อึดอัดใจกับคนคุย

คุยกันมาปีกว่ามั้งคะ คนคุยเราเป็นพวกคิดอะไรแล้วไม่บอกตรงๆค่ะ เราไม่ได้ต้องการให้เขาบอกทุกเรื่องกับเราแต่เรื่องบางเรื่องที่มันกระทบมาถึงความสัมพันธ์เราต้องการรู้บ้าง ไม่ใช่ตัดสินใจไปคนเดียวโดยที่เราไม่รู้เรื่องแล้วเก็บไปคิดมาก ปกติคุยกันบ่อยค่ะแต่เดี๋ยวนี้คือค่อนข้างห่าง บางทีเราทนไม่ไหวก็ถามไปตรงๆว่าเป็นอะไรไหม เขาก็ตอบค่ะว่าต้องการโฟกัสนั้นนี้ไม่ได้เป็นอะไร คือแค่บอกว่าเออไม่ว่างนะเราก็เข้าใจแต่พออยู่ๆหายไปเราต้องคิดยังไงอ่ะต้องพยายามมาคิดว่าเป็นอะไรเกิดอะไรขึ้น เมื่อไม่นานมานี้เรารู้สึกว่าเขาใช้คำพูดไม่ค่อยโอเค เราก็เป็นฝ่ายถามว่าเป็นอะไรไหม เขาก็บอกเหตุผลซึ่งเราขอไม่เล่า เป็นแบบนี้อยู่หลายครั้งค่ะที่เราต้องเป็นฝ่ายถามก่อนหรือบอกออกไปทุกครั้งว่าไม่โอเค คือเขามองไม่ออกหรอว่าเราไม่โอเคไม่เคยถามเคยง้อ หลายครั้งที่เรางอนพอเราถามเหตุผลเราก็ใจอ่อนยอมแพ้

เราแค่อยากให้เขาบอกหน่อยว่าเออที่ไม่ค่อยได้คุยเพราะอะไร ไม่ใช่เราต้องมานั่งตรัสรู้เองคิดเองเออเองไม่ถามก็ไม่เล่าปล่อยให้คิดมากอยู่คนเดียว มันเป็นแบบนี้มาหลายครั้ง และเดี๋ยวนี้เราก็รู้สึกว่ามีเราพยายามชวนคุยเป็นหลัก มีความคิดที่อยากจะพอจะไม่ทักแต่มันก็อดไม่ได้ ตอนนี้เราคิดว่าเราทุกข์มากกว่ามีความสุขแต่ก็ทิ้งไม่ได้ มีครั้งหนึ่งเราเคยบอกเลิกคุยเถอะเขาก็บอกเหตุผลต่างๆบอกว่าเขารักเราก่อนและตอนนี้ยังรัก เราไม่รู้แล้วว่าที่อยู่ต่อเพราะรักหรืออะไร
จากนี้จะพยายามไม่ทักก่อน ให้ขาดใจตายไปเลย