Cr.Youtube

เงื่อนรักกามเทพ...Cupid Knot (15) เริ่มต้นนับหนึ่ง
 
          เสียงรถเก๋งสีขาวเข้ามาจอดหน้าบ้านกันติชา ผู้ก้าวลงมาคือวิสัย “สวัสดีครับผมวิสัยครับ”
          “อ้อ! ดิฉันกันติชาค่ะ มาหาปาลิดาหรือคะ” ถึงไม่บอกว่าเป็นใคร หญิงสาวก็รู้ดี ข่าวดังเมื่อสัปดาห์ก่อน...การจากไปของไฮโซขี้ยา เป็นข่าวดังที่
ฮือฮากันไปตามสื่อต่าง ๆ มีหลายคนสมน้ำหน้า หลายคนเห็นใจ และหลายคนสมเพชที่ว่าเงินคือพระเจ้านั้นคือความจริงอยู่หรือ เงินที่ทำลายหลาย ๆ
ชีวิตรวมถึงตัวพันวาเอง

          เธอยังเห็นเขาอยู่เคียงเจ้าสัวไม่ห่าง หลานชายคนเก่งหุ้นส่วนของวรชิต ร่างสูงโปร่ง บุคลิกดี พูดจาดีมีน้ำหนักเสียงและจังหวะพูดชัดเจน ส่วน
เพื่อนเขา...วรชิตรูปหล่อ คนที่ทำตัวให้กันติชาพะว้าพะวังกับทีท่าที่เขามีต่อปาลิดา วรชิตไม่ใช่ชายหนุ่มเจ้าชู้ แต่ทำไมต้องมาใส่ใจกับเพื่อนสาวเธอมาก
มาย สำหรับการบวชนั้นอาจเป็นจิตสำนึกที่รู้สึกผิดพอเข้าใจได้ แล้วต่อ ๆ มามันคืออะไร...ไม่คิดดีกว่าปวดหัว

          กันติชาเชิญแขกผู้มาเยือนนั่งรอในห้องรับแขก ตัวเธอไปตามปาลิดาที่ง่วนกับการปลูกไม้ดอกที่สวนหลังบ้าน ปาลิดาเดินเข้ามา เธอสวมเสื้อยืดสี
เขียวมะนาว กางเกเลสีดำ กำลังปลดผ้ากันเปื้อนออกพาดที่โต๊ะในห้องรับแขก พร้อมกับนั่งเผชิญหน้าผู้มาเยือน ปาลิดาขมวดคิ้วอย่างสงสัย เรื่องทุกเรื่อง
จบนานแล้ว ยังอยากเจอเธอด้วยเหตุใด
          “มีอะไรสำคัญถึงอยากเจอฉันมิทราบ” เสียงหาเรื่องเลยโดนกันติชาตีเอาที่แขน ปาลิดาถอนใจยาว มันอดไม่ได้ที่จะแขวะ ทั้งที่มิใช่นิสัยเธอ เมื่อสัปดาห์ก่อน การฆ่าตัวตายของพันวากับข่าวต่าง ๆ อีกทั้งใบหน้าหมองคล้ำดูแก่ชราของเจ้าสัวเห็นแล้วน่าสลดใจ “พอเถอะ...พอกันที” เสียงดังขึ้นใน
หัวปาลิดา
          “เจ้าสัว...คุณลุงผมช่วงนี้สุขภาพไม่ดี ผมจึงมาแทนท่านครับ ท่านเสียใจแม้มันนานมากแล้ว แม้จะสายเกินไปแต่ท่านก็อยากบอกคุณให้รู้ว่าเสียใจ
และขอโทษ มันเจ็บปวดเมื่อคุณลุงต้องเสียลูกสาวไป เขาว่ามันเทียบไม่ได้กับความเสียใจ เจ็บปวดหัวใจของคุณ เรื่องค่าชดเชยที่ยืดเยื้อมา เจ้าสัวได้
ติดต่อไปทางทนายคุณแล้ว อีกไม่กี่วันทนายคงมาแจ้งคุณปาลิดาครับ” สายตาของหญิงสาวที่มองเขาอย่างเย็นชา มันช่างเย็นยะเยือกเข้าไปในหัวใจ
          “เราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว บอกท่านเถอะ เราเกิดมาต่างมีกรรมเป็นของตน ในฐานะมนุษย์คนหนึ่งฉันหวังว่าที่สุดแล้วเจ้าสัวคงพบสันติสุขใน
หัวใจ ถ้าไม่มีอะไรอีกฉันต้องขอตัว” ปาลิดาลุกออกไป
เสียงเพื่อนสาวถอนใจ “คุณวิสัยคงเข้าใจ เพื่อนฉันไม่ต้องการเงิน สิ่งที่ปาลิดาต้องการคือคำขอโทษ แต่หลายปีผ่านไปมันไร้ประโยชน์ซะแล้ว”
          “ครับผมเข้าใจ”
 
          วรชิตไม่ได้ปรากฏตัวในงานพันวา เรื่องของเธอไม่ว่ามากหรือน้อยมันรบกวนจิตใจเขา ในฐานะคนรู้จักกัน การตายอย่างน่าสมเพชช่างเป็นกรรม
ของเธอโดยแท้ เขาใช้วันหยุดด้วยการกลับไปที่วัด เขาเข้าไปกราบพระประธานในโบสถ์ ดวงตาที่หลุบต่ำของพระประธานมีแต่ความเมตตา ก่อนที่เขา
ในท่านั่งสมาธิจะปิดตาลง กำหนดจิตอยู่กับลมหายใจเข้าออก สงบได้ครู่เดียว จิตก็วิ่งไปมาไม่อยู่เฉยเหมือนดังลิงที่โจนทะยานจากกิ่งไม้หนึ่งไปยังกิ่ง
ไม้หนึ่ง เขามองจิตที่วิ่งไปมาด้วยความสงบ ไม่เข้าไปยุ่งกับจิตเพียงแค่รู้นั่นก็คือไม่เข้าไปปรุงแต่งให้ฟุ้งซ่านด้วย โลภะ โทสะ และโมหะ แล้วสันติสุขก็
เกิดในใจ นานเท่าใดสุดรู้ได้ ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาและทรุดตัวลงนั่ง เขาลืมตาขึ้น แล้วก้มลงกราบหลวงพ่อเจ้าอาวาส เสียงหลวงพ่อเอ่ยเตือน
เหมือนทุกครั้งที่เขามานั่งสงบสติอารมณ์ “อดีตคือความจำได้หมายรู้ มันจบไปแล้ว อนาคตคือการคิดหวังถึงสิ่งนั้นสิ่งนี้ซึ่งหาเป็นจริงไม่ ปัจจุบันเกิดดับ
เกิดดับมันก็เท่านั้นเอง” เขาก้มลงกราบอีกครั้งก่อนออกจากวัดมาอย่างเงียบ ๆ
 
          วิสัยโทรมาถามเรื่องงานกับวรชิต “ช่วงนี้ต้องขอโทษนายด้วย ฉันต้องช่วยคุณลุงจัดการเรื่องต่าง ๆ ท่านไม่แข็งแรง หมดไฟเอาดื้อ ๆ “
          “ไม่ต้องห่วง ช่วยดูแลเจ้าสัวให้เรียบร้อยงานทางนี้ไม่มีปัญหา...โอเคนะ”
 
          วรชิตเข้าตรวจงานอีกรอบก่อนส่งงานตามกำหนดในวันพรุ่งนี้ หมายกำหนดการเปิดฉลองคือวันเสาร์เป็นการเชิญเจ้าของผู้ซื้อคอนโดฯ แต่ละห้อง
มาสังสรรค์กันกับนิติบุคคลที่จะดูแลให้ความสะดวกแก่ผู้อาศัย
          ห้องสุดท้ายที่วรชิตแวะคือห้องปาลิดา ห้องพื้นที่80ตารางเมตร เปิดเข้าไปเจอห้องครัวขนาดกะทัดรัดอยู่ซ้ายมือ เตาคู่ทำจากสแตนเลสอย่างดี
เครื่องดูดอากาศ กำจัดกลิ่นจากการประกอบอาหาร ผนังหน้าเตาปูด้วยกระเบื้องสีขาว ในพื้นสีขาวมีกระเบื้องวางทแยงสองแผ่นรูปตะกร้าใส่ผลไม้สีสด
ใส ทำให้ผนังมองเด่นขึ้น ถัดมาคืออ่างล่างจาน และพื้นที่ปูด้วยหินขัดลายกระสีเทาขาวสำหรับเตรียมอาหาร เหนืออ่างและพื้นที่เตรียมอาหารขึ้นไป
เป็นเหล็กฉากสีดำกว้างฟุตครึ่งยาวสี่ฟุต ความยาวของชั้นเกือบถึงผนังที่สร้างขึ้นแบ่งส่วนครัว ออกจากห้องรับแขก ชั้นเหล็กโปร่งสีดำแบ่งด้วยเหล็ก
ฉากสีเดียวกันเป็นสี่ล็อค พื้นที่แต่ละล็อคปูด้วยไม้เนื้อแข็งสีอ่อน ตัวชั้นเหล็กเปลือยมองเห็นทุกอย่างที่จัดลดลั่นตามชั้นชัดเจนทั้งเตาไมโครเวฟ ลังไม้
ลายวินเทจกว้างลึกพอที่จะใส่ตะหลิวและอุปกรณ์อื่นที่จำเป็น ถัดขึ้นไปบนล็อคซ้ายมือวางตะกร้าสานลายถี่สีอ่อนสำหรับวางเครื่องปรุงนา ๆ ชนิดตามต้องการ ล็อคเหนือไมโครเวฟ วางต้นบอนไซมะขาม...โคนต้นอวบแลเห็นความงามของเปลือกสีเข้มชัดเจน กิ่งก้านปีนเกลียวขึ้นเป็นต้นกะทัดรัดแตก
ใบเขียวสวยงาม กระถางกระเบื้องสีขาวทรงกลมปลูกเฟินบอสตันเกาะกันเป็นพุ่มเขียวสด ตะกร้าไม้สานทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดย่อมลายโปร่ง
ตกแต่งด้วยดอกกุหลาบประดิษฐ์ฝีมือละเอียด สีดอกคละกันทั้งขาว ชมพู่อ่อน และม่วงจาง ใบกุหลาบแทรกตัวอยู่เพิ่มความลงตัวอย่างงดงาม
ขวามือจัดเป็นโต๊ะอาหารทรงทันสมัยบนเก้าอี้วางเบาะรองตาสก็อตสีน้ำเงินขาว เลยจากส่วนหน้าเข้าไปขั้นด้วยชั้นไม้หลังทึบ ด้านหน้าหันเข้าห้อง
รับแขกเปิดโล่ง สูงต่ำไล่กันขึ้นไปเกือบจรดเพดานห้อง สีขาวของชั้นซึ่งใช้วางหนังสือ เครื่องตกแต่ง หรืออื่น ๆ ตามต้องการ สีขาวช่วยให้ห้องที่ลงวอลเปเปอร์สีฟ้าเทา กระจายด้วยลายดวงดาวและเดือนเสี้ยวดูอ่อนโยนขึ้น เข้ากับสีม่านทำด้วยผ้าไหมสีเทานวลกระจ่างขึ้นด้วยลายดอกสีขาวที่
กระจายตัวอยู่ทั่วไป ห้องรับแขกตกแต่งเรียบหรู โซฟาสีน้ำตาลทราย ทีวีจอแบนตั้งอยู่บนชั้นสีมะฮอกกานีชั้นล่างซ้ายมือเป็นตู้ทึบไว้เก็บของขวามือ
เป็นชั้นโล่งวางชุดสเตริโอครบเซท

          ห้องนอนเป็นส่วนสุดท้าย...ประตูห้องเป็นกระจกสไลด์มีหมุดปิดล็อคห้อง เตียงชุดผ้าปูสีขาวริ้วฟ้าเหนือศีรษะเป็นภาพปลาทะเลและสาหร่ายที่
วาดออกมาได้เสมือนฝูงปลาและลายเส้นพลิ้วไหว วรชิตยิ้มอย่างพอใจ ส่วนที่จะต้องนำมาเพิ่มหรือตกแต่งคงแล้วแต่เจ้าของห้อง...ขณะหันกลับเดิน
ออกมา
          “อย่าห่วงเลยครับผมจะดูแลครอบครัวคุณอย่างดี” ฝีเท้าชะงักไปครู่หนึ่ง...ในความทรงจำที่เอ่ยกับณภัทรในวันเกิดเหตุ มันเป็นคำ
ปลอบใจหรือพันธสัญญา
 
 
 
          ปาลิดาชวนครอบครัวเพื่อนรักไปในวันเปิดตัวคอนโดฯ ทั้งคู่แต่งตัวคล้ายกันด้วยชุดผ้าเนื้อเบาลายดอกสีสดใส คอตั้ง แขนล้ำ สวมกางเกง
ขาเล็กยาวลงมา สวมรองเท้าสานเฉดสีเข้ากับลายสดใสของชุด มองเผิน ๆคล้ายคู่แฝด แต่กันติชาใช้ผ้าสีขาวลายม่วงรวบผมที่หยิกฟูเข้าด้วยกันทิ้ง
ชายผม และไรผมห้อยละอยู่ข้างแก้มผิวสองสีเนียนตา ปาลิดาเหยียดผมตรง ผมด้านหน้าปล่อยให้ขอดตามลักษณะผมยักศกของเธอ ชุดลายดอกสีสด
ใสขับผิวขาวนวลให้ผ่องขึ้น อาจารย์สรุปอย่างไม่ลำเอียงว่าสองสาวสวยสูสีกัน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะก่อนจะก้าวลงเดินตรงไปยังห้องจัดเลี้ยงชั้นแรก
เดินผ่านเคาน์เตอร์เจ้าหน้าที่ดูแลรักษาความปลอดภัย ทุกชั้นมีกล้องวงจรปิดซ้ายขวาสองตัว
          งานเลี้ยงเริ่มอย่างเป็นกันเองระหว่างผู้อยู่อาศัยที่พร้อมจะย้ายเข้าและเจ้าของโครงการวัยกลางคน อ้วนท้วนสมกับความร่ำรวยที่ได้มาจากการทำ
ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ หลังอาหารบุฟเฟต์และการแนะนำสิ่งอำนวยความสะดวกในโครงการและทีมนิติบุคคลที่จะมารับช่วงต่อในการดูแลทั่วไป เจ้าของ
ขอตัวปล่อยให้เจ้าหน้าที่พาทุกคนชมว่าอะไรอยู่ที่ไหน...สระน้ำชั้นล่างสร้างขึ้นอ โดยมีเหล็กดัดและแนวต้นเฟื่องฟ้าดอกออกบานสะพรั่งด้วยแดดที่
สาดส่อง ต้นสูงท่วมหัวเบียดตัวหนาทึบ  เป็นแนวเพื่อความปลอดภัยและบังสายตาสร้างความเป็นส่วนตัวมากขึ้น รอบสระมีเก้าอี้โต๊ะจัดตั้งเป็นจุดใต้เงา
ร่มที่ตั้งบังแดดสีขาวสะอาดตา ห้องออกกำลังกาย และห้องซาวน่าอยู่เข้าไปในตัวอาคารชั้นแรกซ้ายมือจากด้านหน้าเลยเคาน์เตอร์เข้าไป ห้องทั้งสองที่กล่าวถึง เจ้าของห้องที่อาศัยในคอนโดจะมีบัตรผ่าน เพื่อการเข้าใช้สิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ
สวนบนดาดฟ้าตกแต่งสวยงาม เป็นพื้นที่ส่วนรวม ทุกชั้นมีลิฟต์หนึ่งตัว
 
          “ปาเราไปดูห้องเธอกันเถอะ” หน้าห้องพักแต่ละห้องเจ้าของต้องตั้งรหัสผ่านเพื่อใช้กดปุ่มเลขสี่หลักหน้าห้องจากนั้นจึงจะดึงลูกบิดประตูเปิด
ออกได้ ปาลิดาเดินเข้าห้องพร้อมสามีภรรยา...เพื่อนที่รู้ใจ มองรอบ ๆ ห้องอย่างพอใจ เจ้าของห้องเริ่มขมวดคิ้ว “ห้องมันดูดีกว่าในโบรชัวร์นะกัน หรือ
ไงคะอาจารย์” เพื่อนสาวพยักหน้า
          “แต่ห้องคุณปาเป็นสิบห้องแรกที่เขาจะจัดให้ถูกใจคนอยู่นี่ครับ”
          “ใช่! ได้ของดีก็ดีแล้ว ราคาห้องก็ไม่ถูกนะปา”
          “ดูสิห้องครัวน่ารักจังแบบนี้แหละสวย มานี่ ๆ ปาห้องเธอนอนแล้วฝันหวานเลยนะ” ปาลิดาตามเข้ามาและพยักเห็นด้วย ดวงดาวและดวงเดือน
คงช่วยขับกล่อมให้เธอหลับลงได้ง่ายขึ้น จากการที่สูญเสียคนที่ตัวเองรักดั่งดวงใจ ส่งผลให้การนอนของปาลิดายากขึ้น แม้จะไปพบจิตแพทย์ตามคำ
แนะนำของอาจารย์เผชิญตั้งแต่เกิดเรื่องแล้วก็ตาม ระเบียงนอกห้อง มีชุดเก้าอี้นั่งรับลมพร้อมโต๊ะวางของ สีแดงของร่มใหญ่บังแดดและสีขาวของชุด
เก้าอี้ ช่วยสร้างสีสันได้ดีทีเดียว ยังมีชั้นเหล็กสีดำแนวเฉียงจากฐานกว้างสุดและลดหลั่นขึ้นไปอีกสามชั้น ชั้นแคบที่สุดชั้นบน ไม่แคบนักพอวางประดับ
ด้วยต้นไม้หรือเครื่องแต่งบ้านสบาย ๆ รางเหล็กที่ระเบียงยึดพนังห้องซ้ายขวา แขวนเฟินสไบนางเป็นพุ่มเขียวสดใส ใบยาวละลงมาช่างเหมาะกับแดด
รำไรในยามเช้า
          “สุดยอด...เธอรำคาญคุณวรชิตที่ถามเรื่องความชอบของเธอ สุดท้ายเป็นไง ห้องปาลิดาคนงามถูกตกแต่งได้สมใจเจ้าของเลยนะ ๆ ” ปาลิดา
มองหน้าสามีกันติยาแล้วพยักหน้าเห็นด้วย เพียงแค่ยกข้าวของเข้ามา ที่พักสวยงามซึ่งเนรมิตออกมาด้วยหัวใจของวรชิต ก็คงเป็นวิมานหนึ่งที่เธอจะ
ได้อาศัยอยู่ต่อไป ด้วยใจที่หวังว่าอีกไม่นาน ความผูกพันที่เกาะเกี่ยวเธอไว้กับความเจ็บปวดคงเหลือเพียงความทรงจำ...ใช่! ปาลิดา เธอเลือกที่จะ
จำความหลังอันงดงามที่ครอบครัวมีดีกว่าจมปลักอยู่กับความทุกข์...ความคิดกับเสียงถอนใจยาว