คือเรื่องมีอยู่ว่า  เรากับเพื่อนคนนี้ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่มัธยมได้  เมื่อก่อนก็สนิทกันนะคุยกันตลอด จนเริ่มห่างๆไม่ค่อยคุยกันก็ตอนที่เราไปเรียนมหาลัย  ก็มีคุยกันบ้างนิดหน่อย  หลังๆมาก็เริ่มไม่ได้คุยกัน  จนเราเรียนจบมหาลัย  เราก็มาอยู่หอกรุงเทพทำงานปกติ  จนเราอยู่ได้ปีนึง น่าจะช่วงปี 2024   เพื่อนเราจะมาคอนเสิร์ตที่ราชมัง 2 วัน  อ่ะเราก็ให้ได้ ไม่ว่า  แต่ช่วงนั้นนี่ทักไปบ้างก็ไม่ค่อยตอบดองแชท  เรา แต่พอจะมานอนก็ทักมาหาเรา  อ่ะรอบนั้นเราไม่ได้ติดอะไร  ก็ตามสเต็ปเดิม ก็ไม่ค่อยได้คุยกัน จนผ่านไปปี1 เกือบปีกว่าได้ เพื่อนเราก็ทักมาอีก ว่าขอมานอนด้วยได้ไหม อ่ะ 1-2 วัน อะได้ไม่ว่า  จนเพื่อนเรากลับ  ก็เหมือนเดิม ผ่านไปเกือบปี ล่าสุดปีนี้ 2026 ก็ทักมาอีกว่ามานอนด้วยได้ไหม  มาดูคอนเสิร์ตที่ศูนย์ศิริกิต มานอนกับเรา 1-2 วัน อ่ะได้ไม่ว่า  จนครั้งนี้เราไม่ไหว แต่เรายังไม่ได้พูดออกไป  คือเพื่อนเราจะมาสอบที่ราม เราก็คิดว่า 1-2 วัน อ่ะได้ไม่ว่า รับปากตอบแชทไปว่าได้ จนนี่ทักถามอีกรอบว่า วันไหนบ้าง เพื่อนเราตอบมาว่า  ตั้งแต่ 16-28  ในใจตอนนั้นคือแบบเห้ย ไม่คิดจะหาโรงแรมนอนเลยหรอ เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยคิดค่าน้ำค่าไฟเลยแม้แต่บาทเดียว  แบบรับปากไปแล้วไง พอเพื่อนเรามานอน ครั้งนี้เรากลั้นไว้ในใจทดไว้หลายรอบมาก  คือทุกรอบแหละที่มานอนกับเรา แต่เราไม่พูดออกไป  และไม่เคยเราให้ใครฟังเลยแม้แต่แม่เรา  เพื่อนเรามานอนกับเราทำเหมือนตัวเองอยู่บ้าน คือขยะก็ทิ้งให้ทั้งที่ของตัวเอง เข้าห้องน้ำบ้างทีก็ลืมกด กลิ่นฉี่คือหึ่งเข้าห้องมา ผ้าอนามัยก็ลืมไว้ในห้องน้ำ  ขยะก็ไม่คิดที่จะช่วยขนลงไปทิ้ง  เสื้อผ้าก็ถอดทิ้งไว้บนเครื่องซักผ้า โต๊ะกินข้าวเราเพื่อนเราก็เอาของตัวเองมาวางจนเราแทบไม่ที่อยู่       คือกินข้าว โต๊ะเราก็ต้องกางให้  ของก็ต้องเตรียมให้  ข้าวก็ต้องสั่งให้  รถกลับบ้านก็ต้องเรียกให้  แต่ครั้งนี้สุดจริง  แล้วยังน้ำดื่ม ก็มาเอาของเราไปดื่ม จะหยิบจะใช้อะไรไม่เคยขอ  ครั้งนี้เราไม่ไหวแล้ว  แบบเห็นเราเป็นเพื่อนจริงๆหรือเปล่า คือไม่คิดว่าเราจะสะดวกไหม เอาแต่ตัวเองสะดวกตลอด  จนเราอยากตัดความเป็นเพื่อน