มีหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดทางภาคเหนือ ชาวบ้านต่างรู้กันดีว่า ห้ามเข้าใกล้บ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้านหลังพระอาทิตย์ตก
บ้านหลังนั้นไม่มีคนอาศัยมานานกว่าสิบปี แต่ทุกคืนเวลาประมาณสามทุ่ม ไฟในบ้านจะสว่างขึ้นเอง
บางคืนชาวบ้านยังเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ตรงหน้าต่าง ราวกับกำลังรอใครบางคนกลับบ้าน
“ภาคิน” ชายหนุ่มที่เพิ่งย้ายกลับมาอยู่บ้านเกิด ไม่เคยเชื่อเรื่องผี เขาคิดว่าคงมีใครแอบเข้าไปอยู่ในบ้านร้างหลังนั้น
คืนหนึ่ง หลังเลิกงานดึก เขาจึงตัดสินใจขี่รถไปดูด้วยตัวเอง
เมื่อไปถึง เขาพบว่าประตูบ้านเปิดแง้มอยู่ ทั้งที่รอบบ้านมีหญ้าขึ้นรกและไม่มีร่องรอยของคนเดินเข้าออก
ภาคินหยิบโทรศัพท์เปิดไฟฉายแล้วเดินเข้าไป
ภายในบ้านสะอาดผิดปกติ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย บนโต๊ะอาหารมีจานข้าวสองจาน และมีแกงถ้วยหนึ่งวางอยู่เหมือนเพิ่งทำเสร็จ
เขาเดินสำรวจจนถึงห้องนั่งเล่น แล้วพบรูปถ่ายครอบครัวใบเก่า
ในรูปมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างเด็กชายวัยประมาณสิบขวบ
ภาคินจ้องรูปอยู่นาน เพราะเด็กชายคนนั้นหน้าตาเหมือนเขาในวัยเด็กทุกอย่าง
ทันใดนั้น เสียงผู้หญิงก็ดังมาจากห้องครัว
“กลับมาแล้วเหรอลูก?”
ภาคินสะดุ้งสุดตัว
“ใครครับ?”
ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานดังมาจากห้องครัว
เขาค่อย ๆ เดินไปดู
ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังทำอาหารอยู่ เธอสวมเสื้อดอกไม้เก่า ๆ และผมยาวประบ่า
ภาคินถามว่า
“คุณเป็นใครครับ?”
ผู้หญิงหยุดมือ ก่อนหันมายิ้ม
“แม่ทำของโปรดไว้ให้แล้ว กินข้าวก่อนสิลูก”
ภาคินหน้าซีด เพราะผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของเขา ซึ่งเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน
เขาวิ่งออกจากบ้านทันที แต่เสียงของแม่ยังดังตามหลังมา
“อย่าไปเลยลูก แม่รอมาตั้งนานแล้ว”
ภาคินกลับถึงบ้านด้วยอาการตัวสั่น เช้าวันรุ่งขึ้นเขารีบไปถามยายที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก
เมื่อยายได้ฟังเรื่องทั้งหมด ก็ถอนหายใจแล้วหยิบกล่องไม้เก่าออกมา
ข้างในมีจดหมายฉบับหนึ่งที่แม่เขาเขียนไว้ก่อนเสียชีวิต
ข้อความในจดหมายระบุว่า เธอเสียใจที่ไม่สามารถอยู่เลี้ยงลูกจนโตได้ และหวังว่าสักวันลูกจะกลับมากินข้าวที่บ้านอีกครั้ง
ยายบอกว่า บ้านหลังนั้นเป็นบ้านหลังแรกที่แม่กับพ่อของเขาเคยอาศัยอยู่ ก่อนที่ครอบครัวจะแยกย้ายกันไป
ภาคินตัดสินใจกลับไปบ้านหลังนั้นอีกครั้งในคืนถัดมา
คราวนี้เขานำดอกไม้ไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร
“แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว”
ไฟในบ้านสว่างขึ้นทันที
เสียงแม่ดังจากในครัว
“แม่รู้แล้วลูก”
ภาคินยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนเดินกลับออกมาโดยไม่หันหลัง
ตั้งแต่นั้นมา บ้านหลังนั้นก็ไม่เคยเปิดไฟอีกเลย
แต่หลายเดือนต่อมา เมื่อภาคินเปิดกล่องจดหมายที่ยายเก็บไว้ เขากลับพบจดหมายอีกฉบับหนึ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
บนซองเขียนว่า
“ถึงภาคิน ในวันที่ลูกกลับมาบ้าน”
เขาเปิดอ่านด้วยมือสั่น
ข้างในมีข้อความเพียงประโยคเดียว
“แม่ดีใจที่ลูกกลับมา แต่คราวหน้าอย่าพาใครเข้ามาในบ้านอีกนะ”
ภาคินชะงัก
เพราะคืนที่เขากลับไปบ้านหลังนั้น...
เขาไม่ได้เข้าไปคนเดียว
มีใครบางคนเดินตามเขาออกมาด้วย และตั้งแต่วันนั้น เงาของใครบางคนก็ปรากฏอยู่ในกระจกบ้านของเขาทุกคืน
.
.
.