ขอรับผิดแต่เพียงผู้เดียว

วันนี้ ได้เปิดใจคัยกับแม่เรื่องการทำงานที่อื่น ซึ่งเริ่มมาจาก เรากลับมาอยู่บ้านได้ 2 เดือนกว่า แต่การกลับมาครั้งนี้ เราเอาปัญหามาให้พ่อแม่ช่วยแก้ด้วย เพราะเราไม่มีทางออกแล้วตันจริงๆ ทุกอย่างเป็นบทเรียนเสมอมา เรารู้เราตระหนัก เราปรับตัว แก้ไข ทำชีวิตให้ดีขึ้นทุกวัน ตลอดเวลาที่ผ่านมาพ่อแม่ก็ช่วยเหลือมาตลอด เรารับรู้ทุกอย่าง แต่ในการใช้ชีวิตก็ต้องแลกกับกฏระเบียบการใช้ชีวิตต่างๆ เรากลับมาบ้านครั้งนี้ เราเห็นพ่อแม่คุยกันแต่เรื่องเงินกับงาน เราเข้าพวกท่านนะ เพราะพวกท่านแบกรับเลี้ยงดูพวกเรา เราจึงมานั่งคิดทุกวัน ว่าเราจะทำไงดีจะได้ช่วยได้ พร้อมกับสร้างอนาคตตัวเองไปด้วย พอเราได้ไปคุยกับแม่ กลับมีปากเสียงกัน แม่บอกว่าเราอยากไปแต่ที่อื่นอยากไปแต่ต่างจังหวัด ไม่อยากอยู่กับครอบครัว ไม่เข้าใจพ่อแม่ เอาพ่อแม่มาอ้างว่าเป็นแบบนี้ เราไม่ได้อ้าง แต่เราพยายามคุยกับแม่ว่า เราเห็นพ่อแม่ทุกข์เรื่องเงิน ก็อยากช่วยอยากทำงาน ละเราบอกแม่ไปอีกว่าที่ผ่านมาเป็นบทเรียนจริงๆ ไม่เคยลืมและจะไม่กลับไปทำอีก ละจะปรับตัวเปลี่ยนตัวเองเสมอมา แต่แม่ก็กลับว่าและด่าใช้คำหยาบทุกอย่าง ง่ายๆคือ แม่ไม่อยากให้ไปไหน อยากให้เราอยู่ทำงานแถวบ้านดูแลน้อง แม่ก็ด่าเราไล่เราออกจากบ้าน เพียงเพราะเราแค่บอกแม่ในสิ่งที่เราอยากพูดบ้าง แต่แม่ไม่ต้องการอยากให้ช่วย เราก็โอเคไม่ว่าไร แต่แม่ก็ด่าสารพัดและบอกว่า จะจองล้างจองผาน คนที่ข้องเกี่ยวกับเรา ก็คือแฟนเก่าที่พึ่งเลิกไป ซึ่งมันจบไปนานแล้วเรากับแฟนเก่าไม่ได้มีอะไรต่อกันแล้ว แต่ก็อย่างว่า สุดท้ายเราเป็นลูกเราก็ต้องผิด เพราะเค้าคือพ่อแม่ แต่ในใจตอนนี้ก็ไม่ได้คิดเกลียดคำพูดแม่ที่ว่าเลยนะ เรายอมรับและรับผิดคนเดียว เวรกรรมทุกอย่าง ตอนนี้ในหัวคิดแค่ว่า จะทำยังไงกับชีวิตต่อดี