จะว่ามาหาคำตอบก็ไม่ใช่จะขอให้เรียกสติก็ไม่เชิงค่ะ มาเล่ามาถามให้คนอ่านหงุดหงิดเล่นๆ555555
เริ่มเลยละกันนะคะ ไม่รู้จะเรียบเรียงให้เข้าใจได้มากแค่ไหนเพราะตอนที่เขียนอยู่กำลังเสียใจกำลังเพ้อเจ้อกำลังขาดสติค่ะ55
เราคุยกับเขามาสองเดือนจะสามค่ะ ตอนนี้เขาจะทิ้งหนูไปแล้ว เพราะอะไรไม่รุ้เค้นคำตอบก็ไม่ได้คำตอบ
ในคสพหนูเป็นคนง้อเขามากกว่าและยอมที่สุดไม่มีอีโก้ไม่ใช้อารมณ์ เอาง่ายๆหนูไม่เคยใจเย็นขนาดนี้มาก่อนด้วยซ้ำ บอกตรงๆทุกอย่างเป็นไรให้บอก
ส่วนเขาก็ไม่ยอมลดอีโก้ลงเลยก็มีง้อหนูบ้างนิดๆหน่อยๆง้อไม่ถึงห้าประโยคหรอก หนูก็หายแล้ว ปกติเป็นคนไม่ค่อนงอนหรือโหรธใครได้นานอยู่แล้วด้วย
หรือจริงๆทุกอย่างเป็นเพราะหนูง่ายเองก็ไม่รู้ ปล.เรายังไม่เคยเจอกันค่ะ เขาบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะเจอ
เรื่องนี้หนูก็รอได้ไม่ได้รีบอะไรไม่มีปัญหา เราห่างกันไม่เยอะด้วยนั่งรถชม.กว่าๆก็ได้เจอแล่ว
ส่วนหนูก็แรกๆไม่ค่อยได้รายงานว่าไปไหนถึงไหนแล้ว ก็ปรับแล้ว เขาบอกอะไรหนูก็ค่อยๆปรับมาตลอด
จริงๆนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะไป หนูยื้อไว้ตลอด(หนูรู้ทุกอย่างอยู่แก่ใจว่าไม่ดีก็หาใหม่ไรงั้น)แต่ทำไงอะเนอะมันไม่ง่ายอย่างที่คิดน่ะสิคะ
หนูก็งงกับตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมรู้สึกดีเร็วขนาดนี้ผูกพันด้วยหรือเพราะเคยชินก็ไม่รู้แต่รู้สึกรักจริงๆ
หรือเพราะโตขึ้นก็เลยมีความรู้สึกมากขึ้นคะ.. แล้วหนูก็ดันมาตามใจตัวเองรักแบบไม่เผื่อใจเลย เซ็ง..
หนูอยากรู้ว่าเขารักจริงๆหรือรักเราน้อยกว่าที่เรารักเขา ทำไมเขาถึงทิ้งกันได้ง่ายๆ ถึงเราจะคุยกันเป็นเวลาสั้นๆแต่ก็นะ รักไปแล้วน่ะค่ะ
เขาดูเป็นคนที่แสดงความรู้สึกออกมาไม่เก่งค่อนข้างดื้อด้านทางความรุ้สึกเสียใจก็ไม่พูดเป้นอะไรก็ไม่บอก
เหมือนจะถนัดหายเองมากกว่าหนูก็เข้าใจนะคะพยายามบอกแล้วแต่ก็เหมือนเดิม เรื่องนี้มันปรับยากก็จริงแต่ไม่เห็นความตั้งใจจะปรับเลยค่ะ
เห้อออ ถ้าหนูกลับมาอ่านในวันที่คิดได้หรือหายเสียใจแล้วคงอายและตลกตัวเองมากๆแน่เลน6555
ตอนนี้นึกระบายออกมาได้แค่นี้ ครั้งอื่นนึกได้อีกจะมาแก้ไขเพิ่มค่ะ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านนะคะ
เรื่องเล็กๆน้อยๆ
เริ่มเลยละกันนะคะ ไม่รู้จะเรียบเรียงให้เข้าใจได้มากแค่ไหนเพราะตอนที่เขียนอยู่กำลังเสียใจกำลังเพ้อเจ้อกำลังขาดสติค่ะ55
เราคุยกับเขามาสองเดือนจะสามค่ะ ตอนนี้เขาจะทิ้งหนูไปแล้ว เพราะอะไรไม่รุ้เค้นคำตอบก็ไม่ได้คำตอบ
ในคสพหนูเป็นคนง้อเขามากกว่าและยอมที่สุดไม่มีอีโก้ไม่ใช้อารมณ์ เอาง่ายๆหนูไม่เคยใจเย็นขนาดนี้มาก่อนด้วยซ้ำ บอกตรงๆทุกอย่างเป็นไรให้บอก
ส่วนเขาก็ไม่ยอมลดอีโก้ลงเลยก็มีง้อหนูบ้างนิดๆหน่อยๆง้อไม่ถึงห้าประโยคหรอก หนูก็หายแล้ว ปกติเป็นคนไม่ค่อนงอนหรือโหรธใครได้นานอยู่แล้วด้วย
หรือจริงๆทุกอย่างเป็นเพราะหนูง่ายเองก็ไม่รู้ ปล.เรายังไม่เคยเจอกันค่ะ เขาบอกว่ายังไม่พร้อมที่จะเจอ
เรื่องนี้หนูก็รอได้ไม่ได้รีบอะไรไม่มีปัญหา เราห่างกันไม่เยอะด้วยนั่งรถชม.กว่าๆก็ได้เจอแล่ว
ส่วนหนูก็แรกๆไม่ค่อยได้รายงานว่าไปไหนถึงไหนแล้ว ก็ปรับแล้ว เขาบอกอะไรหนูก็ค่อยๆปรับมาตลอด
จริงๆนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะไป หนูยื้อไว้ตลอด(หนูรู้ทุกอย่างอยู่แก่ใจว่าไม่ดีก็หาใหม่ไรงั้น)แต่ทำไงอะเนอะมันไม่ง่ายอย่างที่คิดน่ะสิคะ
หนูก็งงกับตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมรู้สึกดีเร็วขนาดนี้ผูกพันด้วยหรือเพราะเคยชินก็ไม่รู้แต่รู้สึกรักจริงๆ
หรือเพราะโตขึ้นก็เลยมีความรู้สึกมากขึ้นคะ.. แล้วหนูก็ดันมาตามใจตัวเองรักแบบไม่เผื่อใจเลย เซ็ง..
หนูอยากรู้ว่าเขารักจริงๆหรือรักเราน้อยกว่าที่เรารักเขา ทำไมเขาถึงทิ้งกันได้ง่ายๆ ถึงเราจะคุยกันเป็นเวลาสั้นๆแต่ก็นะ รักไปแล้วน่ะค่ะ
เขาดูเป็นคนที่แสดงความรู้สึกออกมาไม่เก่งค่อนข้างดื้อด้านทางความรุ้สึกเสียใจก็ไม่พูดเป้นอะไรก็ไม่บอก
เหมือนจะถนัดหายเองมากกว่าหนูก็เข้าใจนะคะพยายามบอกแล้วแต่ก็เหมือนเดิม เรื่องนี้มันปรับยากก็จริงแต่ไม่เห็นความตั้งใจจะปรับเลยค่ะ
เห้อออ ถ้าหนูกลับมาอ่านในวันที่คิดได้หรือหายเสียใจแล้วคงอายและตลกตัวเองมากๆแน่เลน6555
ตอนนี้นึกระบายออกมาได้แค่นี้ ครั้งอื่นนึกได้อีกจะมาแก้ไขเพิ่มค่ะ
ขอบคุณที่เสียเวลาอ่านนะคะ