ฉันผิดไหมที่เลือกความสุขของตัวเอง

ฉันอยากระบายในพื้นที่นี้เพราะฉันไม่รู้จะพูดให้ใครฟังเริ่มแรกเลยฉันเคยแต่งงานและมีลูกวันหนึ่งฉันได้เลิกลากับพ่อของลูกเพราะเขาได้ตบตีฉันและเรื่องปัญหาส่วนตัวที่เราเคลียร์กันไม่ลงตัวฉันเลยขอให้เขาจบกับฉันดีๆและเขาก็ได้พาฉันกลับมาส่งบ้านคือบ้านที่พ่อกับแม่ของฉันอยู่พร้อมกับลูกอีก 3 คนที่ฉันเอามาด้วยซึ่งลูกทั้ง 3 คนก็เป็นโรคของเขาหลังจากที่เลิกลากันฉันรู้สึกว่าเขาไม่ยอมเลิกวุ่นวายกับฉันสักทีทำทีว่าเข้ามาหาลูกแต่จริงๆแล้วไม่ได้เข้ามาหาลูกอย่างที่เขาพูดเลยและที่สำคัญพ่อกับแม่ของฉันยังให้เขาทำงานร่วมด้วยอยู่เพราะพ่อกับแม่ของฉันทำรับเหมาก่อสร้างซึ่งตอนที่เราอยู่ด้วยกันเราจะตัดเหมาจากพ่อกับแม่หรือเรียกง่ายๆว่ารับงานต่อจากพ่อกับแม่ของเรานั่นเองหลังจากที่เราเลิกลากันฉันก็บอกให้แม่ของฉันเลิกป้อนงานให้เขาสักทีเพราะอยากให้มันจบๆไม่อยากให้มันวุ่นวายไปมากกว่านี้เพราะเขาจะชอบใช้คำว่างานเข้ามาอ้างด้วยและการเข้ามาหาลูกแต่คำตอบที่ได้จากแม่ของฉันก็คือสงสารเขาเพราะตอนที่เลิกกันฉันไม่เอาอะไรมาสักอย่างรถกระบะฉันยกให้เขามอเตอร์ไซค์ฉันก็ยกให้เขาแม่ของฉันสงสารเขาเพราะว่าเขาต้องรับภาระส่งงวดรถกระบะเดือนละ 9,300 บาทคนเดียวอันนั้นฉันพอเข้าใจได้แต่ระหว่างที่ฉันได้อยู่กับพ่อกับแม่ฉันไม่มีเงินสักบาทเพราะเขาไม่เคยให้ค่าเลี้ยงดูลูกเลยฉันเลี้ยงดูลูกโดยที่ไม่มีเงินเดือนสักบาทแม่ฉันให้ฉันอาทิตย์ละ 1,000 บาทและจำกัดว่าให้ใช้แบบประหยัดฉันเข้าใจได้ว่าเงิน 1,000 ของแต่ละคนไม่เท่ากันแต่ด้วยความที่ลูกของฉัน 2 คนเข้าโรงเรียนฉันจะต้องให้ลูกไปโรงเรียนคนละ 30 บาททุกวันจันทร์ถึงศุกร์แน่นอนว่า 1,000 บาทมันอาจจะพอแต่ลูกคนเล็กของฉันกินนมกล่องและใช้แพมเพิสฉันก็ให้ลูกฉันใส่แพมเพิสเฉพาะกลางคืนอย่างเดียวเพียงเพราะว่าประหยัดในตัวเพราะฉันไม่มีรายได้แต่ระวังนั้นฉันมีแฟนใหม่แฟนใหม่ของฉันก็ช่วยฉันเลี้ยงลูกด้วยแต่ว่าแม่ของฉันไม่ยอมรับผู้ชายคนนี้คนที่เป็นแฟนใหม่ของฉันเพียงเพราะว่าผู้ชายคนนี้เคยเป็นแฟนเก่าของฉันสมัยเรียนแต่ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้เขาช่วยเหลือฉันโดยไม่หวังอะไรเลยถ้าเป็นบางคนเขาคงไม่ยอมเสียเงินของตัวเองเพื่อมาเลี้ยงลูกของเราโดยที่ไม่ใช่ลูกของเขาหรอกส่วนตัวฉันคิดว่าแบบนั้นฉันจึงขอแม่ออกไปทำงานข้างนอกอย่างเช่นสมัคร CJ หรือเซเว่นเพราะฉันจะได้มีเวลาอยู่กับลูกและเลี้ยงลูกไปด้วยเพราะพ่อกับแม่ของฉันต้องทำรับเหมาแต่แล้วทั้งสองท่านก็ไม่เห็นด้วยเพราะว่าแม่ของฉันไม่อยากเลี้ยงหลานเพราะเขาบอกว่าเขาต้องทำงานและภาระหนี้สินเยอะรวมทั้งต้องส่งน้องเรียนมหาลัยด้วยฉันเข้าใจเพราะเหตุผลของแม่ฉันนะฉันก็เลยไปหาป้าเพื่อจะขอให้ป้าเอาลอตเตอรี่มาให้ฉันขายหน่อยโดยที่ฉันขายหมดแล้วฉันจะเอาเงินทุนไปคืนเขาแต่กำไรฉันขอไว้ซึ่งป้าฉันก็ใจดีและให้ฉันมาขายลอตเตอรี่ 100 ใบซึ่งได้กำไร 2,000 บาทในตอนนั้นแต่กว่าจะขายหมดก็เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันเพราะฉันต้องกระเตงลูกคนเล็กไปด้วยเพราะว่าไม่มีคนดูแลและลูกสองคนของฉันเขาก็ไปโรงเรียนบางวันก็เหนื่อยบางวันก็ขายไม่ได้บางวันก็ขายดีบางวันฉันนั่งร้องไห้เพราะฉันไม่รู้ต้องทำยังไงต่อไปฉันรู้สึกว่าฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกฉันโตได้แน่นอนเพราะฉันไม่มีรายได้และไม่มีอนาคตอะไรเลยแต่ระยะเวลาที่ฉันเลี้ยงลูกพ่อของลูกเขาก็ยังเอามาไปๆและที่สำคัญเขาก็ยังมานอนที่บ้านพ่อกับแม่ของฉันเพราะว่าพ่อกับแม่ของฉันป้อนงานให้เขาที่อยู่ใกล้ๆเขาจึงอาศัยว่าขอมานอนค้างที่บ้านของพ่อกับแม่ฉันเพราะว่ามันใกล้แต่ระหว่างนั้นเขาก็มีแฟนใหม่แล้วและพาลูกของฉันไปเจอแฟนใหม่ของเขาด้วยแต่ฉันก็ไม่ว่าอะไรแต่สำหรับเขาห้ามลูกของฉันไปเจอแฟนใหม่ของฉันและไม่ให้จับฉันก็เข้าใจได้อยู่ไปอยู่มาฉันโดนกับความกดดันหลายๆอย่างบวกกับพ่อของฉันโดนบริษัทรับเหมาแห่งหนึ่งโกงเงินไปเกือบแสนพ่อของฉันเครียดเพราะหมุนเงินไม่ทันแต่รายจ่ายยังคงเดิมรายรับก็น้อยแม่ของฉันก็เริ่มมากดดันที่ฉันและท่านทั้งสองคนก็ต่างพูดเสียดสีให้ฉันรู้สึกไม่ดีว่าฉันทำไมถึงไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่งอายุก็จะ 30 ปีแล้วทำไมถึงตั้งตัวไม่ได้สักทีแล้วลูกจะมีอะไรนักหนามีครอบครัวก็ไม่รู้จักอดทน  ฉันขอถามเพื่อนๆหน่อยถ้าคนโดนทุบตีบ่อยๆคุณจะทนได้ไหมฉันมาหาพ่อกับแม่ของฉันเพื่อคิดว่าครอบครัวคือเซฟโซนที่ดีที่สุดแต่ฉันกลับไม่ได้รับความรู้สึกนั้นเลยฉันเหมือนตัวคนเดียวตลอดเวลาแต่ฉันต้องเข้มแข็งเพื่อให้ลูกของฉันได้อยู่กับฉันและให้เขารู้สึกว่าไม่ขาดอะไรสักอย่างโดยที่ไม่มีพ่อ ฉันได้แต่นั่งฟังฉันไม่พูดไม่ตอบโต้สักคำเพราะฉันกลัวพ่อกับแม่เสียใจลึกๆแล้วแต่ฉันก็อยากตอบโต้เขานะแต่ฉันเลือกที่จะเงียบดีกว่าเพราะปกติฉันเป็นคนที่ไม่ระบายให้ใครฟังอยู่แล้วฉันมีอะไรฉันจะเก็บไว้ในใจคนเดียวฉันต้องโดนฟังคำบ่นความเสียใจ'ฉันโดนด่าอยู่อย่างนั้นหลายวันและทุกๆวันจนมีวันนึงพ่อของฉันพูดออกจากปากว่าถ้าฉันจะไปทำงานที่อื่นต้องหาเงินส่งมาบ้านเดือนละหมื่นทุกเดือนไม่งั้นไม่ต้องออกไปฉันก็คิดในใจว่าฉันต้องทำงานเดือนละเท่าไหร่ถึงจะต้องส่งได้เดือนละหมื่นขนาดนั้นและซ้ำยังพูดบอกว่าถ้าออกไปแล้วไม่ต้องกลับมาเหยียบที่บ้านกูอีกและแม่ของฉันก็บอกว่ากูตายก็ไม่ต้องมาเผาวันนั้นฉันทะเลาะกับพ่อกับแม่รุนแรงมากเพราะว่าพ่อของลูกฉันมารับลูกของฉันไปอยู่ด้วยเสาร์อาทิตย์ซึ่งพ่อของฉันไม่โอเคที่จะให้พ่อของลูกมารับไปเพราะว่ากลับมาทีไรลูกคนเล็กก็จะใกล้ตลอดแล้วพ่อของฉันก็มาด่าฉันว่าทำไมไม่รู้จักปกป้องลูกทำไมถึงให้เขาเอาลูกไปเป็นแม่ภาษาอะไรและด่าหลายๆอย่างรวมทั้งบอกว่าจะไปตายไหนก็ไปเพราะฉันได้ยินคำนี้ฉันเดินเข้าไปในห้องเก็บวุฒิและเอกสารสำคัญใส่กระเป๋าแฟ้ม 1 ใบเสื้อผ้าอีก 1 ชุดใส่กระเป๋าใบเล็กๆของฉันและฉันใส่ถุงดำถุงขยะทำท่าว่าเอาขยะมาทิ้งเหมือนไม่ให้เขาสงสัยอะไรสักอย่างแล้วฉันก็ให้ผู้หญิงคนหนึ่งไปส่งฉันที่ตลาดแล้วฉันก็นั่งรถแท็กซี่ออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่รู้แค่ว่าฉันไม่อยากอยู่ที่บ้านแล้วฉันขอไปตายเอาดาบหน้าถ้าฉันเอาลูกมาด้วยลูกฉันต้องอดตายแน่ๆและที่สำคัญฉันยังไม่มีที่เป็นหลักเป็นแหล่งเพราะฉันไม่รู้ว่าจะไปทางไหนซึ่งแฟนของฉันก็ได้โทรมาฉันก็เลยเล่าให้เขาฟังแล้วเขาก็ได้แต่ปลอบใจฉันฉันก็เลยบอกว่าฉันขอไปอยู่กับเธอได้ไหมแฟนของฉันเขาทำงานขับเครนเขาอยู่ไม่เป็นที่อยู่บางที่ก็ 1 เดือนบางที่ก็ 4 เดือนนานสุดก็ 6 เดือนซึ่งเขาก็ไม่อยากให้ฉันมาเร่ร่อนด้วยฉันก็เลยบอกว่าไม่เป็นไรฉันขอไปอยู่กับเธอก่อนเดี๋ยวฉันจะไปหาทำงานพอมีเงินเช่าห้องฉันก็จะทำงานที่นั่นแหละแล้วเราค่อยเทียวไปหากันเอาก็ได้ตอนนั้นฉันคิดถึงลูกฉันมากฉันได้แต่ร้องไห้ทุกวันและรู้สึกผิดและพ่อกับแม่ของฉันก็ได้ตาหน้าฉันว่าฉันเป็นคนทิ้งลูกหมามันยังรักลูกไปพูดกับพี่น้องทุกคนว่าฉันหนีตามผู้ชายไปญาติพี่น้องพยายามติดต่อฉันมาซึ่งฉันก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างเพราะฉันทำใจไม่ได้และยังไม่พร้อมที่จะคุยกับใครตอนนั้นฉันสับสนฉันไม่รู้ว่าฉันทำถูกหรือเปล่าแต่ถ้าฉันไม่ทำแบบนั้นฉันจะเอาเงินไหนให้ลูกไปโรงเรียนเพราะฉันขอไปทำงานเขาก็ไม่ให้ฉันไปหลังจากที่ฉันหนีออกจากบ้านมาได้ 1 ปีระหว่างที่ 1 ปีนั้นฉันได้ทำงานเป็นหลักเป็นแหล่งคือทำงานโรงงานฉันมีบัญชีแม่ของฉันซึ่งฉันบันทึกไว้ฉันทำงานได้ 3 เดือนแรกเพราะเริ่มตั้งตัวได้ฉันส่งเงินให้ลูกฉัน 3,000 บาทฉันจำได้ดีและจากนั้นฉันก็ส่งมาทุกเดือนเดือนละ 3,000 บาทโดยที่ฉันไม่เคยโทรบอกแม่ฉันเลยว่าฉันเป็นคนโอนเงินไปแต่ว่าแม่ฉันรู้เพราะว่าชื่อใครเป็นคนโอนแม่ของฉันเช็คได้บางคนมันอาจจะน้อยไปแค่ 3,000 บาทกับลูก 3 คนฉันเข้าใจว่ามันไม่เพียงพอแต่ฉันทำงานได้เดือนละ 9,000 บาทบางเดือนก็ไม่เต็มเพราะฉันได้ค่าแรง 300 กว่าบาทถ้ามีโอก็จะได้เยอะแต่ฉันก็ยังต้องส่งให้ลูกฉันทุกเดือนเดือนละ 3,000 บาทซึ่งแฟนฉันเขาก็ช่วยด้วยแต่ฉันขอส่งเงินเดือนของฉันเองฉันไม่อยากเอาเงินของแฟนของฉันเข้าไปยุ่งเกี่ยวเพราะว่าฉันไม่รู้ว่าอนาคตเราจะเป็นอย่างไรจะไปต่อกันได้ไหมฉันก็เลยไม่อยากให้มีคำพูดว่าเอาเงินของเขามาส่งให้ลูกฉันหลังจากนั้นที่ฉันหนีออกจากบ้าน 1 ปีฉันส่งเงินมาโดยตลอดและอยู่มาวันหนึ่งมีข้อความจากพ่อของฉันว่าอยู่ไหนทำไมไม่โทรหาลูกบ้างซึ่งเป็นข้อความที่ฉันอ่านแล้วฉันไม่ได้ตกใจฉันไม่มีน้ำตาแม้แต่สักหยดเพราะว่าปกติแล้วฉันเป็นคนที่บ่อน้ำตาตื้นมากแต่วันนั้นฉันอ่านข้อความและฉันรู้สึกว่าเขาจะมาไม้ไหนอีกเขาจะให้ฉันกลับไปอยู่ในความรู้สึกอึดอัดจนฉันอยากผูกคอตายทุกวันอีกแบบเดิมหรือเปล่าฉันก็เลยตอบว่ามีอะไรสบายดีใช่ไหมแต่ฉันไม่มีคำเรียกว่าพ่อออกจากปากฉันเลยเพราะฉันไม่รู้ว่าฉันยังสามารถเรียกเขาว่าพ่ออีกได้ไหมเพราะเขาชอบด่าฉันตลอดว่าถ้าหนีออกจากบ้านไม่ต้องมาเลือกกูว่าพ่อซึ่งฉันก็เลือกทำสิ่งนั้นไปแล้วแล้วพ่อก็ตอบกลับว่าสบายดีแล้วเขาก็บอกว่าทำไมไม่กลับมาหาลูกบ้างลูกบ่นหาทุกวันฉันก็เลยบอกว่าอยากกลับไปอยู่แต่ว่าขอเวลาหน่อยได้ไหมแล้วฉันก็ไม่ค่อยได้คุยกับพ่อของฉันเพราะฉันหาทางติดต่อกับลูกของฉันมาตลอดได้คุยบ้างไม่ได้คุยบ้างบางทีก็คุยผ่านคนอื่นบ้างบางทีก็คุยผ่านลูกน้องของพ่อฉันบ้างฉันไม่อยากรบกวนเขามากเพราะว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัวแล้วอีกอย่างฉันกลัวลูกน้องของพ่อฉันเขาเดือดร้อนไปด้วยที่ฉันติดต่อหาลูกเพราะตอนนั้นทางบ้านคงโกรธฉันมากหลังจากที่ลูกฉันได้โทรศัพท์เพราะว่าแม่ของฉันเป็นคนซื้อให้ฉันก็ติดต่อผ่านลูกมาโดยตลอดเหมือนจะดีแล้วนะทุกคนลูกชายของฉันโทรศัพท์พังแล้วเขาโทรมาบอกฉันฉันก็เลยซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้เขาในราคา 6,000 บาทให้แต่ว่าตอนนี้ลูกของฉันปิดเทอมเขาก็ไปอยู่กับพ่อของเขาฉันก็ไม่ได้ติดต่อลูกชายหรอกเพราะว่าลูกสาวฉันอยู่กับยายฉันก็เลยโทรผ่านลูกสาวอย่างเดียวเพราะฉันไม่อยากโทรไปหาลูกชายเดี๋ยวพ่อมันจะมาหาเรื่องฉันอีกว่าฉันจะโทรมาทำไมในเมื่อทิ้งลูกมันไปมันชอบพูดแบบนี้จากที่ฉันเคยส่งให้ลูกเดือนละ 3,000 ฉันก็เพิ่มขึ้นเป็นเดือนละ 4,000 บาทส่งให้ทุกเดือนเพราะว่าฉันมีหนี้ไฟแนนซ์ที่ฉันต้องผ่อนจ่ายฉันเอาเข้าตั้งแต่ตอนฉันอยู่กับพ่อของลูกซึ่งฉันรับภาระหนี้ตรงนี้มาคนเดียวแล้วฉันไม่มีเงินส่งฉันก็เลยจำเป็นต้องออกจากบ้านเพื่อมาหาเงินจ่ายหนี้ตรงนี้เพราะฉันไม่อยากรบกวนพ่อกับแม่ของฉันซึ่งเขาไม่ได้มีส่วนรู้เห็นในนี่ตรงนี้ฉันเอามาใช้ในครอบครัวแต่ฉันกลับได้ใช้หนี้คนเดียวแต่ฉันก็ไม่อะไรมากมายเพราะเดือนละพันกว่าบาทฉันคิดว่าฉันน่าจะทำงานใช้ได้ไม่เป็นอะไรหรอกบวกกับส่งให้ลูกด้วยเดือนละ 4,000 บาทเหลือกินเท่าไหร่ก็ใช้เท่านั้นจากนั้นลูกของฉันก็เริ่มติดต่อไม่ค่อยได้โทรไปก็รับบ้างไม่รับบ้างฉันเลยถามลูกว่าทำไมถึงไม่ค่อยรับสายแม่เป็นเพราะอะไรหนูติดธุระอะไรอยู่บอกไม่ได้แม่จะได้รู้แม่จะได้ไม่ต้องทักไปบ่อยๆเขารอให้หนูทักมาหนูก็ไม่ค่อยทักเพราะเขากลัวยายของเขาว่าเพราะแม่ของฉันตอนนั้นโกรธฉันมากและตอนนี้เขาก็ไม่พูดกับฉันฉันได้คำตอบมาข้อนึงว่าลูกฉันบอกของฉันว่ายายไม่ให้คุยกับแม่ต่อหน้าแม่ใหม่ฉันก็เลยถามว่าอ้าวเป็นเพราะอะไรมันเกี่ยวอะไรกันคุยกับแม่แม่ไม่ได้ไประรานอะไรเขาเลยนะเขาบอกอย่างเดียวว่าหนูไม่รู้ยายบอกว่าห้ามคุยกับแม่ให้แม่ใหม่เห็นนะส่วนโทรศัพท์ที่แม่ซื้อให้น้องยาก็เป็นคนบอกว่ายายเป็นคนซื้อให้เอง ซึ่งตรงนั้นฉันไม่ได้ติดอะไรอยู่แล้วเพราะฉันก็ไม่ได้อยากแสดงตัวตนให้พ่อของลูกรับรู้ฉันแค่ต้องการติดต่อลูกฉันแค่นั้นเพราะฉันอยากบอกเขาว่าฉันไม่ได้อยากทิ้งเขาแต่ถ้าฉันเอาเขามาตอนนั้นลูกต้องลำบากแน่ๆฉันอยากถามทุกคนว่าฉันผิดมากเลยใช่ไหมที่ทางบ้านไม่ให้อภัยฉันทุกวันนี้ฉันส่งให้ลูกเดือนละ 4,000 บาทและทุกสิ้นเดือนฉันจะซื้อขนมฝากไปให้ลูกฉันทีละ 400-500 บาทบางเดือนก็ฝากเงินผ่านบัญชีคุณครูให้ครูเอาเงินให้เขาเนื่องในวันเกิดบ้างอะไรบ้างพ่อแม่ของฉันขี้เหนียวมาก ทุกวันนี้ฉันได้แต่นั่งคิดว่าฉันผิดมากเลยใช่ไหมที่ฉันทิ้งลูกไปตั้งแต่วันนั้นแต่สำหรับแฟนของฉันเขาได้ทุกสิ่งทุกอย่างได้ยันความเป็นตัวตนของแม่แท้ๆจริงของฉันไปซึ่งแม่แท้ๆจริงของฉันเกรงใจเขาทุกอย่างไม่ว่าฉันจะทำอะไรฉันจะดูแย่ในสายตาแม่เสมอแต่ฉันก็พยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าแม่ของฉันคงเป็นห่วงฉันแหละมั้งถึงไม่อยากเล่าความเคลื่อนไหวของฉันให้พ่อของลูกฟังแต่ฉันไม่ได้อยากมีตัวตนในพื้นที่ของมันอยู่แล้วฉันขอแค่ฉันติดต่อลูกฉันได้ปกติก็พอ🥹