สวัสดีครับ ผมชื่อเล่นชื่อสินปัจจุบัน เรียนที่วิทยาลัยสารพัดช่างเชียงใหม่นะครับ วันนี้ผมก็จะมาเล่าเรื่องประสบการณ์ชีวิตที่ผมไม่ควรเจอคนแแบบนี้ ผมท้อและสิ้นหวังมากครับแต่ชีวิตมันต้องเดินหน้าต่อไปจนกว่าจะสิ้นสุดลมหายใจ และผมก็ใช้ชีวิตกับวิลแชร์มาโดยตลอด ผมเป็นตั้งแต่กำเนินแล้ว เรื่องของผมผ่านมา 2 เดือนกว่าแล้ว อ่าเข้าเรื่องกันเลย ผมจะบอกก่อนเลยว่ารุ่นพี่ผมก็นั่งวิลแชร์แบบผมแหละ ตอนนั้นทั้งในวิลัยรวมถึงผมด้วย ก็ไปงานอวทของวิลัยด้วยกัน แล้วรุ่นพี่ผมก็ไปรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ชึ๋งเค้าเป็นคนปกติพองานอวทจบ ผ่านมาเดือนกันยายนผู้หญิงคนนี้ถามรุ่นพี่ผมมีโน๊ตบุ๊คให้ยืมมั้ยแล้วรุ่นพี่ก็เดียวจะลองขอยืมผมก่อน คือตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไรผมคงคิดว่าเค้าน่าจะไม่โน๊คบุ๊คทำงานจริงๆแหละ แล้วมารับที่วิทยาลัยผมแล้วผมก็เอาไปให้ เค้าบอกจะเอามาคืน 6 โมง แล้วผมก็นั่งรอเค้าสักพักเค้าไม่มาสักที แล้วเค้าทักแชทในไอจีผมว่า น้องพี่ยืมต่อ 2วัน ได้มั้ย ชึ่งตอนนั้นผมก็คิดว่างานมันเสร็จแล้วดิพูดไม่คำพูด ผมก็เลยให้รุ่นพี่ผมทักโทรหาเพื่อนของผู้หญิงคนนี้ที่ยืมโน๊ตบุ๊คผมไป แล้วเพื่อนเค้าก็บอกว่า เค้าเคยเอาโน๊คบุ๊คเพื่อนของเค้าไปจำนำชึ่งผมก็ตกใจ และเครียดมาก ตอนนั้นทำไรไม่ถุก ก็เลยพากันไปแจ้งควาามพอแจ้งเสร็จ จนผ่านมา2 เดือนกว่า ก็ยังไม่มีข้อมูลอะไรมาเลย โน๊ตบุ๊คแม่ผมเป็นคนซื้อให้ เสียใจหนักมาก คือผมก็ได้บอกกับผมแล้ว แม่ผมบอกว่าไม่เป็นไรทุกคนก็ล้วนเจอคนแบบนี้ กันหมด ตอนนั้นผมก็โล่งใจที่ได้บอกกีบครอบครัว ครูในวิลัยก็ช่วยเต็มความสามารถแล้วด้วย ที่ผมมาบอกมาเล่า แค่อยากให้ทุกให้กำลังใจผม