สวัสดีครับพี่ๆ ผมอยากรบกวนขอคำปรึกษาหรือแชร์มุมมองหน่อยครับ ตอนนี้ชีวิตผมมันเคว้งและดิ่งมากๆ จนไม่รู้จะปรึกษาใครดี
ผมมาทำงานอยู่ที่ไต้หวันครับ ตอนนี้อายุ 25 ปี งานที่ทำอยู่มันไม่หนักแต่ ต้องทำงานวันละ 16 ชั่วโมงติดต่อกัน ร่างกายคือล้าสะสม หน้าโทรม พลังงานหมดถังแทบทุกวัน
แต่มันไม่ได้มีแค่เรื่องงานหนักครับ... เร็วๆ นี้ผมเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต คือการ "เลิกรากับแฟน" คนที่เราเคยรักและทุ่มเทให้มากๆ วันนี้เขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว พอตื่นมามันเคว้ง มีความรู้สึกเหมือนหัวใจมันเป็นรูโหว่ใหญ่ๆ บางทีก็ฝันและคิดวนลูปเห็นภาพอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจตัวเอง ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเองให้หยุดคิดแต่มันก็ยากเหลือเกิน
ผมเคยพยายามจะฮึด ดูแลตัวเอง แต่ก็ทำได้ไม่นานแล้วก็ล้มเหลว ยอมแพ้ตลอด เพราะรู้สึกว่าร่างกายมันเหนื่อยเกินไป บวกกับใจที่แตกสลาย บางทีก็แอบเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น ทำไมคนอื่นเขาทนได้ ทำไมเราถึงรู้สึกไม่ไหวขนาดนี้
แต่ลึกๆ แล้วผมก็ไม่อยากยอมแพ้ชีวิตครับ ผมตั้งเป้าไว้ว่า อยากจะอดทนสู้อยู่ที่นี่ต่ออีกสักปีครึ่งเพื่อเก็บเงินให้ได้เป้าหมาย แต่มันก็รู้สึกเหมือนจะไม่ไหวนะ แล้วพี่ยังตอนนี้ผมไม่มีภาระที่ต้องดูแลใคร ตัวคนเดียว
1. สำหรับคนที่เคยเจอสถานการณ์หนักหน่วง ทั้งงานหนักและอกหักพร้อมกัน มีวิธีจัดการกับความคิดดิ่งๆ หรือภาพจำในหัวยังไงบ้างครับ?
2. การทำงาน 16 ชม. ต่อเนื่องแบบนี้ มีวิธีเซฟตัวเองยังไงไม่ให้ร่างกายกับสมองพังไปเสียก่อน?
3. ผมตัดสินใจถูกไหมครับที่จะกัดฟันสู้ต่ออีก 1.5 ปีเพื่อเงินก้อนนี้ หรือมันแลกไม่คุ้มกับสุขภาพจิตในตอนนี้?
ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนล่วงหน้านะครับที่เข้ามาอ่านหรือแนะนำ ผมแค่อยากหาทางออกและอยากก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้จริงๆ ครับ
ทำงานวันละ 16 ชั่วโมงที่ไต้หวัน + เพิ่งโดนบอกเลิก ร่างกายและใจพังขั้นสุด แต่ตั้งเป้าจะสู้ต่อเพื่อเก็บเงินล้าน... พี่ๆ มี
ผมมาทำงานอยู่ที่ไต้หวันครับ ตอนนี้อายุ 25 ปี งานที่ทำอยู่มันไม่หนักแต่ ต้องทำงานวันละ 16 ชั่วโมงติดต่อกัน ร่างกายคือล้าสะสม หน้าโทรม พลังงานหมดถังแทบทุกวัน
แต่มันไม่ได้มีแค่เรื่องงานหนักครับ... เร็วๆ นี้ผมเพิ่งผ่านช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิต คือการ "เลิกรากับแฟน" คนที่เราเคยรักและทุ่มเทให้มากๆ วันนี้เขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว พอตื่นมามันเคว้ง มีความรู้สึกเหมือนหัวใจมันเป็นรูโหว่ใหญ่ๆ บางทีก็ฝันและคิดวนลูปเห็นภาพอะไรที่มันบั่นทอนจิตใจตัวเอง ทั้งๆ ที่พยายามบอกตัวเองให้หยุดคิดแต่มันก็ยากเหลือเกิน
ผมเคยพยายามจะฮึด ดูแลตัวเอง แต่ก็ทำได้ไม่นานแล้วก็ล้มเหลว ยอมแพ้ตลอด เพราะรู้สึกว่าร่างกายมันเหนื่อยเกินไป บวกกับใจที่แตกสลาย บางทีก็แอบเอาตัวเองไปเทียบกับคนอื่น ทำไมคนอื่นเขาทนได้ ทำไมเราถึงรู้สึกไม่ไหวขนาดนี้
แต่ลึกๆ แล้วผมก็ไม่อยากยอมแพ้ชีวิตครับ ผมตั้งเป้าไว้ว่า อยากจะอดทนสู้อยู่ที่นี่ต่ออีกสักปีครึ่งเพื่อเก็บเงินให้ได้เป้าหมาย แต่มันก็รู้สึกเหมือนจะไม่ไหวนะ แล้วพี่ยังตอนนี้ผมไม่มีภาระที่ต้องดูแลใคร ตัวคนเดียว
1. สำหรับคนที่เคยเจอสถานการณ์หนักหน่วง ทั้งงานหนักและอกหักพร้อมกัน มีวิธีจัดการกับความคิดดิ่งๆ หรือภาพจำในหัวยังไงบ้างครับ?
2. การทำงาน 16 ชม. ต่อเนื่องแบบนี้ มีวิธีเซฟตัวเองยังไงไม่ให้ร่างกายกับสมองพังไปเสียก่อน?
3. ผมตัดสินใจถูกไหมครับที่จะกัดฟันสู้ต่ออีก 1.5 ปีเพื่อเงินก้อนนี้ หรือมันแลกไม่คุ้มกับสุขภาพจิตในตอนนี้?
ขอบคุณพี่ๆ ทุกคนล่วงหน้านะครับที่เข้ามาอ่านหรือแนะนำ ผมแค่อยากหาทางออกและอยากก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้จริงๆ ครับ