สวัสดีค่ะ มีเรื่องอยากเล่าค่ะ เราคบอยู่กับเพื่อนคนหนึ่งคบกันมา15ปี เราเป็นคนที่ย้ายโรงเรียนบ่อยมากแต่ก็ยังวนกลับมาหากันหลายรอบ ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กๆจนโต จนเราเริ่มไปเรียนที่กทม. ตอนนั้นเราไปเรียนคนเดียวไม่มีเพื่อนพี่น้องหรือครอบครัว ใช้ชีวิตคนเดียวแล้วเราหลงทาง เราอยากระบายให้คนที่เรารู้สึกไว้ใจจึงทักบอกเพื่อนคนนั้น เพื่อนตอบเราว่า"ถ้าจะโง่ขนาดนั้นก็เดินให้รถช..น.ต_ยไป"จากที่หลงทางมันเศร้าแล้ว พอเห็นข้อความเราทั้งร้องไห้ไปหาวิธิกลับไป เราไม่สามารถพูดระบายกับใครได้เลยเพราะเรามีแค่เขาคนเดียวที่เป็นเพื่อน แล้วพอแบบนั้นเรางอนเพื่อนแต่เพื่อนไม่ง้อเลย จนมีเพื่อนของเขาทักมาหาเราว่าเป็นไงบ้างได้คุยกัยเพื่อนคนนั้นบ้างไหม เราไม่ชอบให้ใครมารู้ว่าเราทะเลาะกันจึงตอบแบบเบี่ยงเบงไป แต่เพื่อนคนนั้นก็บอกว่าเพื่อนสนิทเราเขาไม่กล้าทัก สรุปเราจึงต้องไปง้อ ล่ะมันก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ซ้ำไปมาแล้วทุกรอบที่ทะเลาะกันเราจะต้องเป็นฝ่ายง้อตลอดจนมาเมื่อ3-4เดือนที่แล้ว เราไปร้องคาราโอเกะต่อกันหลายวันจนเสียงหายแล้วเขาชวนเราเล่นเกมเราก็บอกไปว่าไม่มีเสียง(เสียงหายชนิดที่เอ่ยปากพูดเสียงยังไม่ออก)เขาก็ตอบว่า"เออ" แล้วพอเสียงเราเริ่มดีขึ้น เราก็ไปเล่นเกมกับเขาแต่เขาสตีมอยู่แล้วเปิดใมค์ไม่ได้เราเลยบอกว่าวันนี้ไม่ต้องสตีมได้มั๊ยทิ้งคนดูแล้วมาเล่นเกมเปิดไมค์กับเราได้ไหม แล้วเพื่อนก็ปฎิเสธเราเลยพูดฟิลน้อยใจไปว่า"จะทิ้งกูเพื่อคนดูจริงหรอ"เพื่อนก็โมโหแล้วก็พูดว่า"ทีวันนั้นยังทิ้งกู"แล้วเราก็ทะเลาะกัน แล้วเพื่อนก็ไล่เรา เราเลยออกจากตี้ในเกมหลังจากนั้นก็ไม่คุยกันอีกเลย จนใกล้วันเกิดเขา เป็นวันที่เราต้องไปเรียนต่อ เราเลยแวะเอาของขวัญไปให้แต่ฝากให้น้องเขาเอาเข้าไปให้เขา แล้วเราก็รีบวิ่งออกมาเขาทักมาขอบคุณแต่เราไม่ได้ตอบอะไรเขาเองก็พิมพ์มาแค่นั้นไม่มีคำว่าขอโทษเลยสักครั้ง เราตัดสินใจว่าจะไม่ง้อแล้ว เราเหนื่อยแล้ว เหนื่อยมาก และมีอีกอย่างที่ให้เรารู้สึกอยากพอมากที่สุดคือ ตอนไปเล่นบ้านเขาตอนเขาเปิดหน้าแชทเราไม่ได้ตั้งใจจะดูแต่ตามันไปเห็น เขาปิดการแจ้งเตือนเราตลอดเราเห็นภาพนั้นเราแทบอยากร้องไห้ตรงนั้น และมีคำถามในหัวตลอดว่าทำไม หรือเป็นเพราะเราเคยสัญญาว่าจะเรียนต่อกับเพื่อนสุดท้ายก็ไม่ได้ไป เราผิดไหมคะ และทุกครั้งที่เศร้าเราคิดถึงเขาเสมอเลยค่ะ แต่เราก็ยังฟอลกันอยู่เราเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเขาแต่เขาไม่เคยมาดูสตอรี่หรืออะไรเราเลยค่ะเหมือนเขาตั้งใจไม่อยากเห็น