชื่อคนที่ต้องการมีเพื่อนใหม่ทางจดหมาย บอกคำนิยามย่อ ๆ ของคนนั้น บอก hobby บอกความต้องการมาว่าอยากคุยกับเพื่อนแบบไหน เช่น ชายหรือหญิง โดยเป็นข้อมูลภาษาอังกฤษทั้งหมด เจตนารมณ์ของเขาคือต้องการให้นักเรียนคุยทักทายหาเพื่อนใหม่ด้วยการเขียนจดหมายภาษาอังกฤษหากัน หลังกับผมกับเพื่อนในกลุ่มแย่งชื่อกันแล้วว่าใครจะเขียนหาคนไหน ก็จะมาแข่งกันว่าใครจะได้รับจดหมายตอบ พอได้การตอบกลับก็เอามาอ่านกันเล่นฮฮาตามประสาเด็กผู้ชาย บางครั้งก็ถึงกับแข่งกันเลยวว่าจะจีบได้ไหม มีอยู๋ครั้งหนึ่งเพื่อนผมเขียนหาเด็กนักเรียนโรงเรียนอัสสัมชัญคอนเแวนต์ ยังจำได้เลยวันหยุดวันหนึ่งผมกับมันได้ไปให้เดินหาบ้านหลังนั้นที่ซอยประชุม ถนนสีลม หาไม่เจอนะครับ แต่ต่อมาได้ติดต่อกันทางโทรศัพท์ เจอตัว กัน ปีต่อมาเธอสอบเข้ามศ.4 เตรียมอุดมศึกษา เธอยังบอกผมเลยว่า วันนี้เธอมองผ่านกระจกออกมาเห็นผมกับเพื่อน ตกใจมากเลย เพราะสมัยนั้นจะมีการแลกรูปกันทางจดหมาย
บางคนก็ได้เป็นแฟนกัน บางคนต่อมาก็กลายเป็นเพื่อนกันเช่นคนที่อยู่เตรียมอุดม ผมยังได้เจอเธอตอนที่เธอเรียนเภสัชจุฬา จนครั้งสุดท้ายเธอทำงานเป็นดีลเลอร์ยา ยังเคยนัดเจอไปกินข้าวด้วยกัน แต่พอผมย้ายบ้านโทรศัพท์เปลี่ยน ก็ขาดการติดต่อไปหมด จนถึงวันนี้ก็ไม่ได้พบกันอีกเลย ผมได้แฟนหนึ่งคนจากเพื่อนทางจดหมายนี้นะครับ แต่ตอนหลังก็กลายเป็นเพื่อนกัน เป็นเรื่องราวยุคแอนะล็อกที่อยากเล่าให้รุ่นลูกรุ่นหลานฟังว่าสมัย 80's-90's ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสื่อออนไลน์ ไม่มีโซเชี่ยลมีเดีย วัยรุ่นยุคนั้นกว่าจะมีเพื่อนใหม่สักคนนั้นแสนยากเย็น ต้องเขียนจดหมายหากัน กระดาษก็ต้องสวย ๆ ซองก็ต้องเก๋ ๆ การพับก็ต้องมีวิธีการพับที่พิสดารทบไปทบมาน่าเวียนหัว พอคุยกันคลิก ก็แลกรูปกัน จากนั้นจึงนัดเจอกันออกเดท กว่าจะเป็นแฟน เหนื่อยแบบสุด ๆ มิตรภาพของคนในยุคนั้นจึงมีสีสัน มีเรื่องราวน่าจดจำอยู่มาก นี่คือแรงบันดาลใจให้ผมเขียนเพลงนี้ขึ้นมา "เพ็นเฟรนดส์" เพื่อรำลึก เพื่อฝากไว้เป็นดิจิทัลฟุตพรินต์ เป็นร่องรอยแห่งเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง
https://youtu.be/iveqLSm9vY0 
นักเรียนชายล้วนยุค-แอนะล็อก by ThirteenReturns
ออกนอกเรื่องซะ กลับมาเรื่อง STUDENT WEEKLY นอกจากข่าวสาร คำศัพท์ภาษาอังกฤษ และรูปแบบการเขียนประโยคที่เราจะได้ความรู้จากมันแล้ว ยังมีอีกสองคอลัมน์ยอดฮิตที่ผมและเพื่อน ๆ ชอบมาก ซื้อหนังสือพิมพ์มาปุ๊บต้องเปิดดูปั๊บ คือคอลัมน์ Cross Word ปริศนาอักษรไขว้ แบบให้ปริศนาใบ้คำศัพท์ในแนวนอนกับแนวตั้งมา เราก็จะรีบเอามาแข่งกันเลยว่าใครจะทำได้สำเร็จก่อนกัน ถูกบ้างผิดบ้าง ก็รอดูเฉลยฉบับหน้าในสัปดาห์ต่อไป กับอีกคอลัมน์ที่ชอบที่สุดคือ Penpals หรือ Penfriends เพื่อนทางจดหมาย เป็นคอลัมน์ที่เขาจะลงชื่อคนที่ต้องการมีเพื่อนใหม่ทางจดหมาย บอกคำนิยามย่อ ๆ ของคนนั้น บอก hobby บอกความต้องการมาว่าอยากคุยกับเพื่อนแบบไหน เช่น ชายหรือหญิง โดยเป็นข้อมูลภาษาอังกฤษทั้งหมด เจตนารมณ์ของเขาคือต้องการให้นักเรียนคุยทักทายหาเพื่อนใหม่ด้วยการเขียนจดหมายภาษาอังกฤษหากัน หลังกับผมกับเพื่อนในกลุ่มแย่งชื่อกันแล้วว่าใครจะเขียนหาคนไหน ก็จะมาแข่งกันว่าใครจะได้รับจดหมายตอบ พอได้การตอบกลับก็เอามาอ่านกันเล่นฮฮาตามประสาเด็กผู้ชาย บางครั้งก็ถึงกับแข่งกันเลยวว่าจะจีบได้ไหม มีอยู๋ครั้งหนึ่งเพื่อนผมเขียนหาเด็กนักเรียนโรงเรียนอัสสัมชัญคอนเแวนต์ ยังจำได้เลยวันหยุดวันหนึ่งผมกับมันได้ไปให้เดินหาบ้านหลังนั้นที่ซอยประชุม ถนนสีลม หาไม่เจอนะครับ แต่ต่อมาได้ติดต่อกันทางโทรศัพท์ เจอตัว กัน ปีต่อมาเธอสอบเข้ามศ.4 เตรียมอุดมศึกษา เธอยังบอกผมเลยว่า วันนี้เธอมองผ่านกระจกออกมาเห็นผมกับเพื่อน ตกใจมากเลย เพราะสมัยนั้นจะมีการแลกรูปกันทางจดหมาย
บางคนก็ได้เป็นแฟนกัน บางคนต่อมาก็กลายเป็นเพื่อนกันเช่นคนที่อยู่เตรียมอุดม ผมยังได้เจอเธอตอนที่เธอเรียนเภสัชจุฬา จนครั้งสุดท้ายเธอทำงานเป็นดีลเลอร์ยา ยังเคยนัดเจอไปกินข้าวด้วยกัน แต่พอผมย้ายบ้านโทรศัพท์เปลี่ยน ก็ขาดการติดต่อไปหมด จนถึงวันนี้ก็ไม่ได้พบกันอีกเลย ผมได้แฟนหนึ่งคนจากเพื่อนทางจดหมายนี้นะครับ แต่ตอนหลังก็กลายเป็นเพื่อนกัน เป็นเรื่องราวยุคแอนะล็อกที่อยากเล่าให้รุ่นลูกรุ่นหลานฟังว่าสมัย 80's-90's ยังไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีสื่อออนไลน์ ไม่มีโซเชี่ยลมีเดีย วัยรุ่นยุคนั้นกว่าจะมีเพื่อนใหม่สักคนนั้นแสนยากเย็น ต้องเขียนจดหมายหากัน กระดาษก็ต้องสวย ๆ ซองก็ต้องเก๋ ๆ การพับก็ต้องมีวิธีการพับที่พิสดารทบไปทบมาน่าเวียนหัว พอคุยกันคลิก ก็แลกรูปกัน จากนั้นจึงนัดเจอกันออกเดท กว่าจะเป็นแฟน เหนื่อยแบบสุด ๆ มิตรภาพของคนในยุคนั้นจึงมีสีสัน มีเรื่องราวน่าจดจำอยู่มาก นี่คือแรงบันดาลใจให้ผมเขียนเพลงนี้ขึ้นมา "เพ็นเฟรนดส์" เพื่อรำลึก เพื่อฝากไว้เป็นดิจิทัลฟุตพรินต์ เป็นร่องรอยแห่งเรื่องราวเล่าสู่กันฟัง
https://youtu.be/iveqLSm9vY0