วันนี้ได้นั่งเคลียร์ประเด็นของการถกเถียงกับแม่เมื่อวาน (กระทู้ก่อนน้านี้) พ่อเรียกคุยละบอกว่า ต่อจากนี้ไปพ่อจะบอกสอนครั้งสุดท้าย บอกน้องให้น่องไปเรียนตั้งใจเรียน ถ้าไม่เรียน ให้บอกอย่าผลาญเงิน ไม่ต้องโกหกให้บอก พ่อตะไปเซ็นลาออก ถ้ามีการโดดเรียนไม่ไปเรียนแม้แต่วันเดียวจะให้น้องลาออกไม่ต้องเรียน (น้องเคยโดดเรียนบ่อยจนเกิดปัญหา) ส่วนเราให้ไปอยู่เป็นเพื่อนน้องดูแลน้อง หางานทำในเมือง งานอะไรก็ทำไปก่อน และประโยคที่เราคิดไว้ในใจก็เกิดขึ้นจริง พ่อบอกว่สถ้าคิดจะไปก็ไปให้พ้นไม่ต้องกลับมาเหยียบบ้านหลังนี้ ถอดชื่อออกจากบ้านทุกอย่าง แม้แต่พ่อตายก็ไม่ต้องกลับมา ละบอกว่าเงินสักบาทก็อย่าหวัง ตอนนี้ที่เรานั่งฟังพ่อบอกแบบนั้น เรารู้สึกใจร้อนมากเหมือนไฟลุก มีคำถามในหัว ว่าทำไม ถึงต้องทำขนาดนี้เลยหรอเพียงเพราะไม่อยากให้เราไปทำงานทางอื่น เราเข้าใจท่านทั้งความห่วงใย ความหวังดี ความรักทุกอย่าง และสิ่งที่เราได้บทเรียน เราตระหนัก เราคิดไม่เคยลืม สันยากับตัวเองว่าจะไม่ทำในสิ่งที่เคยผิดพลาดไป ต่อให้จะต้องออกจากบ้านลับตาคนทางบ้านก็จะไม่ทำสิ่งไม่ดี แต่ก็อย่างว่า พ่อแม่ไม่ปล่อย ความเป็นห่วงของพ่อแม่ แต่ตัวเราเองรู้ดีที่สุด พอพ่อพูดจบเราก็ไม่รู้จะว่ายังไง เราคิดแค่ว่า ยังไงเราก็ไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง จะทำไรก็ต้องให้พ่อแม่คุมอยู่ในสายตา ไม่ปล่อยผ่าน ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตในกรอบเยอะมาก เพื่อนฝูงไม่มีมาเพราะพ่อแม่ไม่ชอบให้มาเล่นจนถึงค่ำมืด อะไรหลายๆอย่าง มันดีมันดี แต่ใครจะรู้ว่า บางทีลูกคนนี้แร่อยากช่วยเหลือ ขอโอกาสอีกสักครั้ง หรือไม่ก็จะหาทางด้วยตัวเอง ทำอนาคตให้ดีที่สุด อยากทำอาชีพที่ใฝ่ฝันให้ได้ แต่ความเป็นห่วงก็ต้องหยุดความฝันนั้นลง เราสมัครงานไว้ที่หนึ่งซึ่งอยู่ต่างจังหวัด เป็นบริษัทที่เราเคยฝึกงานด้วย มีที่พัก ข้างฟรี 3 มื้อ ทำงานในฟาร์มน้นแหละง่ายๆ ละเค้ารับสมัครงานในต่ำแหน่งที่ดี และพัฒนาได้ เราคิดว่าเราทำได้ตรงสายจบ พี่ที่อยู่นั้น ก็บอกว่าเราผ่าน อาจเริ่มงานธันวานี้ แต่ปัญหาก็เกิดแบบนั้นแหละ ตอนแรกเราถอดใจกับงานนะ เพราะพ่อแม่บอกอย่างเดียวกัน ว่าจะถอดชื่ออกจากทะเบียนบ้าน ไม่สนว่าจะเป็นลูกก็ช่าง แต่กลับมานั่งคิดอีกที เราต้องลองอนาคตทั้งนั้น ทุกวันนี้ต้องใช้เงิน ถ้ามันเติบโตได้ดีก็ดี ต้องทำได้ เราจะทำงานระหว่าง 1 เดือนก่อนไปหาตังเก็บตัง ไปทำงานให้ได้
เราตัดสินใจเชื่อตัวเอง ละจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำ ต่อให้พ่อแม่จะไม่สนับสนุนก็ตาม
หรือจริงๆแล้วเพราะเราเอาแต่ใจรึเปล่า
เราตัดสินใจเชื่อตัวเอง ละจะไม่ทำผิดพลาดซ้ำ ต่อให้พ่อแม่จะไม่สนับสนุนก็ตาม