สวัสดีค่ะ อยากขอคำปรึกษาค่ะ หรือมีคำแนะนำหรือพูดคุยคอมเม้นกันได้นะคะ
...เราคุยกับคนนึงมาสักช่วงประมาณนึง  ช่วงแรกๆที่เริ่มคุยกัน เราไม่เคยคิดเลยว่าเราจะคบ แค่จะคุยเฉยๆเพราะคิดว่าคงไม่อยากจริงจังกับใครในช่วงนี้ (เพราะเราก็เพิ่งเลิกกับแฟนเก่ามาก่อนหน้านั้น สาหัสมากๆ!!) พอวันนึงได้ลองคุยกันสักพัก มันทำให้เรารู้สึกว่า เขา เข้ามาเปลี่ยนชีวิตเรา ทำให้ชีวิตเราสดใสอีกครั้ง  ด้วยความที่เขาโตกว่าเรา เวลาเขาพูดอะไรมันเลยดูแบบเชื่อถือได้ จนเราเปิดใจคบกับเขา  ...พอตกลงคบกันมาได้สักพัก อย่างว่า ผญ. แบบเรามันเริ่มจาก 0 คำนี้ไม่เกินจริง  พอคบกันแล้ว คบกันมาสักพักบางอย่างมันเปลี่ยนไป  เราก็เริ่มงอนบ่อยๆ น้อยใจ ในหลายๆเรื่อง เพราะ ก่อนคบกันไม่ใช่แบบนี้ เราต้องการความชัดเจนมากขึ้น แต่เหมือนเค้าเริ่มเป็นตัวเอง ไม่สนใจ โทรไปไม่รับบ้าง ไปไหนไม่บอก  กว่าจะตอบแชททีก็
คือ ทักเรามาเช้า เราตอบกลับไปไม่กี่นาที  กลับไปเป็นว่าไปตอบเราอีกทีตอนเย็นบ้าง ตอบดึกๆก่อนจะนอนบ้าง
มันเลยทำให้เราสติหลุด ด้วยคสามที่อยู่ไกลกันด้วย แล้วก็ระแวง เราเลยพูดทุกอย่างที่อัดอั้นในใจและสิ่งที่เรารู้สึกมาตลอดออกมา ใช้คำว่าระเบิดได้เลย  พอทะเลาะกันก็ระหองรแหงอยู่ 2-3 วัน นี่เลยตัดสินใจ เป็นฝ่ายทักไปว่าขอคุยกันดีๆ เขาก็ยอมคุย จนได้โทรคุยกัน ต่างคนต่างบอกเหตุผลของกันและกันว่าทำไมทำแบบนี้ ไม่ชอบแบบนั้น แบบนี้ ต่างคนต่างก็ยอมรับว่าผิดทั้งคู่....แต่เขาพูดมาว่า เขาต้องการคบกันแบบสบายใจ ตอนนี้พี่ยังไม่ได้คิดอยากไปถึงขั้นนั้นในตอนนี้ แต่พี่ไม่ได้อยากเลิก พี่อยากมีเรา แต่ถ้าเราไม่อยากไปต่อ พี่เคารพการตัดสินใจของน้อง เพราะก่อนหน้าที่จะทะเลาะกัน คือเราจะบอกว่ามันโอเคกว่านี้  

...สรุป ตอนนี้ เราก็พยายามปรับหากันคนละครึ่งทาง แต่ตัวเอราเองตอนนี้กลับอึดอัดกับสิ่งที่พยายามมากๆ แต่พึ่งเริ่มปรับกันได้ 2 วันเอง ทำไมมันรู้สึกเหนื่อย ซึ่งต่างคนก็ต่างตกลงกันแล้วว่ายังไง  เหมือนใจเราจาก 80% มันลดลงมาเหลือ 50% แล้ว  เรายังอยากไปต่อกับเขานะ แต่อีกใจเหมือนค่อยๆถอยออกมาทีละนิด 🥲 จนบางทีมีเสียงในหัวออกมาว่า เลิกคุยไปเลยดีมั้ย หรือจะลองปรับกันให้ถึงที่สุดก่อน