.....
๐ คราชีพดับลับม้วย ........... สู่สถาน
วิญญาณเด็ดจิตผลาญ ....... ชีพมล้าง
กายสลายสู่ธาตุธาร ............. วายจิตต์
สรีรธานทอดค้าง ................ นิ่งสิ้นชนม์
๐ ดั่งอาภรณ์ผุกร่อน ........... ถอนจิต
วิญญาณดิ่งภพทิศ ............. สู่แก้ว
ละเรือนร่างร่วงนิมิต ............ โบยบิน คลาสู่
แดนเขตทิพยเพริดแพร้ว ..... ส่องล้ำวิมานแมน
.....
จงบินเถิด ดวงกมล อย่าหม่นหมอง
กายประคอง รับความเย็น เป็นธาตุสาร
หมดสัญญา ผูกพัน อันธรการ
ร่างสังขาร ปล่อยวาง อย่างยินดี
อย่าอาลัย มือที่ไร้ ซึ่งแรงเกาะ
ดวงตาเจาะ จมมืด สลดหนี
กายเสมือน ตะเกียงเก่า สลัวหรี่
แต่ดวงจิต คือรุจี ที่พร่างพราย
ร่างจะจม ถมทับ กับผืนป่า
เป็นผงคลี ดินอาทา มาศสลาย
เธอเคยให้ ความอบอุ่น หนุนกลับกลาย
ก่อนสังขาร คืนสู่ ธุลีเดิม
จงสลัด กรงกระดูก ปลูกปีกทิพย์
ลอยลิ่วลิบ สู่เวหา มาสส่งเสริม
ทิ้งเปลือกกาย ผุพัง ไว้ดั่งเดิม
ไปแต่งเติม บทสุดท้าย ปลายวิมาน
ไม่เจ็บปวด อีกแล้ว ในเรือนร่าง
มีแต่ความ สงบสว่าง ทุกสถาน
จงเงยหน้า มองฟ้า สุธาธาร
"ฉันคือดิน เธอคือวาร"
... แห่งนิรันดร์ ...
.....
gentle vessel, once so near
spirit shrinks sorrow and fear
grows silence, breath fade
exiled walls, sinew made
regret hand cannot hold
was tlantern, dim and old
weep eyes that lose sight
but always enduring light
stay behind, without a guide
gave motion, strength and pride
surrendering grass, quiet rust
turned again to ancient dust
smoke rise from the bone
leave shell, walk alone
unclench wings from cage
into the sky 'rewrite' final page
feel no pain within bed
lift eyes, look ahead
only peace, concluded song
i'm the earth
... you are where we belong ...
......
..... i'm the earth / เธอคือวาร .....