แชร์เรื่องผี เรื่อง เพื่อนสนิท

ผมมีเพื่อนคนนึงชื่อ นามสมมุติว่า เอก เป็นเพื่อนรักกันตั้งแต่เด็กๆบ้านอยู่ใกล้กันไปไหนไปด้วยกันตลอด ผมกับเอกเป็นอาสากู้ภัยช่วยเก็บศพหาคนหายเป็นส่วนใหญ่ มีอยู่วันนึงผมกับเอกกลับจากงานศพญาติแล้ว พูดผมกันว่าผีมันมีจริงหรอตั้งแต่เกิดมาได้ยินแต่คนเขาเล่ากัน ถ้ามีจริงมาหากูเลยกูก็อยากเจอ เอกเลยท้าด้วย ปกติกลับจากงานศพเขาจะล้างเท้าก่อนเข้าบ้านกับแต่วันนั้นผมกับเอกไม่ล้างเพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ งานศพที่ผมไปกับเอกก่อนเผามีคนผีเข้าเป็นคนที่ตายงานนั้นเข้ามาบอกว่าตัวเองหนาวไม่มีใครพากลับบ้านตัวเองยังอยู่ตรงนั้นช่วยพากลับหน่อย วันนั้นผมก็นั่งอยู่ในงานด้วย ก็หลังจากงานเผาศพเราก็คุยที่บ้านว่า ผมกับเอกถ้าใครตายก่อน ต้องมาหลอกคนนนั้น เพราะเชื่อว่าผีไม่มีจริง แล้ววันนั้นเขามีกินเลี้ยงกันผมกับเอกเลยไปด้วยขับรถใกล้ถึงงานแล้วอยู่ๆเหมือนมีคนพลักรถ รถล้มแบบไม่มีสาเหตุ ผมที่ไม่เจ็บอะไรมากพยุงเอกเดินไปที่งานไปทำแผลแล้วแจ้งกู้ภัยทีมตัวเองมารับ แล้วเอกก็โดนล้อว่าเป็นเจ้าที่ที่นั้น เป็นมุกขำขันกันในวง แต่หลังจากนั้นเรื่อยๆเอกก็เกิดอุบัติเหตุบ่อยขึ้น พาผมล้มรถหลายรอบ เขาบอกว่าเอกเนี่ยดวงไม่ค่อยดี แต่แปลกที่ผมล้มรถกับเอกหลายรอบแต่ผมไม่เคยเจ็บตัวเลยสักครั้ง แต่วันเวลาผ่านไปเอกกับผมก็เริ่มห่างกันเพราะผมเรียนหนักคิดเกมบ้างไม่ค่อยเจอ จนวันนึงก็ชวนกับไปหา บุกมาแกงกินกันส่วนนึงเอาไปขาย แต่วันนั้นผมรู้สึกแปลกๆทั้งวันรู้สึกอยากอยู่กับเอกให้นานที่สุด แล้วเอกก็ชวนผมว่าพรุ่งนี้จะไปบ้านแฟนไปเป็นเพื่อนหน่อย ผมก็บอกได้ไปด้วยวันต่อมา เอกกับผมไปบ้านแฟนเอกกัน ระหว่างรอแฟนเอก เอกก็ชี้ไปที่แล้วถามว่า แบตเตอร์รี่รถอยู่ตรงไหน ผมก็งงทำไมถามแปลกๆ จนแฟนเอกแต่ตัวเสร็จก็ออกกันไปนั่งที่นึง แล้วเพื่อนผมอีกคนนึงโทรมาไปร้านเกมมั้ยเดี่ยวเลี้ยง ด้วยความผมอยากเล่นเกมก็ถามเอกว่ากลับบ้านคนเดียวได้มั้ยเอกก็ว่าได้ เพื่อนผมเลยมารับ แต่ก่อนที่ผมไปกับเพื่อนผมรู้สึกแปลกๆ คำพูดที่ผมพูดกับเอกแต่ละคำเหมือนกับจะไม่ได้เจอกันอีก ผมจำไม่ได้ว่าพูดอะไรแต่จำความรู้สึกชัดเจนว่ามันจุกเหมือนคำลา ผมกับเพื่อนก็ขับไปติดฝน ฝนตกหนักมากฟ้าคือผ่าใกล้มาก เลยแวะไปนั่งกันที่ศาลา ผมกับเพื่อนคุยเรื่องนาคตจะไปเที่ยวญี่ปุ่นกันพอคุยกันเสร็จอยู่ๆผมรู้สึกเศร้ามากเศร้าแบบบอกไม่ถูกอธิบายไม่ได้ นั่งร้องเพลง ร้องไปกับฟ้าเพื่อกลบอารมณ์ร้องเพลงนี้เพลงฟิวตอนนั้นคือเพลงนี้เลย ฟ้าผ่าไม่หยุด ผมเลยปิดมือถือใว้ จนฝนแล้งแล้วใกล้ถึงร้านเกมผมก็เปิดมือถือยายผมโทรมาพอดี บอกผมว่าเอกรถชนตอนนี้อยู่ไหน อย่าพึ่งกลับมานะขับรถตอนนี้อันตราย ผมก็กังวลใจมากขอให้เอกปลอดภัย จนแชทกลุ่มกู้ภัยส่งรูปมาใจผมไปอยู่ตาตุ้มเลยยังไงก็ไม่รอดสภาพคือเละ ผมนั่งเล่นเกมเปิดเพลงปลอบใจตัวเองไป ทั้งๆน้ำตาไหลไม่หยุดเอาแต่โทษตัวเองทำไมไม่อยู่กับเอกมาที่นี้ทำไม แล้วเพื่อนกู้ภัยโทรมาว่าไปดูเอกมั้ยที่โรงพยาบาลผมเลยรีบไปด่วนเลยเพราะเขาบอกว่ารอที่บ้านแต่พอไปถึงบ้านเขาดันไปกันหมดแล้ว ผมกระวนกระวายใจมาก เพราะน้าผมโพสว่าโอกาสรอด 1% ทุกคนคือลุ้นคือให้ 1% ก็ขอให้รอด จนถึงเวลาตี3 เขากลับมาจากโรงพยาบาลมาบอกผมว่า เอกเสียชีวิตแล้ว ให้ผมเลือกเสื้อผมให้เอกแล้วให้ผมไปรับศพเอก ผมเลยเดินไปบ้านเอกหน้าบ้านเอกมีศาลาคล้ายศาลาร้านอาหารผมกับเอกนั่งตรงนั้นประจำ แล้วผมหันไปเห็นแวบนึงเหมือนเอกนั่งอยู่ เลยตกใจนิดนึงแล้วสกิดน้าว่าผมเห็นเอกนั่งอยู่ แล้วก็เข้าบ้านเอกไปหยิบเสื้อผ้าระหว่างเลือกกันก็มีเสื้อตัวนึงหล่นอยู่ๆก็หล่นทั้งๆใส่ไม้แขวนหลุดออกจากไม้แขวนก็เลยเอาตัวนั้นไปกับอีกตัวที่พี่ชายเขาเลือกให้ ก็เลยนั่งรถกันไปถึงโรงพยาบาลตอนนั้นอาการผมขึ้นๆลงๆ ไม่รู้จะอารมไหนเพราะกระวนกระวายกับรอหมอชันสูตรนานมาก จนหมอทำเสร็จผมเห็นศพแล้วเข่าแทบทรุด พยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองร้อง หันไปมองศพหลายครั้งไม่เชื่อตัวเองว่าเพื่อนรักที่สุดตายแล้ว น้าผมนั่งร้องให้ปล่อยโฮในรถผมก็กลั่นเอาใว้จนถึงบ้านเปิดประตูออกผมเข่าทรุดปล่อยโฮเต็มที่เลยปล่อยจนหมดแรงลุกไม่ได้ควบคุมตัวเองไม่ได้จนมีคนเข้ามาปลอบใจ พาผมไปนั่งเก้าอี้กลัวผมหมดสติ อยู่ๆมีเสียง เอกเรียกผม ผมถึงขั้นหยุดร้องเลยถามเพื่อนที่นั่งข้างๆว่าได้ยินใครเรียกกูมั้ยเพื่อนก็บอกว่าไม่ได้ยิน จนเขาพาศพมานอนใว้ก่อนรถน้ำศพผมก็นั่งกับศพเพื่อนไม่ไปไหนจนได้จนเสียงเอกร้องให้ ข้างหลังผม คือบ้านผมกลับบ้านเอกติดกันมากหลังผมคือกำแพงถัดจากกำแพงคือบ้านผม ผมให้น้องผมไปดูว่ามีใครร้องให้มั้ยน้องผมบอกว่าไม่มี   แล้วผมก็เล่าให้คนอื่นฟังไม่มีใครเชื่อสักคน จนพี่สาวเอกอาบน้ำอยู่แล้วได้ยินเสียงเอกร้องให้ พี่สาวเอกบอกว่าขนลุกมาก แล้ววันนั้นพี่กู้ภัยก็เล่าว่าเมื่อคืนนั้นเอกมาหามาบอกว่า เติ้ลต้องไปรับนุ้ยนะเอารถคันใหม่ไปรับ รถคันนั้นเป็นรถคันที่เอกชอบมาก เล่าก่อนหน้า ครั้งแรกที่ผมกับเอกทำกู้ภัยครั้งนั้นโดนหลอกว่าจะไปเอารถใหม่ แต่ดันมาล้างป่าช้ากัน รถใหม่คันนั้นคือรถที่ถูกหลอกมาล้างป่าช้า ตอนเข้าโลงเสร็จน้าของเอกก็เคาะโลงบอกว่าถ้ามีอะไรให้เข้าฝันใครก็ได้สักคนมาเล่าเหตุการณ์ หลังจากนั้น 1วัน เอกก็เข้าฝันผม ผมไปหาเอกที่บ้านตรงจุดวางศพ ผมก็ถามว่า พันพรือมั้ง เอกตอบว่า อืม แล้วผมถามต่อว่า ข้าวที่เอาไปตั้งของกินที่เอาไปตั้งงั้นได้กินหม้าย เอกตอบว่า เห็นแล้ว แล้วประเด็นสำคัญ ผมถามเอกว่า พันพรือตายพรือเล่าได้หม้าย แล้วเอกก็หน้าถอดสีอยู่ๆหน้าเละ แล้วภาพก็ย้อนเหตุการณ์ให้ดูว่า ฝนตกหนักมากอยู่ๆก็มองไม่เห็นแล้วชนตอนนั้นผมรู้สึกทั้งหนาวทั้งอึดอัดเหมือนโดนขังในโอ่งมองอะไรก็ไม่เห็นอึดอัดมาก แล้วมีคนพาไปที่นึงเป็นที่ๆสวยมากมองตรงไหนก็สวย แล้วตรงที่ยืนเป็นน้ำตกน้ำตื๊นๆ ตรงหน้ามีคนหน้าตาหล่อมากตัวใหญ่ ถือแซ่กับถุง แล้วเอาแซ่มาฝาดเอกแต่ฝาดไม่ถึงฝาดยังใงก็ไม่ถึงแล้วผมตื่นขึ้นมาเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังแล้วยายผมก็บอกว่า ที่แซ่ฝาดไม่ถึงเพราะมีบุญอยู่ วันนั้นเป็นวันที่ผมรู้สึกว่าผมจิตอ่อนมากไม่มีแรงจะทำอะไรเลย แล้วยายผมรู้สึกแปลกๆ เอาจีวรพระให้หัวหน้ากู้ภัยผมมัดให้ แกบอกว่า เอกจะเอาชีวิตผมไปด้วย เลยกันเอาใว้จะเอาผมทุกทางเลย วันนั้นมีน้องผมมาบอกว่า พวกเพื่อนๆผมนินทาผมบอกว่าผมไม่ช่วยงาน ทั้งที่ยายผมเตือนว่าอย่าไปทำอะไรอยู่เฉยๆต้องคุมจิตให้ได้ แต่เพื่อนผมว่าผมอย่างงั้นผมแอบเดือดแถมรู้สึกใจสลายเพื่อนเพื่อนกลุ่มนั้นเป็นเพื่อนที่ผมรักและเคารพมาก แต่วันนี้กับนินทาผมพูดร้ายกับผมหลานเรื่องมากแต่ผมไม่เอาอะไรเพราะงาน เอกท่องใว้ในใจตลอด ตกคืนนั้นเพื่อนผมอีกคนล่อสาวในงานนั้น ล่อไปนอนบ้านผมแบบโกรธอยู่ที่มาทำในงานแบบนั้นแต่ก็ห้ามไม่ได้ เพื่อนอีกคนก็เหมือนกันแต่ล่อในงานนั้นเลยในห้องน้ำบ้านเอก แต่ผมก็ห้ามไม่ได้เพราะไม่อยากยุ่ง อีกวันผมเหนื่อยมากเลยนอนที่บ้านไม่ได้ไปงาน เพื่อนกลุ่มนั้นเลยบ่นมาไมไม่เปิดเพลง เพราะตลอดทั่งงานผมเปิดให้เอกตลอดเพลงที่เอกชอบเพราะตอนมีชีวิตเอกจะมีลำโพงคู่ใจเปิดเพลงตลอด วันนั้นผมไม้ได้เปิดจนเขาบ่นผมเลยต้องออกไปเปิดแต่ไม่รู้ทำไมผมเสียงปลั๊กแล้วไฟดูดผมแรงมาก แต่ผมดึงมือออกได้ เปิดเพลงเสร็จก็กลับบ้านเพราะเหนื่อยมาก แต่ตอนนอนรู้สึกเหมือนเอกมาหาตลอด ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าได้ยินเสียงเอกเรียกตลอด ในคืนนั้นผมเปิดพัดลมใว้อยู่ๆพัดลมก็หันเอง สักพักพัดลมก็ปิดแล้วเปิดแล้วไม่หัน ผมขนลุกมากแต่ไม่กล้าเรียกเอก จนวันเผาผมก็ถือลำโพงนั้นไปด้วยเปิดเพลงจำได้ลำโพงแบตหมดแล้วแต่ยังติดอยู่จนถึงวัด แล้วพิธีกรให้ผมถือตาลาบัตขึ้นไป ไม่รู้เขียนถูกมั้ย แต่พี่ชายเอกก็โวยวายเขาเป็นพี่แต่เขาไม่มีรายชื่อให้ร่วมทำอะไรเลย แต่พิธีกรก็ไม่สนใจ เพราะพิธีกรคนนี้รู้ว่าผมกับ เอกสนิทกันมากตัดยังใงก็ไม่ขาด แล้วพิธีกรก็ชื่อผมแล้วเล่าว่าทำไมผมต้องถือตาลาปัติขึ้นไป เพราะผมเป็นเพื้อนสนิทคนใกล้ชิดกับเอกมาก แล้วพิธีกรบอกกับผมว่าต้องเป็นผมเท่านั้นที่ต้องขึ้นเมรุไปคนแรก จนเผาอะไรเสร็จผมรู้สึกแปลกๆ ไม่อยากอยู่ในงานต่อ เมรุที่เผาศพเอกคือเมรุเดียวกันที่เผาศพคนที่เข้าทรงแล้วบอกว่าเขาอยากกลับบ้าน ผมถึงบ้านเสร็จผมก็นอนเลยเพราะเหนื่อยมากแล้วผมพูดว่า เอกภพชาติหน้ามีจริงต้องเป็นเพื่อนกูนะ ชาตินี้เรารู้จักกันเพียงแต่นี้กูจะจนจำไปตลอดชีวิต ไม่ต้องกลัวขอให้ไม่ต้องติดพันอะไรกับกูแล้วนะเพื่อนรัก ผมก็หลับเลย แล้วก็ฝันว่าเอกชวนปมเที่ยวงานวัดผมก็ไปแต่เอกเข้าวัดไม่ได้บอกผมว่ากูตายกูจะเข้าได้ใง แล้วอีกหลายวันฝันว่า ไปตลาดไปซื้อปลาด้วยกันแต่ในฝันเอกรู้ตัวเองตลอดว่าตัวเองตายแล้ว จนมาถึงวันทำบุญบ้านยายผมบอกว่าเอกยืนอยู่หน้าบ้านร้องให้ตัวเองเข้าบ้านไม่ได้ แล้วบอกหลวงพ่อหลวงพ่อก็บอกว่าไม่เป็นอะไร ก็จนกลับวัดผมก็ไปส่งหลวงพ่อด้วยแล้วแกเห็นข้อมือผมเป็นจีวรแกเลยทักว่า นี้บวชแล้ว เพราะแกรู้ว่าผมต้องบวชแกเลยพูดแก้เคร็ทให้ เพื่อนให้ไม่ต้องบวช แต่ทุกวันนี้ผมก็ยังไม่สบายใจว่าผมต้องบวชให้เอกมั้ย แต่ถามแม่แล้วแม่บอกว่าไม่ต้องบวช ถือแม่เป็นพระในบ้านเลยไม่บวช แล้วมีคนเล่ากันว่าตรงที่เอกตายตรงนั้นเฮี้ยนมาก กลางคืนมีคนเห็นเอกยืนอยู่ตรงนั้นบ้างก็เห็นเแกในท่าตอนชน รถที่เอกชนเป็นรถบรรทุกไม้จอดขวางทางใว้ไม่มีที่กั้นหรืออะไรเตือนใว้ เจ้าของรถไม้ก็นอนไม่หลับเอกมาหลอกว่าจอดตรงนั้นทำไมเห็นมั้ยกูตายเพราะ แต่เขาเล่ากันว่า ที่ตรงที่เอกตายบริเวณนั้นจะมีคนตายเกือบทุกปี เขาเรียกว่า เทวาดา*** บอกไม่ได้อันนี้เอามาเล่าไม่ได้ เทวดาตนนี้เป็นเทงดาประจำที่แห่งนั้น เวลาใครบนอะไรใว้ก็จะได้ตามหวังแต่ต้องแก้ทันทีไม่งั้นจะเกิดเรื่องขึ้น เรื่องนี้เป็นประการณ์ที่ตัวเองพบเจอเรื่องจริงทั้งหมด หากอยากรู้เรื่องราวลายละเอียดเรื่องนี้ทักเฟสบุ๊ค หมูปิ้ง ฯ. จะส่งทั้งรูปและสถานที่ให้