เราอยากขอพื้นที่ระบายเรื่องความสัมพันธ์กับแม่และครอบครัวค่ะ เป็นเรื่องที่สะสมมานานจนส่งผลต่อสภาพจิตใจของเรามาก เราพยายามอดทน พยายามรักษาความสัมพันธ์ และพยายามใช้ชีวิตให้ดีมาโดยตลอด แต่สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่สามารถอยู่ในวงจรเดิมได้อีกแล้ว
สิ่งที่เราเผชิญมาตลอดมีดังนี้ สรุปมาแล้ว
(หมายเหตุ : แม่ไม่ได้เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก เราถูกเอาไปฝากไว้กับญาตตั้งแต่ทารก)
-ตาและน้องชายของแม่ล่วงละเมิดเราทั้งทางคำพูดและการกระทำ ทำให้เราต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากคนในครอบครัวของตัวเองตั้งแต่เด็ก
-แม่ไม่ปกป้องเราในวันที่สามีใหม่ของแม่พยายามล่วงละเมิดเรา แต่กลับปกป้องเขาและหันมาโกรธเรากลับ ทั้งที่เราอยากได้รับการปกป้องจากแม่มากที่สุด
-แม่เรียกร้องให้สามีเราส่งเงินให้เดือนละครึ่งแสน ถ้ายังคิดจะเคารพกันอยู่ ทั้งที่ส่วนของเรา เราให้ตลอดและดูแล คชจ.แกแทบทุกอย่างแต่เหมือนถมทรายลงทะเล เท่าไรก็ไม่พอ มีประเด็นจะต้องหาเรื่องให้ได้ไม่เว้นวัน จนลามไปถึงบ้านสามี
-เวลาไม่พอใจแม่มักจะดูถูกและทำให้เรารู้สึกตัวเล็ก ไร้ค่าอยู่เสมอ คำพูดหลายอย่างทำให้เรารู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความสามารถ ไม่มีคุณค่า และไม่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้
-แม่ชอบทวงบุญคุณและทวงของคืน สิ่งที่เคยให้หรือเคยช่วยเหลือกลับถูกนำมาพูดซ้ำ ๆ เวลามีปัญหากัน จนเรารู้สึกเหมือนทุกสิ่งที่แม่เคยทำให้กลายเป็นหนี้ที่เราต้องชดใช้ไปตลอดชีวิต
-แม่มักแสดงท่าทีไม่พอใจเวลาเราได้รับคำชมจากคนรอบตัวหรือได้รับสิ่งดี ๆ เพราะจากสีหน้าและพฤติกรรมที่พูดจาไม่ดี หงุดหงิดเราอย่างไร้สาเหตุ เราจึงรู้สึกว่าแม่อาจไม่ได้ยินดีกับความสุขของเรา เราไม่รู้เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้ *เป็นทุกครั้ง จนคนรอบตัวก็รู้สึกแบบเรา*
-แม่พูดถึงเราลับหลังกับคนรอบตัวในทำนองว่าเราทอดทิ้งแม่ ทั้งที่ความจริงเราพยามเข้าหาแม่และดูแลความสะดวกสบายในทุกๆทาง แต่แกก็ไม่วายประชดและสร้างประเด็นไม่จบไม่สิ้น ผลักไสให้เราเป็นคนผิดจนได้ และหยิบประเด็นนั้นมาว่าทีหลัง ตัวอย่างเหตุการณ์คือ ครั้งหนึ่งเราอยู่ตปท. พอรู้ข่าวว่าแม่เจ็บป่วยเราพยามช่วยจัดการเรื่องรพ.พร้อมจองตั๋วเพื่อบินกลับไปหาทันที แต่กลับได้รับคำปฏิเสธตลอดว่าแกยังไม่พร้อมหาหมอ ยังไงก็จะไม่ไปรพ. แล้วบอกเราไม่ต้องกลับไปหาเพราะไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร เราจึงแพลนกลับช่วงวันหยุดยาวแทนเพื่อไปเยี่ยมทุกปีอยู่แล้ว พอถึงเวลากลับไปหาจริงๆ ปรากฏแกแอบไปรพ.แล้วให้ญาตไปเฝ้าจนออกมาแล้ว และหาเรื่องทะเลาะว่าเราไม่แยแสว่าแม่เจ็บป่วยเข้ารพ. ใช้ชีวิตสุขสบายกับสามีที่ตปท.ทิ้งแม่ไว้ข้างหลัง (อันนี้แค่ 1 เรื่องที่ยกมาเล่า แต่เหตุการณ์ประมาณนี้มีมาเรื่อยๆ แม่ก็จะสะสมเป็นคอลเล็กชั่นไว้คอยยกมาว่าตอนไม่พอใจเรา นี่คืออีกสิ่งที่แกทำจนติดเป็นนิสัย)
-แม่แต่งเรื่องพูดกับคนรอบตัวว่าเราอยากได้ที่ดินจากแม่ แต่แม่ไม่ยอมโอนให้ เราจึงโกรธแม่ ??? จนคนที่ฟังแม่เล่าทนไม่ไหวถึงกับต้องโทรมาสั่งสอนเราว่าอย่าไปโลภเอาของแม่เลย บลาๆๆ... คือ อันนี้เรางงมาก ที่ดินอะไร ที่ดินใคร งง ว่าแกเป็นหนักขนาดแต่งเรื่องใส่ร้ายลูกตัวเองได้ยังไง เคยบอกให้แม่ไปพบจิตแพทย์และนักบำบัดแต่แกกลับยิ่งโมโห หาเรื่อง อาละวาด หยิบประเด็นอื่นมาอีกจนเราเลิกพูดเรื่องนี้ไป
-ไปบังเอิญเจอว่าแม่ค้นหา Google เกี่ยวกับวิธีกด(ข่ม)ลูกไปจนวันตาย รวมถึงเจอคำสาปแช่งสารพัดในช่องค้นหา สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้เราเจ็บปวดและผิดหวังมาก เพราะเป็นเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์กับแม่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งร้าย แทนที่จะเป็นพื้นที่ปลอดภัยทางใจ
-เคยขอร้อง(ทั้งน้ำตา)ให้แม่พูดด้วยดีๆ ขอให้หยุดโกรธหยุดหาเรื่องได้ไหมเพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ แต่คำตอบที่ได้คือ ไม่ต้องมานับว่าแกเป็นครอบครัว คำพูดนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกผลักแรงๆ ทั้งที่เราพยายามรักษาความสัมพันธ์มาโดยตลอด
-เมื่อเกิดปัญหา แม่ไม่ได้กลับมาขอโทษหรือพูดคุยเพื่อแก้ไขกันอย่างจริงจัง แต่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเมื่อเวลาผ่านไปก็กลับมามีปัญหาในลักษณะเดิมอีก ทำให้เราต้องเจ็บปวดซ้ำ ๆ
เรื่องราวหลายอย่างสะสมมาเป็นเวลานานหลายปี เราเก็บกด และเจ็บใจจากคำพูดที่ทิ่มแทงมาตลอด เรามักจะกระชากหัวและดึงผมตัวเอง ตบหน้าตัวเอง ทุบตีร่างกายตัวเองประจำเวลาแม่พูดให้เราเจ็บแต่เราทำอะไรไม่ได้ พอวันถัดมาแม่มาคุยดีเราก็ดีใจมากๆและมีความหวังขึ้นมาอีก ว่าเขาจะดีกับเราจริงๆ แต่ก็ดีได้ไม่นาน นานสุด 2 วัน ก็วนลูปมามีปัญหาอีก เราร้องไห้ทุก2-3วัน ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสบายใจได้เกิน 1 อาทิตย์...สุดท้ายเราได้ปรึกษานักจิตวิทยาและแพทย์ และทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกันว่าเราควรเว้นระยะห่างจากแม่ เราจึงตัดสินใจถอยออกมา เพราะรู้สึกว่าการพยายามรักษาความสัมพันธ์แบบเดิมกำลังทำร้ายสภาพจิตใจของเราอย่างมาก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบค่ะ เราแค่อยากระบาย เพราะเราเหนื่อยมามากแล้วจริง ๆ
ขอพื้นที่ระบายเรื่องครอบครัวค่ะ ตอนนี้ถอยออกมาเพื่อรักษาจิตใจตัวเอง
สิ่งที่เราเผชิญมาตลอดมีดังนี้ สรุปมาแล้ว
(หมายเหตุ : แม่ไม่ได้เลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก เราถูกเอาไปฝากไว้กับญาตตั้งแต่ทารก)
-ตาและน้องชายของแม่ล่วงละเมิดเราทั้งทางคำพูดและการกระทำ ทำให้เราต้องเผชิญกับความเจ็บปวดจากคนในครอบครัวของตัวเองตั้งแต่เด็ก
-แม่ไม่ปกป้องเราในวันที่สามีใหม่ของแม่พยายามล่วงละเมิดเรา แต่กลับปกป้องเขาและหันมาโกรธเรากลับ ทั้งที่เราอยากได้รับการปกป้องจากแม่มากที่สุด
-แม่เรียกร้องให้สามีเราส่งเงินให้เดือนละครึ่งแสน ถ้ายังคิดจะเคารพกันอยู่ ทั้งที่ส่วนของเรา เราให้ตลอดและดูแล คชจ.แกแทบทุกอย่างแต่เหมือนถมทรายลงทะเล เท่าไรก็ไม่พอ มีประเด็นจะต้องหาเรื่องให้ได้ไม่เว้นวัน จนลามไปถึงบ้านสามี
-เวลาไม่พอใจแม่มักจะดูถูกและทำให้เรารู้สึกตัวเล็ก ไร้ค่าอยู่เสมอ คำพูดหลายอย่างทำให้เรารู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีความสามารถ ไม่มีคุณค่า และไม่สามารถยืนหยัดด้วยตัวเองได้
-แม่ชอบทวงบุญคุณและทวงของคืน สิ่งที่เคยให้หรือเคยช่วยเหลือกลับถูกนำมาพูดซ้ำ ๆ เวลามีปัญหากัน จนเรารู้สึกเหมือนทุกสิ่งที่แม่เคยทำให้กลายเป็นหนี้ที่เราต้องชดใช้ไปตลอดชีวิต
-แม่มักแสดงท่าทีไม่พอใจเวลาเราได้รับคำชมจากคนรอบตัวหรือได้รับสิ่งดี ๆ เพราะจากสีหน้าและพฤติกรรมที่พูดจาไม่ดี หงุดหงิดเราอย่างไร้สาเหตุ เราจึงรู้สึกว่าแม่อาจไม่ได้ยินดีกับความสุขของเรา เราไม่รู้เพราะอะไรถึงเป็นแบบนี้ *เป็นทุกครั้ง จนคนรอบตัวก็รู้สึกแบบเรา*
-แม่พูดถึงเราลับหลังกับคนรอบตัวในทำนองว่าเราทอดทิ้งแม่ ทั้งที่ความจริงเราพยามเข้าหาแม่และดูแลความสะดวกสบายในทุกๆทาง แต่แกก็ไม่วายประชดและสร้างประเด็นไม่จบไม่สิ้น ผลักไสให้เราเป็นคนผิดจนได้ และหยิบประเด็นนั้นมาว่าทีหลัง ตัวอย่างเหตุการณ์คือ ครั้งหนึ่งเราอยู่ตปท. พอรู้ข่าวว่าแม่เจ็บป่วยเราพยามช่วยจัดการเรื่องรพ.พร้อมจองตั๋วเพื่อบินกลับไปหาทันที แต่กลับได้รับคำปฏิเสธตลอดว่าแกยังไม่พร้อมหาหมอ ยังไงก็จะไม่ไปรพ. แล้วบอกเราไม่ต้องกลับไปหาเพราะไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร เราจึงแพลนกลับช่วงวันหยุดยาวแทนเพื่อไปเยี่ยมทุกปีอยู่แล้ว พอถึงเวลากลับไปหาจริงๆ ปรากฏแกแอบไปรพ.แล้วให้ญาตไปเฝ้าจนออกมาแล้ว และหาเรื่องทะเลาะว่าเราไม่แยแสว่าแม่เจ็บป่วยเข้ารพ. ใช้ชีวิตสุขสบายกับสามีที่ตปท.ทิ้งแม่ไว้ข้างหลัง (อันนี้แค่ 1 เรื่องที่ยกมาเล่า แต่เหตุการณ์ประมาณนี้มีมาเรื่อยๆ แม่ก็จะสะสมเป็นคอลเล็กชั่นไว้คอยยกมาว่าตอนไม่พอใจเรา นี่คืออีกสิ่งที่แกทำจนติดเป็นนิสัย)
-แม่แต่งเรื่องพูดกับคนรอบตัวว่าเราอยากได้ที่ดินจากแม่ แต่แม่ไม่ยอมโอนให้ เราจึงโกรธแม่ ??? จนคนที่ฟังแม่เล่าทนไม่ไหวถึงกับต้องโทรมาสั่งสอนเราว่าอย่าไปโลภเอาของแม่เลย บลาๆๆ... คือ อันนี้เรางงมาก ที่ดินอะไร ที่ดินใคร งง ว่าแกเป็นหนักขนาดแต่งเรื่องใส่ร้ายลูกตัวเองได้ยังไง เคยบอกให้แม่ไปพบจิตแพทย์และนักบำบัดแต่แกกลับยิ่งโมโห หาเรื่อง อาละวาด หยิบประเด็นอื่นมาอีกจนเราเลิกพูดเรื่องนี้ไป
-ไปบังเอิญเจอว่าแม่ค้นหา Google เกี่ยวกับวิธีกด(ข่ม)ลูกไปจนวันตาย รวมถึงเจอคำสาปแช่งสารพัดในช่องค้นหา สิ่งที่ได้รับรู้ทำให้เราเจ็บปวดและผิดหวังมาก เพราะเป็นเรื่องที่ทำให้เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์กับแม่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งร้าย แทนที่จะเป็นพื้นที่ปลอดภัยทางใจ
-เคยขอร้อง(ทั้งน้ำตา)ให้แม่พูดด้วยดีๆ ขอให้หยุดโกรธหยุดหาเรื่องได้ไหมเพราะเราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ แต่คำตอบที่ได้คือ ไม่ต้องมานับว่าแกเป็นครอบครัว คำพูดนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกผลักแรงๆ ทั้งที่เราพยายามรักษาความสัมพันธ์มาโดยตลอด
-เมื่อเกิดปัญหา แม่ไม่ได้กลับมาขอโทษหรือพูดคุยเพื่อแก้ไขกันอย่างจริงจัง แต่กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเมื่อเวลาผ่านไปก็กลับมามีปัญหาในลักษณะเดิมอีก ทำให้เราต้องเจ็บปวดซ้ำ ๆ
เรื่องราวหลายอย่างสะสมมาเป็นเวลานานหลายปี เราเก็บกด และเจ็บใจจากคำพูดที่ทิ่มแทงมาตลอด เรามักจะกระชากหัวและดึงผมตัวเอง ตบหน้าตัวเอง ทุบตีร่างกายตัวเองประจำเวลาแม่พูดให้เราเจ็บแต่เราทำอะไรไม่ได้ พอวันถัดมาแม่มาคุยดีเราก็ดีใจมากๆและมีความหวังขึ้นมาอีก ว่าเขาจะดีกับเราจริงๆ แต่ก็ดีได้ไม่นาน นานสุด 2 วัน ก็วนลูปมามีปัญหาอีก เราร้องไห้ทุก2-3วัน ไม่เคยได้อยู่อย่างสงบสบายใจได้เกิน 1 อาทิตย์...สุดท้ายเราได้ปรึกษานักจิตวิทยาและแพทย์ และทั้งสองฝ่ายเห็นตรงกันว่าเราควรเว้นระยะห่างจากแม่ เราจึงตัดสินใจถอยออกมา เพราะรู้สึกว่าการพยายามรักษาความสัมพันธ์แบบเดิมกำลังทำร้ายสภาพจิตใจของเราอย่างมาก
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบค่ะ เราแค่อยากระบาย เพราะเราเหนื่อยมามากแล้วจริง ๆ