จัดอันดับ “นักวอลเลย์บอลหญิงขวัญใจตลอดกาล” ศึกดวลกันระหว่างสองเอซตัวจริง ที่เอาชนะบรรดา “สาวน้อยอัจฉริยะ”
มีนักวอลเลย์บอลที่ยังเล่นอยู่ในปัจจุบันติดอันดับเพียง 2 คนเท่านั้น
อันดับ 10 วาดะ ยูกิโกะ (19 คะแนน)
ในการจัดอันดับครั้งนี้ เธอเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ยังลงแข่งขันอยู่ในปัจจุบัน ในศึกเอเชียนเกมส์ เธอทำคะแนนสูงสุดของทีมถึง 15 คะแนน ในการแข่งขันรอบรองชนะเลิศกับเกาหลีใต้ ปัจจุบันเธอเล่นวอลเลย์บอลอยู่ในอิตาลี
“เธอมีบุคลิกที่ดูเท่ สุขุม และนิ่งสงบ ท่าทางตอนลงเล่นก็ดูสง่างามและคล่องแคล่ว ฉันหลงใหลในความสม่ำเสมอที่ยอดเยี่ยมกับการเล่นที่เฉียบคมของเธอ” (หญิง อายุ 57 ปี)
“เพราะเธอมีเกมรุกที่เฉียบคม เคลื่อนไหวรวดเร็ว ว่องไว และมีพละกำลัง” (หญิง อายุ 58 ปี)
อันดับ 9 โคงะ ซารินะ (21 คะแนน)
เธอรับหน้าที่กัปตันทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2022 ก่อนประกาศเลิกเล่นในปี 2024 สามีของเธอคือ นิชิดะ ยูจิ นักวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่น
“ฉันชอบผลงานของเธอหลังจากฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บกลับมาได้” (ชาย อายุ 58 ปี)
“แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่เธอก็ยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทีม นี่เป็นสิ่งที่ฉันชอบมาก” (ชาย อายุ 50 ปี)
ในช่วงรอบคัดเลือกโอลิมปิกโตเกียว เธอเคยได้รับบาดเจ็บหนักจนถึงขั้นต้องใช้รถเข็น แต่เพียง 6 วันต่อมาก็สามารถกลับมาลงสนามได้อีกครั้ง เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจอย่างมาก
อันดับ 8 ทาคาฮาชิ มิยูกิ (23 คะแนน)
เธอเป็นตัวสร้างบรรยากาศและขวัญกำลังใจให้ทีมชาติญี่ปุ่นในยุคทศวรรษ 2000 โดยสิ่งที่ได้รับการชื่นชมมากที่สุดในการจัดอันดับครั้งนี้คือ บุคลิกและอุปนิสัยของเธอ
“เธอเป็นคนร่าเริง มีบุคลิกสดใส และส่งเสียงให้กำลังใจอย่างเต็มที่แม้ในสนามแข่งขัน ฉันรู้สึกประทับใจเธอมากจริง ๆ” (หญิง อายุ 39 ปี)
“ฉันจำได้ติดตาเลยว่า ตอนสัมภาษณ์หลังชัยชนะ ผู้ประกาศข่าวชายถึงกับกลั้นอารมณ์ไม่อยู่จนร้องไห้ ส่วนเธอก็ไหวพริบดีมาก รีบหยิบไมโครโฟนมาดำเนินรายการต่อเอง” (หญิง อายุ 39 ปี)
เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในศึกวอลเลย์บอลเวิลด์คัพปี 2003 นัดที่ญี่ปุ่นพบโปแลนด์ ขณะที่โมริ โชอิจิโร่ ผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์ฟูจิทีวี ซึ่งรับหน้าที่สัมภาษณ์ รู้สึกตื้นตันจนพูดต่อไม่ออก ทาคาฮาชิจึงดึงไมโครโฟนมาถือและดำเนินการสัมภาษณ์ต่อด้วยตัวเอง สร้างทั้งความซาบซึ้งและเสียงหัวเราะให้กับผู้ชม
อันดับ 7 มาสุโกะ นาโอมิ (24 คะแนน)
อดีตผู้เล่นตำแหน่งตัวตบที่มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนกระแสความนิยมวอลเลย์บอลญี่ปุ่นในทศวรรษ 1980 ได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากคนรุ่นที่เคยชมเธอแข่งขันในช่วงเวลานั้น
“เธอสร้างผลงานโดดเด่นมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย แม้จะไม่ได้มีรูปร่างสูงใหญ่มาก แต่กลับเล่นได้อย่างทรงพลังและน่าตื่นตาตื่นใจ แถมหน้าตายังสวยยิ่งกว่านางแบบอีก เรียกได้ว่าสวรรค์ประทานพรให้เธอมาถึงสองอย่างเลยทีเดียว ยอดเยี่ยมที่สุด!” (ชาย อายุ 68 ปี)
“หลังจากเลิกเล่น เธอเปิดใจพูดถึงเรื่องการรักษาภาวะมีบุตรยาก ทำให้ฉันรู้สึกเข้าใจและเห็นใจ เพราะได้รู้ว่าเธอต้องเผชิญกับความทุกข์ใจและความยากลำบากมามากมาย” (หญิง อายุ 52 ปี)
มาสุโกะเปิดเผยว่า เธอเริ่มเข้ารับการรักษาภาวะมีบุตรยากเมื่ออายุ 42 ปี และยุติการรักษาเมื่ออายุ 45 ปี โดยเธอใช้คำว่า “เรียนจบ” จากการรักษาครั้งนั้น
“สาวน้อยอัจฉริยะ” ก็ติดอันดับเช่นกัน
อันดับ 6 อิชิคาวะ มายุ (41 คะแนน)
ในบรรดานักกีฬาที่ยังเล่นอยู่ในปัจจุบัน เธอเป็นผู้ที่ได้รับอันดับสูงสุด นอกจากนี้ ผู้ตอบแบบสอบถามประมาณ 20% ยังกล่าวถึงพี่ชายของเธอ อิชิคาวะ ยูคิ ด้วย
“แม้พี่ชายของเธอจะเป็นนักกีฬาระดับแนวหน้า และเธอมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังสร้างผลงานและผลการแข่งขันที่ดีได้ด้วยตัวเอง” (หญิง อายุ 30 ปี)
“เธอสามารถรวบรวมทุกคนในทีมให้เป็นหนึ่งเดียวได้ แม้จะไม่ได้ตัวสูงมาก แต่ก็ขยันฝึกฝนและพยายามอย่างเต็มที่ ทั้งการตบและการเสิร์ฟก็ทำได้ดี” (หญิง อายุ 74 ปี)
“ฉันคิดว่าทีมชาติชุดปัจจุบันจะไปไม่รอด หากไม่มีอิชิคาวะอยู่ในทีม” (หญิง อายุ 31 ปี)
สำหรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งล่าสุด เธอไม่ได้เข้าร่วม เนื่องจากต้องเตรียมความพร้อมสำหรับฤดูกาลใหม่และปรับสภาพร่างกายให้เหมาะสมกับการแข่งขัน
อันดับ 5 ทาเคชิตะ โยชิเอะ (45 คะแนน)
เธอคือเซตเตอร์ร่างเล็กแต่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งของโลก ผู้มีส่วนช่วยให้ทีมวอลเลย์บอลหญิงญี่ปุ่นคว้าเหรียญทองแดงในโอลิมปิกเกมส์ 2012 ที่กรุงลอนดอน
“ฉันได้รับกำลังใจจากการเห็นเธอใช้ร่างกายที่เล็กมาก เซตลูกได้อย่างสมบูรณ์แบบ” (หญิง อายุ 52 ปี)
“ตัวเล็กแต่เป็นนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ เป็นปรมาจารย์ด้านการเซตอย่างแท้จริง” (ชาย อายุ 86 ปี)
“ทั้งที่ตัวเล็ก แต่เธอกลับเล่นตำแหน่งเซตเตอร์ได้อย่างยอดเยี่ยม แถมยังมีภาวะผู้นำในฐานะกัปตันทีมอีกด้วย เธอเหมือนตัวละครในการ์ตูนเลย ฉันชอบเธอมาก” (ชาย อายุ 50 ปี)
อันดับ 4 คุริฮาระ เมกุมิ (52 คะแนน)
นอกจากความสามารถในการเล่นที่ได้รับการยอมรับแล้ว คะแนนโหวตที่กล่าวถึงรูปลักษณ์หน้าตาของเธอยังมีจำนวนมากอย่างท่วมท้น โดยได้รับความนิยมจากทั้งผู้ชายและผู้หญิง
“หน้าตาน่ารัก รูปร่างก็ดีมาก” (ชาย อายุ 82 ปี)
“เรื่องฝีมือการเล่นนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะยอดเยี่ยมอยู่แล้ว แต่ที่ชอบเธอก็เพราะเธอน่ารักด้วย” (หญิง อายุ 58 ปี)
เธอเคยสร้างกระแสความนิยมวอลเลย์บอลหญิงร่วมกับโอยามะ คานะ นักกีฬารุ่นเดียวกัน จนเกิดกระแสที่เรียกว่า “เมกุคานะ” นอกจากนี้ ยังมีผู้ตอบแบบสอบถามจำนวนมากที่ชื่นชมบทบาทของเธอในการช่วยเพิ่มความนิยมให้กับกีฬาวอลเลย์บอลหญิง
“เพราะเธอเป็นนักกีฬาที่ช่วยขับเคลื่อนกระแสความนิยมวอลเลย์บอลหญิงในยุคนั้น” (ชาย อายุ 50 ปี)
“เธอเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเริ่มสนใจวอลเลย์บอลหญิง” (หญิง อายุ 37 ปี)
อันดับ 3 นากาตะ คุมิ (63 คะแนน)
เธอคืออดีตดาวรุ่งอัจฉริยะที่ได้รับเลือกให้ติดทีมชาติด้วยวัยเพียง 15 ปี ซึ่งถือเป็นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
“เธอมีทักษะการเซตที่โดดเด่นและภาวะผู้นำที่ยอดเยี่ยม ราวกับเกิดมาเพื่อเล่นวอลเลย์บอลโดยเฉพาะ” (ชาย อายุ 65 ปี)
“สมัยเรียนมัธยมต้น ฉันเองก็เล่นตำแหน่งเซตเตอร์มาตลอด 3 ปี จึงชื่นชมและยกให้เธอเป็นแบบอย่าง” (หญิง อายุ 50 ปี)
“ฉันตกใจมากที่เด็กมัธยมต้นคนหนึ่งได้รับเลือกติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่ แล้วก็ยังสามารถทำผลงานได้ดีในการแข่งขันอีกด้วย” (หญิง อายุ 57 ปี)
ในปี 2016 เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม เสียงชื่นชมเกี่ยวกับช่วงที่เธอทำหน้าที่โค้ชมีไม่มากนัก ซึ่งอาจเป็นเพราะภาพจำจากการที่ทีมญี่ปุ่นตกรอบแบ่งกลุ่มโอลิมปิกโตเกียว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นทีมไม่เคยตกรอบดังกล่าวมานานถึง 25 ปี
เอซแห่งยุค 1990 ปะทะ เอซแห่งยุค 2010
อันดับ 2 โอบายาชิ โมโตโกะ (121 คะแนน)
อดีตเอซของทีมชาติญี่ปุ่นในทศวรรษ 1990 ไม่ได้เป็นที่รู้จักเฉพาะในสนามแข่งขันเท่านั้น แต่ยังเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของผู้ชมทางโทรทัศน์ทั่วประเทศอีกด้วย
ที่น่าสนใจคือ คะแนนโหวตจำนวนมากไม่ได้มาจากฝีมือการเล่นในสนามโดยตรง แต่เป็นผลจากบุคลิกที่ร่าเริง ความเป็นกันเอง ตลอดจนผลงานในฐานะคนดังในวงการบันเทิง
“สมัยยังเป็นนักกีฬา เธอก็เก่งมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังได้เห็นเธอออกโทรทัศน์อยู่บ่อย ๆ ในฐานะคนดัง และยังคงทำงานได้อย่างโดดเด่น” (หญิง อายุ 59 ปี)
“เธอเป็นนักกีฬาคนแรก ๆ ที่ได้รับการเรียกว่าเป็นซูเปอร์สตาร์” (ชาย อายุ 76 ปี)
“นอกจากจะเป็นนักกีฬาที่เก่งมากแล้ว เธอยังเป็นคนตลกและมีอารมณ์ขันอีกด้วย” (ชาย อายุ 71 ปี)
“รูปร่างของเธอยังคงดีเหมือนเดิม และแม้จะปรากฏตัวผ่านสื่อต่าง ๆ ก็ยังมีบุคลิกที่โดดเด่นและน่าจดจำ” (หญิง อายุ 71 ปี)
เหตุผลที่ผู้คนยังคงชื่นชอบเธอจึงดูจะเป็นภาพลักษณ์หลังเลิกเล่นมากกว่าผลงานในสนามเสียอีก แต่เมื่อมองกลับกัน เรื่องนี้ก็สะท้อนว่าเธอสามารถรักษาสถานะการเป็น “ใบหน้าของวงการวอลเลย์บอลหญิงญี่ปุ่น” มาได้อย่างยาวนาน
อันดับ 1 คิมูระ ซาโอริ (164 คะแนน)
เธอติดทีมชาติญี่ปุ่นตั้งแต่อายุเพียง 17 ปี ในช่วงการแข่งขันรอบคัดเลือกโอลิมปิกเอเธนส์ เธอได้รับฉายาว่า “นักเรียนมัธยมปลายมหัศจรรย์” และมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้ทีมผ่านเข้าไปแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ได้สำเร็จ
เธอลงแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ติดต่อกันถึง 4 ครั้ง รวมถึงการแข่งขันที่กรุงลอนดอนในปี 2012 ซึ่งทีมชาติญี่ปุ่นคว้าเหรียญทองแดงมาครองได้ด้วย
ในช่วงที่ผลงานของทีมชาติญี่ปุ่นตกต่ำ เธอเป็นกำลังสำคัญที่คอยประคับประคองทีมในฐานะทั้งเอซและกัปตันทีม
“ทั้งรูปลักษณ์หน้าตาที่สวยงามและทักษะการเล่นที่สามารถแข่งขันกับนักกีฬาระดับโลกได้” (หญิง อายุ 40 ปี)
“ฉันคิดว่าเธอเป็นคนที่ช่วยกอบกู้ทีมชาติในช่วงที่ทีมกำลังตกต่ำ” (ชาย อายุ 50 ปี)
“เพราะเธอหน้าตาดี ใบหน้าสวยมีเสน่ห์ ดูดีราวกับนางแบบ และมีความเท่ในตัวเอง” (หญิง อายุ 44 ปี)
“ฉันชอบความแตกต่างระหว่างตอนที่เธอเล่นในสนามกับตอนใช้ชีวิตตามปกติ” (หญิง อายุ 30 ปี)
“ฉันชอบเธอไม่ใช่แค่เพราะฝีมือการเล่นเท่านั้น แต่ยังชอบความเป็นคนธรรมชาติ ๆ ดูโก๊ะนิด ๆ และน่ารักของเธอด้วย” (หญิง อายุ 52 ปี)
“ไม่ใช่แค่ในช่วงที่ยังเป็นนักกีฬาเท่านั้น แม้จะผันตัวมาเป็นผู้บรรยายการแข่งขันแล้ว เธอก็ยังพูดจาได้น่าฟัง ฉันคิดว่าเธอเป็นคุณแม่ที่ยอดเยี่ยมและน่าประทับใจด้วย” (หญิง อายุ 76 ปี)
“เธอเป็นนักกีฬาที่มีความสามารถรอบด้าน เล่นได้หลากหลายและทำได้ดีแทบทุกอย่าง เวลาได้ดูเธอเล่นจึงรู้สึกตื่นเต้นและสนุกไปด้วย รอยยิ้มหลังจบการแข่งขันของเธอก็น่าประทับใจมาก ฉันชอบเธอจริง ๆ” (ชาย อายุ 47 ปี)
ในการจัดอันดับครั้งนี้ คิมูระและโอบายาชิมีคะแนนโหวตรวมกันเกือบ 40% ของคะแนนทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นการขับเคี่ยวกันระหว่างสองคนนี้เป็นหลัก
ระหว่างความเปล่งประกายในช่วงที่ยังเป็นนักกีฬา กับความเป็นกันเองที่แสดงให้เห็นหลังเลิกเล่น อะไรคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำและชื่นชอบพวกเธอมากกว่ากัน?
สิ่งที่อยากเห็นต่อจากนี้คือ อยากให้มีนักกีฬาจากทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบันก้าวขึ้นมาเป็น “นักกีฬาคนโปรด” ของผู้คนได้มากขึ้นกว่านี้!
ที่มา: นิตยสาร Shūkan Josei ฉบับวันที่ 20 และ 27 ตุลาคม 2026
สุดทึ่ง !! 10 อันดับ นักวอลเลย์บอลหญิงญี่ปุ่น ขวัญใจตลอดกาล.. มีใครบ้าง ??
มีนักวอลเลย์บอลที่ยังเล่นอยู่ในปัจจุบันติดอันดับเพียง 2 คนเท่านั้น
อันดับ 10 วาดะ ยูกิโกะ (19 คะแนน)
ในการจัดอันดับครั้งนี้ เธอเป็นหนึ่งในนักกีฬาที่ยังลงแข่งขันอยู่ในปัจจุบัน ในศึกเอเชียนเกมส์ เธอทำคะแนนสูงสุดของทีมถึง 15 คะแนน ในการแข่งขันรอบรองชนะเลิศกับเกาหลีใต้ ปัจจุบันเธอเล่นวอลเลย์บอลอยู่ในอิตาลี
“เธอมีบุคลิกที่ดูเท่ สุขุม และนิ่งสงบ ท่าทางตอนลงเล่นก็ดูสง่างามและคล่องแคล่ว ฉันหลงใหลในความสม่ำเสมอที่ยอดเยี่ยมกับการเล่นที่เฉียบคมของเธอ” (หญิง อายุ 57 ปี)
“เพราะเธอมีเกมรุกที่เฉียบคม เคลื่อนไหวรวดเร็ว ว่องไว และมีพละกำลัง” (หญิง อายุ 58 ปี)
อันดับ 9 โคงะ ซารินะ (21 คะแนน)
เธอรับหน้าที่กัปตันทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2022 ก่อนประกาศเลิกเล่นในปี 2024 สามีของเธอคือ นิชิดะ ยูจิ นักวอลเลย์บอลชายทีมชาติญี่ปุ่น
“ฉันชอบผลงานของเธอหลังจากฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บกลับมาได้” (ชาย อายุ 58 ปี)
“แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่เธอก็ยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อทีม นี่เป็นสิ่งที่ฉันชอบมาก” (ชาย อายุ 50 ปี)
ในช่วงรอบคัดเลือกโอลิมปิกโตเกียว เธอเคยได้รับบาดเจ็บหนักจนถึงขั้นต้องใช้รถเข็น แต่เพียง 6 วันต่อมาก็สามารถกลับมาลงสนามได้อีกครั้ง เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจอย่างมาก
อันดับ 8 ทาคาฮาชิ มิยูกิ (23 คะแนน)
เธอเป็นตัวสร้างบรรยากาศและขวัญกำลังใจให้ทีมชาติญี่ปุ่นในยุคทศวรรษ 2000 โดยสิ่งที่ได้รับการชื่นชมมากที่สุดในการจัดอันดับครั้งนี้คือ บุคลิกและอุปนิสัยของเธอ
“เธอเป็นคนร่าเริง มีบุคลิกสดใส และส่งเสียงให้กำลังใจอย่างเต็มที่แม้ในสนามแข่งขัน ฉันรู้สึกประทับใจเธอมากจริง ๆ” (หญิง อายุ 39 ปี)
“ฉันจำได้ติดตาเลยว่า ตอนสัมภาษณ์หลังชัยชนะ ผู้ประกาศข่าวชายถึงกับกลั้นอารมณ์ไม่อยู่จนร้องไห้ ส่วนเธอก็ไหวพริบดีมาก รีบหยิบไมโครโฟนมาดำเนินรายการต่อเอง” (หญิง อายุ 39 ปี)
เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในศึกวอลเลย์บอลเวิลด์คัพปี 2003 นัดที่ญี่ปุ่นพบโปแลนด์ ขณะที่โมริ โชอิจิโร่ ผู้ประกาศข่าวของสถานีโทรทัศน์ฟูจิทีวี ซึ่งรับหน้าที่สัมภาษณ์ รู้สึกตื้นตันจนพูดต่อไม่ออก ทาคาฮาชิจึงดึงไมโครโฟนมาถือและดำเนินการสัมภาษณ์ต่อด้วยตัวเอง สร้างทั้งความซาบซึ้งและเสียงหัวเราะให้กับผู้ชม
อันดับ 7 มาสุโกะ นาโอมิ (24 คะแนน)
อดีตผู้เล่นตำแหน่งตัวตบที่มีบทบาทสำคัญในการขับเคลื่อนกระแสความนิยมวอลเลย์บอลญี่ปุ่นในทศวรรษ 1980 ได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากคนรุ่นที่เคยชมเธอแข่งขันในช่วงเวลานั้น
“เธอสร้างผลงานโดดเด่นมาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย แม้จะไม่ได้มีรูปร่างสูงใหญ่มาก แต่กลับเล่นได้อย่างทรงพลังและน่าตื่นตาตื่นใจ แถมหน้าตายังสวยยิ่งกว่านางแบบอีก เรียกได้ว่าสวรรค์ประทานพรให้เธอมาถึงสองอย่างเลยทีเดียว ยอดเยี่ยมที่สุด!” (ชาย อายุ 68 ปี)
“หลังจากเลิกเล่น เธอเปิดใจพูดถึงเรื่องการรักษาภาวะมีบุตรยาก ทำให้ฉันรู้สึกเข้าใจและเห็นใจ เพราะได้รู้ว่าเธอต้องเผชิญกับความทุกข์ใจและความยากลำบากมามากมาย” (หญิง อายุ 52 ปี)
มาสุโกะเปิดเผยว่า เธอเริ่มเข้ารับการรักษาภาวะมีบุตรยากเมื่ออายุ 42 ปี และยุติการรักษาเมื่ออายุ 45 ปี โดยเธอใช้คำว่า “เรียนจบ” จากการรักษาครั้งนั้น
“สาวน้อยอัจฉริยะ” ก็ติดอันดับเช่นกัน
อันดับ 6 อิชิคาวะ มายุ (41 คะแนน)
ในบรรดานักกีฬาที่ยังเล่นอยู่ในปัจจุบัน เธอเป็นผู้ที่ได้รับอันดับสูงสุด นอกจากนี้ ผู้ตอบแบบสอบถามประมาณ 20% ยังกล่าวถึงพี่ชายของเธอ อิชิคาวะ ยูคิ ด้วย
“แม้พี่ชายของเธอจะเป็นนักกีฬาระดับแนวหน้า และเธอมักถูกนำไปเปรียบเทียบกับเขาอยู่บ่อยครั้ง แต่เธอก็ยังสร้างผลงานและผลการแข่งขันที่ดีได้ด้วยตัวเอง” (หญิง อายุ 30 ปี)
“เธอสามารถรวบรวมทุกคนในทีมให้เป็นหนึ่งเดียวได้ แม้จะไม่ได้ตัวสูงมาก แต่ก็ขยันฝึกฝนและพยายามอย่างเต็มที่ ทั้งการตบและการเสิร์ฟก็ทำได้ดี” (หญิง อายุ 74 ปี)
“ฉันคิดว่าทีมชาติชุดปัจจุบันจะไปไม่รอด หากไม่มีอิชิคาวะอยู่ในทีม” (หญิง อายุ 31 ปี)
สำหรับการแข่งขันเอเชียนเกมส์ครั้งล่าสุด เธอไม่ได้เข้าร่วม เนื่องจากต้องเตรียมความพร้อมสำหรับฤดูกาลใหม่และปรับสภาพร่างกายให้เหมาะสมกับการแข่งขัน
อันดับ 5 ทาเคชิตะ โยชิเอะ (45 คะแนน)
เธอคือเซตเตอร์ร่างเล็กแต่แข็งแกร่งที่สุดคนหนึ่งของโลก ผู้มีส่วนช่วยให้ทีมวอลเลย์บอลหญิงญี่ปุ่นคว้าเหรียญทองแดงในโอลิมปิกเกมส์ 2012 ที่กรุงลอนดอน
“ฉันได้รับกำลังใจจากการเห็นเธอใช้ร่างกายที่เล็กมาก เซตลูกได้อย่างสมบูรณ์แบบ” (หญิง อายุ 52 ปี)
“ตัวเล็กแต่เป็นนักกีฬาที่ยิ่งใหญ่ เป็นปรมาจารย์ด้านการเซตอย่างแท้จริง” (ชาย อายุ 86 ปี)
“ทั้งที่ตัวเล็ก แต่เธอกลับเล่นตำแหน่งเซตเตอร์ได้อย่างยอดเยี่ยม แถมยังมีภาวะผู้นำในฐานะกัปตันทีมอีกด้วย เธอเหมือนตัวละครในการ์ตูนเลย ฉันชอบเธอมาก” (ชาย อายุ 50 ปี)
อันดับ 4 คุริฮาระ เมกุมิ (52 คะแนน)
นอกจากความสามารถในการเล่นที่ได้รับการยอมรับแล้ว คะแนนโหวตที่กล่าวถึงรูปลักษณ์หน้าตาของเธอยังมีจำนวนมากอย่างท่วมท้น โดยได้รับความนิยมจากทั้งผู้ชายและผู้หญิง
“หน้าตาน่ารัก รูปร่างก็ดีมาก” (ชาย อายุ 82 ปี)
“เรื่องฝีมือการเล่นนั้นไม่ต้องพูดถึง เพราะยอดเยี่ยมอยู่แล้ว แต่ที่ชอบเธอก็เพราะเธอน่ารักด้วย” (หญิง อายุ 58 ปี)
เธอเคยสร้างกระแสความนิยมวอลเลย์บอลหญิงร่วมกับโอยามะ คานะ นักกีฬารุ่นเดียวกัน จนเกิดกระแสที่เรียกว่า “เมกุคานะ” นอกจากนี้ ยังมีผู้ตอบแบบสอบถามจำนวนมากที่ชื่นชมบทบาทของเธอในการช่วยเพิ่มความนิยมให้กับกีฬาวอลเลย์บอลหญิง
“เพราะเธอเป็นนักกีฬาที่ช่วยขับเคลื่อนกระแสความนิยมวอลเลย์บอลหญิงในยุคนั้น” (ชาย อายุ 50 ปี)
“เธอเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเริ่มสนใจวอลเลย์บอลหญิง” (หญิง อายุ 37 ปี)
อันดับ 3 นากาตะ คุมิ (63 คะแนน)
เธอคืออดีตดาวรุ่งอัจฉริยะที่ได้รับเลือกให้ติดทีมชาติด้วยวัยเพียง 15 ปี ซึ่งถือเป็นอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์
“เธอมีทักษะการเซตที่โดดเด่นและภาวะผู้นำที่ยอดเยี่ยม ราวกับเกิดมาเพื่อเล่นวอลเลย์บอลโดยเฉพาะ” (ชาย อายุ 65 ปี)
“สมัยเรียนมัธยมต้น ฉันเองก็เล่นตำแหน่งเซตเตอร์มาตลอด 3 ปี จึงชื่นชมและยกให้เธอเป็นแบบอย่าง” (หญิง อายุ 50 ปี)
“ฉันตกใจมากที่เด็กมัธยมต้นคนหนึ่งได้รับเลือกติดทีมชาติญี่ปุ่นชุดใหญ่ แล้วก็ยังสามารถทำผลงานได้ดีในการแข่งขันอีกด้วย” (หญิง อายุ 57 ปี)
ในปี 2016 เธอได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนทีมวอลเลย์บอลหญิงทีมชาติญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม เสียงชื่นชมเกี่ยวกับช่วงที่เธอทำหน้าที่โค้ชมีไม่มากนัก ซึ่งอาจเป็นเพราะภาพจำจากการที่ทีมญี่ปุ่นตกรอบแบ่งกลุ่มโอลิมปิกโตเกียว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นทีมไม่เคยตกรอบดังกล่าวมานานถึง 25 ปี
เอซแห่งยุค 1990 ปะทะ เอซแห่งยุค 2010
อันดับ 2 โอบายาชิ โมโตโกะ (121 คะแนน)
อดีตเอซของทีมชาติญี่ปุ่นในทศวรรษ 1990 ไม่ได้เป็นที่รู้จักเฉพาะในสนามแข่งขันเท่านั้น แต่ยังเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของผู้ชมทางโทรทัศน์ทั่วประเทศอีกด้วย
ที่น่าสนใจคือ คะแนนโหวตจำนวนมากไม่ได้มาจากฝีมือการเล่นในสนามโดยตรง แต่เป็นผลจากบุคลิกที่ร่าเริง ความเป็นกันเอง ตลอดจนผลงานในฐานะคนดังในวงการบันเทิง
“สมัยยังเป็นนักกีฬา เธอก็เก่งมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังได้เห็นเธอออกโทรทัศน์อยู่บ่อย ๆ ในฐานะคนดัง และยังคงทำงานได้อย่างโดดเด่น” (หญิง อายุ 59 ปี)
“เธอเป็นนักกีฬาคนแรก ๆ ที่ได้รับการเรียกว่าเป็นซูเปอร์สตาร์” (ชาย อายุ 76 ปี)
“นอกจากจะเป็นนักกีฬาที่เก่งมากแล้ว เธอยังเป็นคนตลกและมีอารมณ์ขันอีกด้วย” (ชาย อายุ 71 ปี)
“รูปร่างของเธอยังคงดีเหมือนเดิม และแม้จะปรากฏตัวผ่านสื่อต่าง ๆ ก็ยังมีบุคลิกที่โดดเด่นและน่าจดจำ” (หญิง อายุ 71 ปี)
เหตุผลที่ผู้คนยังคงชื่นชอบเธอจึงดูจะเป็นภาพลักษณ์หลังเลิกเล่นมากกว่าผลงานในสนามเสียอีก แต่เมื่อมองกลับกัน เรื่องนี้ก็สะท้อนว่าเธอสามารถรักษาสถานะการเป็น “ใบหน้าของวงการวอลเลย์บอลหญิงญี่ปุ่น” มาได้อย่างยาวนาน
อันดับ 1 คิมูระ ซาโอริ (164 คะแนน)
เธอติดทีมชาติญี่ปุ่นตั้งแต่อายุเพียง 17 ปี ในช่วงการแข่งขันรอบคัดเลือกโอลิมปิกเอเธนส์ เธอได้รับฉายาว่า “นักเรียนมัธยมปลายมหัศจรรย์” และมีบทบาทสำคัญในการช่วยให้ทีมผ่านเข้าไปแข่งขันในโอลิมปิกเกมส์ได้สำเร็จ
เธอลงแข่งขันโอลิมปิกเกมส์ติดต่อกันถึง 4 ครั้ง รวมถึงการแข่งขันที่กรุงลอนดอนในปี 2012 ซึ่งทีมชาติญี่ปุ่นคว้าเหรียญทองแดงมาครองได้ด้วย
ในช่วงที่ผลงานของทีมชาติญี่ปุ่นตกต่ำ เธอเป็นกำลังสำคัญที่คอยประคับประคองทีมในฐานะทั้งเอซและกัปตันทีม
“ทั้งรูปลักษณ์หน้าตาที่สวยงามและทักษะการเล่นที่สามารถแข่งขันกับนักกีฬาระดับโลกได้” (หญิง อายุ 40 ปี)
“ฉันคิดว่าเธอเป็นคนที่ช่วยกอบกู้ทีมชาติในช่วงที่ทีมกำลังตกต่ำ” (ชาย อายุ 50 ปี)
“เพราะเธอหน้าตาดี ใบหน้าสวยมีเสน่ห์ ดูดีราวกับนางแบบ และมีความเท่ในตัวเอง” (หญิง อายุ 44 ปี)
“ฉันชอบความแตกต่างระหว่างตอนที่เธอเล่นในสนามกับตอนใช้ชีวิตตามปกติ” (หญิง อายุ 30 ปี)
“ฉันชอบเธอไม่ใช่แค่เพราะฝีมือการเล่นเท่านั้น แต่ยังชอบความเป็นคนธรรมชาติ ๆ ดูโก๊ะนิด ๆ และน่ารักของเธอด้วย” (หญิง อายุ 52 ปี)
“ไม่ใช่แค่ในช่วงที่ยังเป็นนักกีฬาเท่านั้น แม้จะผันตัวมาเป็นผู้บรรยายการแข่งขันแล้ว เธอก็ยังพูดจาได้น่าฟัง ฉันคิดว่าเธอเป็นคุณแม่ที่ยอดเยี่ยมและน่าประทับใจด้วย” (หญิง อายุ 76 ปี)
“เธอเป็นนักกีฬาที่มีความสามารถรอบด้าน เล่นได้หลากหลายและทำได้ดีแทบทุกอย่าง เวลาได้ดูเธอเล่นจึงรู้สึกตื่นเต้นและสนุกไปด้วย รอยยิ้มหลังจบการแข่งขันของเธอก็น่าประทับใจมาก ฉันชอบเธอจริง ๆ” (ชาย อายุ 47 ปี)
ในการจัดอันดับครั้งนี้ คิมูระและโอบายาชิมีคะแนนโหวตรวมกันเกือบ 40% ของคะแนนทั้งหมด เรียกได้ว่าเป็นการขับเคี่ยวกันระหว่างสองคนนี้เป็นหลัก
ระหว่างความเปล่งประกายในช่วงที่ยังเป็นนักกีฬา กับความเป็นกันเองที่แสดงให้เห็นหลังเลิกเล่น อะไรคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนจดจำและชื่นชอบพวกเธอมากกว่ากัน?
สิ่งที่อยากเห็นต่อจากนี้คือ อยากให้มีนักกีฬาจากทีมชาติญี่ปุ่นชุดปัจจุบันก้าวขึ้นมาเป็น “นักกีฬาคนโปรด” ของผู้คนได้มากขึ้นกว่านี้!