สวัสดีค่ะ วันนี้เราอยากมาเล่าประสบการณ์ที่เคยไปทำจิตอาสาที่ขอนแก่นคนเดียว ตอนนั้นเราอายุ 16 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้น ม.4 ค่ะ
ตอนนั้นเราเดินทางจากต่างจังหวัดไปทำกิจกรรมจิตอาสาที่ รพ.ชื่อดังย่าน มข. ด้วยตัวเอง ใช้เงินไปประมาณ 3,000–4,000 บาท รวมค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าอาหาร และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตลอดหลายวันที่อยู่ขอนแก่น
ตอนแรกทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี เราได้ทำกิจกรรมจิตอาสาตามที่ตั้งใจไว้ แต่พอถึงวันสุดท้าย เรากลับรู้สึกว่ายังไม่อยากกลับบ้านทันที เพราะอยากใช้เวลาเดินเล่นและเที่ยวในเมืองขอนแก่นอีกสักหน่อย
ตอนแรกเราตั้งใจว่าจะกลับบ้านประมาณบ่ายสองโมง แต่พอไปถึงสถานีขนส่ง เราก็เปลี่ยนใจ ไม่กลับบ้านแล้วตัดสินใจกลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง
เรากลับไปนั่งอยู่บริเวณโรงอาหารของ รพ.ชื่อดังย่าน มข. อยู่นานหลายชั่วโมง จนถึงช่วงประมาณสองถึงสามทุ่ม ตอนนั้นเราเริ่มคิดเรื่องที่พัก เพราะเราจองและจ่ายเงินค่าโรงแรมไว้แล้ว แต่พอไปอ่านรีวิวกลับเจอความคิดเห็นที่ทำให้กังวลเกี่ยวกับการบริการ เลยไม่แน่ใจว่าจะเข้าพักดีไหม
ประมาณสามทุ่มครึ่ง เราตัดสินใจเรียก Grab ไปยังโรงแรมที่จองไว้ แต่พอไปถึงจริง ๆ โรงแรมดูเก่า และจากด้านนอกเราก็แทบไม่เห็นแสงไฟจากห้องพักเลย ตอนนั้นเราเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่กล้าเข้าไปพัก ทั้งที่จ่ายเงินไปแล้ว
เราจึงลองค้นหาข้อมูลโรงแรมใน Facebook แล้วตัดสินใจโพสต์ถามในกลุ่ม Facebook ของคนขอนแก่น โดยโพสต์แบบไม่เปิดเผยตัวตน เพราะตอนนั้นไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใครจริง ๆ
สิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นคือ หลังจากโพสต์ไปไม่นาน มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นประมาณ 300–400 คอมเมนต์ และมีคนแชร์โพสต์ประมาณ 100 ครั้ง หลายคนเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ แต่ก็มีบางความคิดเห็นที่ตั้งคำถามว่าทำไมเราไม่เปิดเผยตัวตน รวมถึงมีคำพูดในแง่ลบด้วย สุดท้ายเรารู้สึกไม่สบายใจ เลยตัดสินใจลบโพสต์ออก
หลังจากนั้นมีคนคนหนึ่งติดต่อเข้ามาบอกว่าจะมาช่วยเรา ตอนแรกเขาคิดว่าเราเป็นผู้หญิง เราคุยกับเขาอยู่พักหนึ่งและเริ่มมีความหวังว่าอย่างน้อยคืนนี้เราคงจะมีคนช่วยเหลือ
แต่พอเราบอกเขาว่าเราเป็นสาวสอง หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไป และไม่ได้มาตามที่บอกไว้ พอเวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยงคืน เราก็ยังไม่รู้ว่าจะไปพักที่ไหน
สุดท้ายเราต้องลองค้นหาโรงแรมแห่งใหม่ผ่าน Facebook แล้วเรียก Grab ไปอีกที่หนึ่ง แต่พอไปถึงเราก็ยังไม่กล้าเข้าไปพักทันที เลยยืนรออยู่ด้านนอก ตอนนั้นบรรยากาศทำให้เรากลัวมาก แถมยังเห็นคนคนหนึ่งมีพฤติกรรมผิดปกติอยู่แถวนั้นอีก ยิ่งทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยกว่าเดิม
ประมาณเที่ยงคืนครึ่ง เราตัดสินใจทักหาเพื่อนคนหนึ่ง เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนนั้นเราทั้งกลัว ทั้งเหนื่อย และไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เพื่อนเป็นห่วงเรามาก และโอนเงินมาให้เพื่อให้เราสามารถจ่ายค่าห้องพักได้
เรารู้สึกขอบคุณเพื่อนคนนี้มากจริง ๆ เพราะถ้าไม่มีเขา เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะผ่านคืนนั้นไปได้อย่างไร
คืนนั้นเป็นคืนที่เราเกือบร้องไห้เลยค่ะ เราเดินทางมาคนเดียว อยู่ต่างจังหวัดที่ไม่คุ้นเคย พยายามหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเองทุกอย่าง แต่สุดท้ายกลับรู้สึกทั้งกลัว เหนื่อย และโดดเดี่ยวมาก ๆ
เราไม่ได้คิดว่าคนขอนแก่นทุกคนจะเป็นแบบนั้นนะคะ เพราะมีหลายคนที่พยายามช่วยเหลือเราเหมือนกัน และเราก็ซาบซึ้งใจมาก แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เราได้เรียนรู้ว่า การเดินทางคนเดียว โดยเฉพาะตอนอายุยังน้อย ต้องวางแผนเรื่องที่พักและความปลอดภัยให้รอบคอบกว่านี้
ถึงอย่างนั้น เราก็ยังดีใจที่ครั้งหนึ่งได้ตัดสินใจออกไปทำกิจกรรมจิตอาสาด้วยตัวเอง เพราะเราได้ประสบการณ์ ได้เรียนรู้การใช้ชีวิต และได้เห็นว่าตัวเองสามารถพยายามแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้มากแค่ไหน
สุดท้ายนี้ อยากขอบคุณทุกคนที่พยายามช่วยเหลือเราในวันนั้น โดยเฉพาะเพื่อนที่โอนเงินมาให้ค่าที่พัก เราจำความช่วยเหลือครั้งนั้นได้เสมอค่ะ 😭
ประสบการณ์ที่จำมาถึงทุกวันนี้
ตอนนั้นเราเดินทางจากต่างจังหวัดไปทำกิจกรรมจิตอาสาที่ รพ.ชื่อดังย่าน มข. ด้วยตัวเอง ใช้เงินไปประมาณ 3,000–4,000 บาท รวมค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าอาหาร และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ตลอดหลายวันที่อยู่ขอนแก่น
ตอนแรกทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี เราได้ทำกิจกรรมจิตอาสาตามที่ตั้งใจไว้ แต่พอถึงวันสุดท้าย เรากลับรู้สึกว่ายังไม่อยากกลับบ้านทันที เพราะอยากใช้เวลาเดินเล่นและเที่ยวในเมืองขอนแก่นอีกสักหน่อย
ตอนแรกเราตั้งใจว่าจะกลับบ้านประมาณบ่ายสองโมง แต่พอไปถึงสถานีขนส่ง เราก็เปลี่ยนใจ ไม่กลับบ้านแล้วตัดสินใจกลับเข้าไปในเมืองอีกครั้ง
เรากลับไปนั่งอยู่บริเวณโรงอาหารของ รพ.ชื่อดังย่าน มข. อยู่นานหลายชั่วโมง จนถึงช่วงประมาณสองถึงสามทุ่ม ตอนนั้นเราเริ่มคิดเรื่องที่พัก เพราะเราจองและจ่ายเงินค่าโรงแรมไว้แล้ว แต่พอไปอ่านรีวิวกลับเจอความคิดเห็นที่ทำให้กังวลเกี่ยวกับการบริการ เลยไม่แน่ใจว่าจะเข้าพักดีไหม
ประมาณสามทุ่มครึ่ง เราตัดสินใจเรียก Grab ไปยังโรงแรมที่จองไว้ แต่พอไปถึงจริง ๆ โรงแรมดูเก่า และจากด้านนอกเราก็แทบไม่เห็นแสงไฟจากห้องพักเลย ตอนนั้นเราเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่กล้าเข้าไปพัก ทั้งที่จ่ายเงินไปแล้ว
เราจึงลองค้นหาข้อมูลโรงแรมใน Facebook แล้วตัดสินใจโพสต์ถามในกลุ่ม Facebook ของคนขอนแก่น โดยโพสต์แบบไม่เปิดเผยตัวตน เพราะตอนนั้นไม่รู้จะขอความช่วยเหลือจากใครจริง ๆ
สิ่งที่เราไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นคือ หลังจากโพสต์ไปไม่นาน มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นประมาณ 300–400 คอมเมนต์ และมีคนแชร์โพสต์ประมาณ 100 ครั้ง หลายคนเข้ามาเสนอความช่วยเหลือ แต่ก็มีบางความคิดเห็นที่ตั้งคำถามว่าทำไมเราไม่เปิดเผยตัวตน รวมถึงมีคำพูดในแง่ลบด้วย สุดท้ายเรารู้สึกไม่สบายใจ เลยตัดสินใจลบโพสต์ออก
หลังจากนั้นมีคนคนหนึ่งติดต่อเข้ามาบอกว่าจะมาช่วยเรา ตอนแรกเขาคิดว่าเราเป็นผู้หญิง เราคุยกับเขาอยู่พักหนึ่งและเริ่มมีความหวังว่าอย่างน้อยคืนนี้เราคงจะมีคนช่วยเหลือ
แต่พอเราบอกเขาว่าเราเป็นสาวสอง หลังจากนั้นเขาก็เงียบหายไป และไม่ได้มาตามที่บอกไว้ พอเวลาผ่านไปจนใกล้เที่ยงคืน เราก็ยังไม่รู้ว่าจะไปพักที่ไหน
สุดท้ายเราต้องลองค้นหาโรงแรมแห่งใหม่ผ่าน Facebook แล้วเรียก Grab ไปอีกที่หนึ่ง แต่พอไปถึงเราก็ยังไม่กล้าเข้าไปพักทันที เลยยืนรออยู่ด้านนอก ตอนนั้นบรรยากาศทำให้เรากลัวมาก แถมยังเห็นคนคนหนึ่งมีพฤติกรรมผิดปกติอยู่แถวนั้นอีก ยิ่งทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยกว่าเดิม
ประมาณเที่ยงคืนครึ่ง เราตัดสินใจทักหาเพื่อนคนหนึ่ง เล่าให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนนั้นเราทั้งกลัว ทั้งเหนื่อย และไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เพื่อนเป็นห่วงเรามาก และโอนเงินมาให้เพื่อให้เราสามารถจ่ายค่าห้องพักได้
เรารู้สึกขอบคุณเพื่อนคนนี้มากจริง ๆ เพราะถ้าไม่มีเขา เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะผ่านคืนนั้นไปได้อย่างไร
คืนนั้นเป็นคืนที่เราเกือบร้องไห้เลยค่ะ เราเดินทางมาคนเดียว อยู่ต่างจังหวัดที่ไม่คุ้นเคย พยายามหาทางแก้ปัญหาด้วยตัวเองทุกอย่าง แต่สุดท้ายกลับรู้สึกทั้งกลัว เหนื่อย และโดดเดี่ยวมาก ๆ
เราไม่ได้คิดว่าคนขอนแก่นทุกคนจะเป็นแบบนั้นนะคะ เพราะมีหลายคนที่พยายามช่วยเหลือเราเหมือนกัน และเราก็ซาบซึ้งใจมาก แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เราได้เรียนรู้ว่า การเดินทางคนเดียว โดยเฉพาะตอนอายุยังน้อย ต้องวางแผนเรื่องที่พักและความปลอดภัยให้รอบคอบกว่านี้
ถึงอย่างนั้น เราก็ยังดีใจที่ครั้งหนึ่งได้ตัดสินใจออกไปทำกิจกรรมจิตอาสาด้วยตัวเอง เพราะเราได้ประสบการณ์ ได้เรียนรู้การใช้ชีวิต และได้เห็นว่าตัวเองสามารถพยายามแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้มากแค่ไหน
สุดท้ายนี้ อยากขอบคุณทุกคนที่พยายามช่วยเหลือเราในวันนั้น โดยเฉพาะเพื่อนที่โอนเงินมาให้ค่าที่พัก เราจำความช่วยเหลือครั้งนั้นได้เสมอค่ะ 😭