นี้คือชีวิตของคนที่เกรียนคีย์บอดร์

ผมอยากระบายความในใจและปรึกษาปัญหาชีวิต

~ตอนอายุ15-16ผม เริ่มเข้าวงการ เกรียนคีย์บอดร์ แต่ไม่ได้ทำบ่อยมาก ทำเฉพาะตอนเหงาๆวันหยุดหรือปิดเทอม

ผมทำอะไรบ้าง หรอตอนเกรียน คนอื่น ผมด่าหยาบคาย บลูลี่หนักมากบางทีก็ รู้สึกเห็นใจคนที่โดนบลูลี่เหมือนกันเพราะผมก็เคยโดนมาก่อน

พออายุ17 ปีผม โดนไล่ออกจากโรงเรียน จากการเสพสารเสพติดทำให้ผมเสีย อนาคตที่คาดหวัง และเสียสังคมดีๆไปเสียเพื่อนไปผมเจ็บปวดมากๆ

ผมเริ่มติดGTA V Fivemมากๆ มันเป็นสังคมที่ทดแทนสิ่งที่ผมขาดหายไปมันคอยเติมเต็ม ความรู้สึกว่างเปล่าในจิตใจ แต่กลับกัน ผมเสพติดเกม

และเจอผู้เล่น พฤติกรรม เกรียนคีย์บอดร์ มากมายผมซึมซับมันมาส่วน โลกเก่า ผมตัดขาด ไม่ยุ่งไม่ติดตามไม่อยากเห็นว่าเพื่อนเก่าทำอะไร

สนุกกันแค่ไหน ส่วนผมสร้างแอคหลุมแล้วไว้ด่าคนที่ผมไม่ชอบหรือหมั่นไส้ผมแขวน ประจานเขาเหมือนเขาเป็นคนทำผิด แต่ความจริงเขาไม่ได้

ทำอะไรให้ผมเลยสักนิดมีแค่ผมที่ไปก่อกวนฝ่ายเดียวตลอดใช่ครับ ผม รู้สึกว่า หลังจอคอม ผมมีอำนาจมากมาย จะทำอะไรก็ได้ตามใจ

ไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร ผมค่อยๆเรียนรู้ ว่าจะด่าแบบไหนจะเกรียนแบบไหนทำให้เหยื่อ โกรธแค้น ผมชอบมากเวลาที่มีคนโมโห ผมมีความสุขมาก

ผมไม่เคยเหงาอีกเลย ผมเริ่มสแปมหนัก คุกคามขั้นสุด เอาง่ายๆผมทำแทบทุกวันที่ว่าง จากการเล่นเกม จะไปหาเหยื่อละทักไปด่าให้เหยื่อมาสนใจ

ผมไม่สนหรอกว่า เหยื่อจะรู้สึกไง ผมไร้หัวใจ ไม่มีความเห็นอกเห็นใจและยิ่งเห็นว่าเหยื่อ หัวร้อนหรือ ประจานผม ผมยิ่งมีความสุขมากๆ

ส่วนชีวิตจริงผม แค่คนขี้แพ้ขั้นสุด เรียนแค่ กศน. ไร้เพื่อนสักคนวันๆเอาแต่เล่นเกมและเกรียนคนอื่นไปทั่ว ผมปล่อยตัวไม่สนใจสุขภาพ

เอาง่ายๆผมช่างกับชีวิตจริง ผมให้ค่า100%กับโลกออนไลน์ผมรู้สึกมีตัวตน มีอิสระ ใข้แอคหลุม ไร้ตัวตน กระทำผิดไปวันๆ

พออายุ18 ผมเริ่มคิดได้ และหยุดเล่นเกมGTA Fivemและเกมส์อื่นๆแบบตัดขาด และหันมา โฟกัสกับการอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้าหมาลัย

ผมทำได้1เดือน ผมก็หมดไฟ และทนกับความเหงาไม่ได้ผมโดดเดี่ยวมากๆผมเลย หันมาเกรียนคีย์บอร์ด แบบเต็มรูปแบบ ผมสร้างตัวตนใหม่

ใช้รูปปลอม และเอาไปเกรียน แบบ100% ผมรักในการเกรียนให้คนอื่นหัวร้อนไม่มีใครรู้ว่าผมคือใคร ไม่มีใครทำไรผมได้ มีแต่คนแจ้งความผม

แต่ผมไม่สนเพราะ ผมไร้ตัวตน และมันได้ผล ตำรวจทำอะไรไม่ได้เลยยิ่งทำให้ผมมีความสุข เรียกได้ว่าผมหลงผิดแบบกู่ไม่กลับ 

แต่น่าตลกคือ ถ้าเมื่อไรที่ผมไม่ได้ด่าใครนานๆเกิน3วันผมจะเหงามากผมมีช่องว่างในใจและสุดท้ายผมก็ต้องมาด่า รูปแบบการด่าของผมพัฒนามากๆ

ผมเริ่มมีการ เหยียด และวิจารณ์ ตัดสินคนอื่น แบบง่ายๆและผมก็ชอบไปด่าพวกคน อีสาน คนใต้ คนมุสลิม คนมีลายสัก เด็กแว้น ทรงช่าง แม่เลี้ยงเดี่ยว

ผมสนุกจัดๆ ผมรู้เลยว่า นี้มัน คือจุดเด่นของผมคือการเป็นขยะสังคม เหมือนผมมีความสามารถด้านการ ก่อกวน ปั่นป่วน บลูลี่คนอื่น🤖ทางโลกออนไลน์เท่านั้นแต่บางวันผมก็ นั่งเฉยๆ แล้วคิดถึงชีวิตตัวเอง ทำไมขี้แพ้อย่างนี้ ล้มเหลวสุดๆผมดิ่งนะ แต่ผมก็จะกลับมามีความสุขเมื่อได้ด่าคนอื่น ผมไม่เข้าใจกับตัวเองผมลองทำหลายอย่างมาก  เล่นRov อ่านหนังสือ ฟังเพลง ดูหนัง ซีรีย์ที่ชอบ ออกกำลังกาย จีบสาว

แต่มันไม่เคยทำให้ผมมีความสุขเท่ากับการด่าคนอื่นเลยสักนิด หลายคนคงคิดว่าผมป่วยจิตแน่นอน คำตอบคือใช่แต่ผมไม่แคร์

ผมถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าตั้งแต่ปี66 เคยทำ Electroconvulsive Therapy 6ครั้งเคยติดในโรงพยาบาลจิตเวช 40วัน เพราะไปเกรียนคนอื่นนี้แหละ

ผมไม่เคยมองว่า การเป็นซึมเศร้าเป็นข้ออ้างในการทำผิด ผมมองว่า หมอวินิจฉัยผิด ผมสบายดี และผมเกรียนเพราะผมรักมันมากกว่าใครในชีวิตผม

ตอนนี้ผมโดนแจ้งความอีกรอบแล้วรอบนี้ต่างจากการรอบที่ผ่านมาเพราะรอบนี้ คนแจ้งมีชื่อจริงผม ทำให้ตำรวจทำงานง่ายมากๆ

ผมปิดบัญชี ที่ใช้เกรียนคนอื่น แล้ว หยุดติดต่อกับคนแจ้งความแล้วเพราะผมรู้ตัวว่ายิ่งคุยอยู่ ผมคุมตัวเองไม่อยู่เผลอพิมพ์กวนตีนตอนนี้

ผมมุดดินหนี และภาวนาว่าเขาจะถอนแจ้งความผม😿เขาบอกผมดูเหมือนคนไม่สำนึกผิดเลยสักนิด ผมลืมไปแล้วว่า สำนึกผิดต้องรู้สึกไง

ตอนนี้ผม19แล้ว ผมกำลังจะยุติบทบาทการเป็นเกรียนคีย์บอร์ดแล้วผมมองว่า ขนาดเกมFivemที่เหมือนจะเป็นโลกใหม่ของผม ผมยังเลิกได้

ทำไมผมจะเลิกเกรียนไม่ได้ ☹️ผมคงทรมานมากๆแน่ที่ต้องหยุดทำในสิ่งที่รักแต่มันจะต้องผ่านไป ส่วนจิตใจผมตอนนี้ โคตรจะกลัวมากๆ ผมไม่รู้จะผ่าน3วันแรกนี้ยังไง ไม่มีเงินแม้จะซื้อกัญชามาดูดให้เมาย้อมใจหลังจากโดนแจ้งความตลอด 4 ปีที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าตัวเองมี Power & Control เหนือเหยื่อ 

เพราะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แต่พอชื่อจริง ที่อยู่ ตัวตนถูกเปิดเผยความกลัว วิตกกังวลเล่นงานผมแน่ผมไม่รู้จะผ่านคืนนี้ที่เครียดๆไปได้ไง ยานอนหลับผมก็หมดแล้ว ตอนนี้ผมแพนิคเบาๆแต่ใดๆผมต้องรับผิดชอบในผลของการกระทำ ผมคุมตัวเองไม่ได้ที่จะทำผิด

และวันนี้ผมต้อง รู้สึกแบบที่เหยื่อของผมรู้สึกแล้ว มันน่าสมเพชจริงๆ สรุป ผมกำลังใช้ความโกรธของคนอื่นเพื่อหลีกหนีความรู้สึกของตัวเอง

ความเหงาเป็นประสบการณ์ที่ทนได้ยากมาก มันทำให้ผมคิดถึงสิ่งที่สูญเสียไป เช่นเพื่อน การศึกษา สังคมจริงๆที่ไม่ใช่ในเกม

โลกจริงผมทำอะไรไม่ได้เลย ชีวิตผมไร้อำนาจ ไร้การควบคุมอะไร แต่โลกออนไลน์ การไปเกรียน ปั่นประสาท หรือแขวนประจานคนอื่น มันให้

 Power & Control ที่ผมโหยหา หลังจอคอมพิวเตอร์ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร ไม่ต้องรับผิดชอบตัวตน เหยื่อจะเจ็บปวดแค่ไหนผมไม่สน

เพราะยิ่งเหยื่อหัวร้อน ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง มีตัวตนและมีอำนาจเหนือกว่า ซึ่งตรงข้ามกับชีวิตจริงที่โคตรจะห่วยแตกสมเพชผมเลือกที่จะมีความเห็นอกเห็นใจ (Empathy) ออกไปเลย เพราะถ้ามีความเห็นอกเห็นใจเหยื่อ ผมจะต้องหันกลับมามองความสมเพชขี้แพ้ของตัวเองและรับความรู้สึกผิดไม่ไหว ส่วนการไปเหยียดคนกลุ่มต่างๆ (อีสาน, ใต้, มุสลิม, ทรงช่าง) มันคือการสร้าง ความรู้สึกเหนือกว่า แบบปลอมๆ เพื่อบอกตัวเองว่า ผมไม่ได้แย่ที่สุดหรอก ดูพวกนี้สิ ตอนนี้ผมแพนิคเบาๆ เพราะไม่เคยถูกฝึกให้รับผิดชอบผลของการกระทำมาก่อน ตอนนี้ผมทำได้แค่นอนเฉยๆ+เพลงเศร้า  ยอมรับความ ที่ตัวเองทำลงไป แล้วบอกตัวเองว่า ผมอายุ 19 ชีวิตผมยังอีกยาวไกล ถ้าไม่ตายซะก่อนนะ วันนี้ผมได้ลิ้มรสชาติความกลัวและความดิ่งแบบที่เหยื่อเคยรู้สึก …โลกจริงข้างนอกมันรอให้ผมโตเป็นผู้ใหญ่อยู่ จบละ จะวิจารณ์ผมยังไงตามสบายเลย