เราเป็นลูกสาวคนเล็ก มีพี่ชาย1คน พี่ชายเรามันไม่ค่อยเอาไหน สุดท้ายพ่อกับเเม่ชอบเอาความหวังตกมาไว้ที่เรา เราเป็นคนทำอะไรเเล้วไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง พ่อชอบหาว่าเป็นวิตกกังวลเป็นวิกลจริต55666เราอายุจะ20เเล้ว พ่อบอกให้ทำอะไรเราไม่เคยขัดเพราะคิดว่ายังไงเราก็เป็นลูก เเต่เวลาเราทำอะไรไม่พอใจเขาหรือพลาดไปนิดเดียวเขาชอบเอาเราไปเทียบกับลูกคนอื่น ไม่เคนสนใจว่าเราจะรู้สึกยังไง พอเวลาผ่านไปก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เวลาทะเลาะกันชอบโยงไปเรื่องนู้นเรื่องนี้ พอเราโต้กลับ ก็ชอบขึ้นขึ้นกูเเล้วไล่ออกจากบ้าน เเทบทุกรอบ ช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอมมหาลัย เราไม่ค่อยอยากกลับบ้านเพราะพ่อเราเป็นอย่างงี้ ถ้ากลับเเค่2-3วัน ก็ไม่ค่อยเป็นไร เเต่พอกลับเป็นเดือนที่ไร ชอบเหมือนไบโพล่าทุกที มัน toxicมาก คือไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีอะไร เเต่พอเป็นเรื่องที่เขาต้องการเดี๋ยวนี้เขาก็จะหาเหตุผลของเขามาด่าเราให้ได้ ชอบทำเก่งไปสะหมด ไม่สนใจอะไรเลย ไม่ฟังใคร เบื่อมากๆ ร้องเเทบทุกวันตั้งเเต่กลับบ้านมา ไม่เคยชมหรือภูมิใจในตัวเราเลย ตอนสอบเราอ่านหนังสือทั้งคืน เราไม่ค่อยสบาย ก็หาว่าเราเล่นโทรศัพท์เยอะ เราเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย เเต่มันบั่นทอนจิตใจมากๆ มีวิธีเเก้ปัญหาอย่างไรบ้างคะ อย่างเช่นเรื่องที่ง่ายสำหรับพ่อ เพราะเขาทำได้เเล้ว เเต่มันยากสำหรับเรา เเต่ว่าใช่เราจะไม่พยายามนะคะ เราพยายามเเทบทุกวัน เเต่มันยังยากสำหรับเราเเกัยังไงได้บ้างคะ เพราะเขาทำได้ เขาเลยขอบคิดว่ามันง่ายสำหรับคนอื่น พ่อชอบเอาตัวเองเปฌนศุนย์กลางของทุกเรื่อง เพราะคิดว่าถ้าพ่อทำได้เราก็ต้องทำได้
เคยมั้ย ทำดีให้ตายพ่อก็ไม่เคยพอใจ