วันนี้มาของพ่อก่อน ต่อไปอาจจะมีของยาย ก็อ่านเอาสนุกเป็นประสบการณ์ก็ได้นะคะ แค่อยากมาแชร์ประสบการณ์ชีวิตให้ฟังเล็กน้อย ในความทรงจำของเราเมื่อนึกถึงพ่อ สิ่งที่เด่นชัดมากๆคือการทำร้ายร่างกาย จำความได้คือเริ่มตั้งแต่ ป.1จนถึงปัจจุบันนะคะ เราคิดว่าเรื่องแบบนี้มีทุกบ้านแต่ไม่อยากให้มองว่าปกติ แล้วก็เคยมีเหตุการณ์โดนลวนลามด้วยความอาจจะไม่ได้ตั้งใจ
เริ่มที่เหตุการณ์สุดอิหยังวะ ยังคงงงมาจนถึงทุกวันนี้ เป็นช่วงป.2 เราอายุราวๆ7ขวบนะคะได้เริ่มเรียนทศนิยม เป็นการบ้านให้ทำ วันนั้นพ่อได้มานั่งสอนเราซึ่งมีแม่มาด้วย เราจำได้ว่ามีอยู่1ข้อที่ถามว่าอะไรมากกว่ากัน สมมติ ข้อ1. 1.0789 ข้อสอง 2.099890 ซึ่งพ่อได้ถามเราแล้วได้ชี้ไปที่ทศนิยมหลักสุดท้ายหลังจุด คือเลข 9 กับ 0 ด้วยความเป็นเด็กเราจึงตอบข้อ1 เพราะ 9มากกว่า 0 พ่อก็ถามซ้ำๆย้ำๆ เรามองแล้วเราก็ตอบซ้ำคำตอบเดิมอย่างไม่เข้าใจ พ่อก็เหมือนจะโมโหแล้วตีที่ต้นขาอย่างแรง2-3ที จนแม่มาอุ้มไป แต่แม่ก็ไม่ได้บ่นพ่อหรืออะไรเพียงปลอบเราแค่นั้น จนถึงวันนี้ก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงโดนตี ทำไมถึงไม่อธิบายเพราะอะไร เหตุการ์ที่สอง ช่วงป.1เรากำลังนอนกันอยู่ แล้วเหมือนพ่อกับแม่น่าจะทะเลาะกัน แล้วพ่อตบแม่แรงมากๆแล้วแย่งบัตรเครดิตออกไป ตอนนั้นเราอยู่ในเหตุการณ์งงมากๆว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนเด็กต้องนอนรวมกันเรานอนกับน้อง และมีพ่อ พ่อดึงสายชาร์จออกข้างตัว ตอนนั้นเราพึ่งตื่นสะลึมสลือมากๆๆ แล้วคิดว่าพ่อดึงสายกางเกง เราจึงดึงกลับเพราะตอนนั้นใส่กางเกงขาสั้นแบบมีสาย พ่อเราฟาดเราแรงมากจนตื่นเต็มตาเลยค่ะ5555 แล้วก็โดนบังคับให้นอน มาถึงเหตุการณ์ลวนลาม ตอนนั้นเป็นเด็กแต่ด้วยความที่บ้านจนบ้านชั้นเดียว มีห้องกั้นบ้าง บางห้องเป็นของกั้น ทีวีกั้น นอนกับพ่อแล้วเรารู้สึกว่ามีมือมาจับคลำที่หน้าอก ซึ่งเราสลึมตื่นแล้วเราเลยแกล้งหลับตาเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มันค่อนข้างนานเราจึงคิดหาทางเอาตัวรอด เราจึงแกล้งกระแอม พอเราทำปุ้บเขาก็ชักมือกลับทันทีแล้วพอเราหันไปนอน เขาก็นอนหลับสนิท ซึ่งตอนนั้นเราคิดว่าหรือว่าฝัน อาจจะอาการผีอำ แต่เราเปล่งเสียงออกมาจริงๆมันก็เลยเป็นเรื่องจริง เราคิดว่าบางทีมันอาจจะไม่ได้ตั้งใจ หรือแค่คิดว่าเป็นแม่ หรืออาจจะละเมอ แต่เราจำไม่ลืมเลย อีกหนึ่งอย่างเหมือนเป็นกฎเหล็ก ถ้าป่วยห้ามแสดงอาการอ่อนแอเด็ดขาด ไม่งั้นจะโดยหาว่าสำออย แล้วเขาจะโมโหมากๆ ทำหน้าไม่พอใจสุดๆเลยค่ะ เคยป่วยครั้งนึงแล้วอาการไม่ดีพ่อบอกให้มากินยา ซึ่งเหมือนเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดี แล้วเราป่วยด้วยอาการของตัวเองก็แย่พอแล้ว เราจึงน้ำตาแตก เขาก็เม้มปากทำท่าจะตี และสั่งให้หยุดร้องไม่งั้นจะตี ตอนนั้นเรากลัวมากๆ เพราะเราเคยเห็นแม่โดนแบบนี้มาก่อน โดนสั่งให้หยุดร้องไม่งั้นจะทำร้ายร่างกายต่อ เรากลัวแล้วก็ร้อง มือก็สั่นชาตามมือไปหมด เราจึงวิ่งออกมาแล้วก็มาร้องไห้ตรงห้องตา เวลาพ่อทำของตกรูไปที่ใต้ถุน บ้านเป็นบ้านชั้นเดียวตรงห้องนอนมีรูยาว พอของตกมือถือตก เขาจะไม่ค่อยจะเก็บของเองขึ้นมาได้ แล้วตอนนั้นเขาเก็บของแล้วก็โมโหมากที่เก็บไม่ได้ ซึ่งตอนนั้นคงทะเลาะกับแม่ด้วย แม้ปัญหานั้นเขาจะก่อเองก็ตามค่ะ(ปัญหาที่ว่าไม่ใช่ของตกรู) แต่เขาหันมาด้วยสีหน้าน่ากลัวมากๆ ตาแดงแล้วก็ทำตาโตเม้มปาก บอกว่าที่กูเป็นแบบนี้ก็เพราะ ซ้ำๆสองสามรอบ พอเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีกที่มีของตกอะไรเราเดินหนีเลยค่ะ พออะไรไม่ได้ดั่งใจจะโมโหขึ้นมามากกก ต้องเป็นฝ่ายยอมผิดยอมโดนด่ายอมก่อน ถึงจะรอดหรือว่าเรื่องสงบลง อีกหนึ่งนิสัยคือการโกหก ไม่ว่าจะโกหกจากกระทู้ที่แล้วของเรา หรือว่าชอบแหย่ ตี แล้วแสร้งโกหกว่าไม่ได้ทำ เช่น นั่งๆอยู่เอามือมาเขี่ยใต้เท้า จับขา บีบขา หรือหยิบอะไรแล้วมาโดนขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แม้เราจะเห็นหรือหางตาเห็น บางทีก็จะบอกไม่ได้ทำ เรารู้ว่าแหย่แต่รำคาญมากๆ บางที อยู่ๆถีบแม่ ล่าสุดวันนี้ แม่นอนตะแคงไปทางเขา เราเห็นว่าแม่ขยับขานิดเดียว เขาตีขาแม่แรงมากๆ แล้วเราถามเป็นอะไร เขาชี้ว่าแม่เอาขามาโดนที่หน้าผาก แต่เราเห็นว่าขยับเบาสุดๆ ไม่น่าทำขนาดนั้น ตอนนั้นแม่หลับแล้วค่ะไม่รู้ตัว ชอบมาแหย่ซ้ำๆให้หงุดหงิด แล้วก็บอกชอบแหย่ พูดว่าก็รู้ว่าแค่ล้อเล่น แหย่ไม่ได้เลยหรือไง ซึ่งเขาไม่เคยแหย่ลูกชายอีกคนเลยค่ะ แหย่แต่เราคนเดียว หลานหรือเหลนใครก็ไม่เคยโดน มีแต่เราเนี่ยแหละค่ะตัวโดน อีกหนึ่งอย่างคือชอบแต่งเรื่องโกหกไปบอกบุคคลที่3 อันนี้งงสุดๆว่าทำทำไม เพราะนั่นก็แม่ นี่ก็ลูกทำเพื่อความสะใจหรือคะ เช่นไปรับแม่อยู่กับแม่สองคน บอกแม่ว่าเราด่าแม่ว่าหน้าเหมือนกบ เหมือนเล็บตีนหมา บลาๆๆ จะตกบลาๆ อะไรแบบนี้ พออยู่กับเรา บอกว่าแม่บอกว่า จะจิกหัวตบให้ฟันหลุด ห้องรกกลับมาจะด่าเขาบ่นว่าบลาๆๆ ในทำนองนี้อะไรแบบนี้ ซึ่งเรารู้ว่าแกล้งแต่ไม่รู้ว่ามันดียังไง แม่ก็เคยพูดกลางวงตอนกินข้าวที่พ่อบอก ซึ่งเรากับแม่เจอบ่อยมากๆ จนรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริงเรากับแม่ก็จะบอกกันว่าถ้าจะเชื่อคนแบบพ่อก็ตามใจ เพราะโดนบ่อย เหมือนพอแม่ได้ยินเรื่องที่พ่อแต่งว่าแม่ไปด่า แม่ไม่ได้ทำแม่ก็จะเชื่อว่าเราก็ไม่ได้ด่า เพราะพ่อก็กุเรื่องเราอีกเหมือนกัน ถ้าพ่อผิดจริง เราจะไม่สามารถเตือนสติ หรือเราไม่สามารถเห็นต่างได้เท่าไหร่ เพราะจะโมโห แล้วก็บอกว่า ไม่ได้ถูกทุกอย่างหรอก ไม่ได้ดีทุกเรื่องหรอก ทั้งที่เรื่องนั้นเขาอาจจะผิดจริงๆ เอาเป็นประมาณนี้แล้วกัน เราไม่ได้คิดว่าการตีผิดหรือไม่ผิด แต่บางทีก็สงสัยในเหตุผลว่าเพราะอะไร บางเรื่องมันสมควรหรอเราก็ไม่แน่ใจเลย แต่คิดว่ามันคือปมในใจแล้วก็ฝังใจมากๆ สำหรับเรา ใครมีประสบการณ์มาแชร์กันได้ เราอยากรู้ว่าแบบนี้เป็นโรคอะไรรึป่าวคะ