สวัสดีค่าปัจจุบันอายุ20ค่ะ
ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเราได้ไปทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารกึ่งๆคาเฟ่แห่งหนึ่ง เนื่องจากปิดเทอมแล้วขาดรายได้จากพ่อแม่ ส่วนตัวเป็นคนชอบสั่งเสื้อผ้าสั่งบ่อยมากชอบประมูลของเล่นต็กตาเก่าๆที่เลิกผลิตไปแล้ว ปกติจะเก็บเงินที่แม่ให้จากการออกไปเรียนส่วนหนึ่งมาเก็บออมเพื่อไปซื้อของพวกนี้ แต่ช่วงนั้นเราตัดสินใจออกไปหางานทำช่วงปิดเทอมแล้วพ่อแม่ก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ค่ะเพราะเราไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานหาเงินเองเลยนี้เป็นงานแรกรายได้แรกในชีวิต โดยคุณแม่จะขับรถไปรับส่งค่ะ คุณแม่ไม่ได้ทำงานค่ะอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเรา100% โดยคุณแม่จะทำข้าวกล่องให้เรากินตอนกลางวัน ขอเล่าก่อนว่าสมัยตอนม.2 กินอาหารนอกบ้านแล้วอาหารเป็นพิษบ่อยมากหายแล้วเป็นอีกติดๆกัน คุณแม่เลยตัดสินใจทำข้าวกล่องให้เรากินจนตอนนี้เรียนมหาลัยค่ะ ส่วนวันที่คุณแม่ไม่ว่างคุณแม่จะให้เงินมาต่างหากไปซื้อข้าวพร้อมให้เหตุผลว่าเรายังอยู่ในวัยเรียนยังเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงดูเรื่องกินความเป็นอยู่ให้ดีที่สุด ในช่วงทำงานก็มีคนในที่ทำงาน(อายุ30-50ปี ทุกคนมีลูกแต่เป็นลูกเล็ก)มาถามๆเรา ว่ากลับบ้านยังไง ”เราก็บอกว่าแม่มารับค่ะ“ เขาก็ทำน่างงๆกันและไม่พูดอะไรแล้วก็เดินไป แต่ในที่ทำงานมีคนรุ่นๆเราด้วยนะค่ะเป็นพาร์ทไทม์อายุ16-18 น้องๆพวกนี้มาเองกลับเองทุกคนค่ะ ผู้ใหญ่ที่ทำงานเริ่มสังเกตว่าเรามีข้าวมากินและเริ่มซุบซิบกัน ขอข้ามไปตอนทำงานไปสักพักใหญ่ คนในที่ทำงานคนนึงเดินมาบอกเราว่าที่บ้านเราเลี้ยงแย่มากๆอายุขนาดนี้พ่อแม่ยังมารับส่งมานั่งรอ ดูน้องๆในที่ทำงานคนอื่นพ่อแม่ไม่ห็นต้องมาทำแบบนี้ บางวันเขาชอบคุยกันเรื่องการเดินทางแล้วหันมาพูดกับเราว่าหนูไม่เข้าใจหรอกเพราะหนูคงนั่งรถเองไม่เป็นนั่งบีทีเอสเองไม่เป็น เรางงกับการกระทำแบบนี้นะพอดีเราโตมาในสังคมที่เพื่อนๆก็ถูกพ่อแม่เลี้ยงดูแบบนี้
เดี๋ยวเราจะเล่าชีวิตส่วนตัวสังคมเราไม่จำเป็นต้องอ่านส่วนนี้ก็ได้ค่ะ
เราเรียนรรเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพราคาค่อนข้างสูงตั้งแต่อนุบาลจนจบม.6 คุณแม่รับส่งตลอดแต่ถ้าเรื่องอื่นๆที่ไม่ใช่แถวบ้านคุณแม่จะไปส่งแค่บีทีเอส(ถ้านั่งมอไซต์จากบ้านถึงบีจะใช้เวลา10นาที)เรานั่งบีต่อไปเองถ้ามีต่อรถจะนั่งมอไซต์หรือรถเมย์อันนี้เรื่องของเราค่ะคุณแม่ไม่ว่าและไม่ยุ่ง ตอนกลับคุณแม่จะมารอรับที่บี แต่เพื่อนบางคนในรรพ่อแม่ดูแลยิ่งกว่าบ้านเราอีก ทั้งเลือกเสื้อผ้าให้ลูกเองจนมอปลาย ปัจฉิมม.6 ไปต่างจังหวัดพ่อแม่เพื่อนๆก็ตามไปไปพักโรงแรมที่รรพาไป มานั่งรอลูกที่รรมาทั้งพ่อแม่และเป็นแบบนี้หลายครอบครัวค่ะ ในรรเพื่อนชอบพูดอวดพูดแข่งกันด้วยซํ้าว่าพ่อแม่ทำนู่นนี้ออกแนวดีใจด้วยซํ้าที่พ่อแม่ทำแบบนี้ให้ ถ้าถามพรุ่งนี้จะใส่ชุดอะไร เพื่อนตอบไม่รุ้แม่เลือกชุดให้ ตอนแรกคิดว่าการเลี้ยงดูแบบนี้เป็นเพราะสังคมในโรงเรียน จนม.4 เรามีโอกาสได้ออกมาเรียนพิเศษหน้ารร เพื่อนในที่เรียนพิเศษเป็นเพื่อนรรรัฐหมดเลยทั้ง7คน เพื่อนทุกคนพ่อแม่รับส่งทั้งหมด ลูกเลิกเรียนก็ไปรับลูกแล้วมาส่งที่เรียนพิเศษพอลูกเลิกเรียนก้มารับกลับบ้าน มีเพื่อนคนนึงในกลุ่มที่คุณพ่อเลิกงานไม่ทันที่จะมารับลูกที่รร เพื่อนเลยนั่งมอไซต์มาเองถึงตอน15:30 แต่พอคุณพ่อของเพื่อนเลิกงานก็จะรีบขับรถมารอน่าที่เรียนพิเศษจะถึงประมาน17:30แล้วนั่งรอรึเดินเล่นในสวนสาธารณะแถวนั้นจนถึง2ทุ่มเพื่อรับลูกกลับ และมีเพื่อคนนึงมาเล่าให้ฟังว่าเกิดมาไม่เคยนั่งมอไซต์แม่ไม่ให้นั่งแล้วสภาพเพื่อนก็ดูไม่ได้อยากนั่งหรือขัดคำสั่งพ่อแม่ด้วย จนเราขึ้นมหาลัยเพื่อนๆ พี่รหัสเพื่อนๆ ป้ารหัสของเรา พ่อแม่ก็รับส่งทำข้าวกล่องให้ถือของลงจากรถให้ลูก เราเลยงงว่ารึจิงๆแล้วการเลี้ยงดูแบบนี้มันผิดไหมเพราะเรารู้สึกว่ามันเป็นปกติในชีวิตเราไปแล้ว
เราเป็นเด็กพาร์ทไทม์ที่โดนคนในที่ทำงานด่าว่าเป็นลูกคุณหนู
ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมาเราได้ไปทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหารกึ่งๆคาเฟ่แห่งหนึ่ง เนื่องจากปิดเทอมแล้วขาดรายได้จากพ่อแม่ ส่วนตัวเป็นคนชอบสั่งเสื้อผ้าสั่งบ่อยมากชอบประมูลของเล่นต็กตาเก่าๆที่เลิกผลิตไปแล้ว ปกติจะเก็บเงินที่แม่ให้จากการออกไปเรียนส่วนหนึ่งมาเก็บออมเพื่อไปซื้อของพวกนี้ แต่ช่วงนั้นเราตัดสินใจออกไปหางานทำช่วงปิดเทอมแล้วพ่อแม่ก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ค่ะเพราะเราไม่เคยมีประสบการณ์ทำงานหาเงินเองเลยนี้เป็นงานแรกรายได้แรกในชีวิต โดยคุณแม่จะขับรถไปรับส่งค่ะ คุณแม่ไม่ได้ทำงานค่ะอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเราอยู่บ้านเพื่อเลี้ยงเรา100% โดยคุณแม่จะทำข้าวกล่องให้เรากินตอนกลางวัน ขอเล่าก่อนว่าสมัยตอนม.2 กินอาหารนอกบ้านแล้วอาหารเป็นพิษบ่อยมากหายแล้วเป็นอีกติดๆกัน คุณแม่เลยตัดสินใจทำข้าวกล่องให้เรากินจนตอนนี้เรียนมหาลัยค่ะ ส่วนวันที่คุณแม่ไม่ว่างคุณแม่จะให้เงินมาต่างหากไปซื้อข้าวพร้อมให้เหตุผลว่าเรายังอยู่ในวัยเรียนยังเป็นหน้าที่ของพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงดูเรื่องกินความเป็นอยู่ให้ดีที่สุด ในช่วงทำงานก็มีคนในที่ทำงาน(อายุ30-50ปี ทุกคนมีลูกแต่เป็นลูกเล็ก)มาถามๆเรา ว่ากลับบ้านยังไง ”เราก็บอกว่าแม่มารับค่ะ“ เขาก็ทำน่างงๆกันและไม่พูดอะไรแล้วก็เดินไป แต่ในที่ทำงานมีคนรุ่นๆเราด้วยนะค่ะเป็นพาร์ทไทม์อายุ16-18 น้องๆพวกนี้มาเองกลับเองทุกคนค่ะ ผู้ใหญ่ที่ทำงานเริ่มสังเกตว่าเรามีข้าวมากินและเริ่มซุบซิบกัน ขอข้ามไปตอนทำงานไปสักพักใหญ่ คนในที่ทำงานคนนึงเดินมาบอกเราว่าที่บ้านเราเลี้ยงแย่มากๆอายุขนาดนี้พ่อแม่ยังมารับส่งมานั่งรอ ดูน้องๆในที่ทำงานคนอื่นพ่อแม่ไม่ห็นต้องมาทำแบบนี้ บางวันเขาชอบคุยกันเรื่องการเดินทางแล้วหันมาพูดกับเราว่าหนูไม่เข้าใจหรอกเพราะหนูคงนั่งรถเองไม่เป็นนั่งบีทีเอสเองไม่เป็น เรางงกับการกระทำแบบนี้นะพอดีเราโตมาในสังคมที่เพื่อนๆก็ถูกพ่อแม่เลี้ยงดูแบบนี้
เดี๋ยวเราจะเล่าชีวิตส่วนตัวสังคมเราไม่จำเป็นต้องอ่านส่วนนี้ก็ได้ค่ะ
เราเรียนรรเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพราคาค่อนข้างสูงตั้งแต่อนุบาลจนจบม.6 คุณแม่รับส่งตลอดแต่ถ้าเรื่องอื่นๆที่ไม่ใช่แถวบ้านคุณแม่จะไปส่งแค่บีทีเอส(ถ้านั่งมอไซต์จากบ้านถึงบีจะใช้เวลา10นาที)เรานั่งบีต่อไปเองถ้ามีต่อรถจะนั่งมอไซต์หรือรถเมย์อันนี้เรื่องของเราค่ะคุณแม่ไม่ว่าและไม่ยุ่ง ตอนกลับคุณแม่จะมารอรับที่บี แต่เพื่อนบางคนในรรพ่อแม่ดูแลยิ่งกว่าบ้านเราอีก ทั้งเลือกเสื้อผ้าให้ลูกเองจนมอปลาย ปัจฉิมม.6 ไปต่างจังหวัดพ่อแม่เพื่อนๆก็ตามไปไปพักโรงแรมที่รรพาไป มานั่งรอลูกที่รรมาทั้งพ่อแม่และเป็นแบบนี้หลายครอบครัวค่ะ ในรรเพื่อนชอบพูดอวดพูดแข่งกันด้วยซํ้าว่าพ่อแม่ทำนู่นนี้ออกแนวดีใจด้วยซํ้าที่พ่อแม่ทำแบบนี้ให้ ถ้าถามพรุ่งนี้จะใส่ชุดอะไร เพื่อนตอบไม่รุ้แม่เลือกชุดให้ ตอนแรกคิดว่าการเลี้ยงดูแบบนี้เป็นเพราะสังคมในโรงเรียน จนม.4 เรามีโอกาสได้ออกมาเรียนพิเศษหน้ารร เพื่อนในที่เรียนพิเศษเป็นเพื่อนรรรัฐหมดเลยทั้ง7คน เพื่อนทุกคนพ่อแม่รับส่งทั้งหมด ลูกเลิกเรียนก็ไปรับลูกแล้วมาส่งที่เรียนพิเศษพอลูกเลิกเรียนก้มารับกลับบ้าน มีเพื่อนคนนึงในกลุ่มที่คุณพ่อเลิกงานไม่ทันที่จะมารับลูกที่รร เพื่อนเลยนั่งมอไซต์มาเองถึงตอน15:30 แต่พอคุณพ่อของเพื่อนเลิกงานก็จะรีบขับรถมารอน่าที่เรียนพิเศษจะถึงประมาน17:30แล้วนั่งรอรึเดินเล่นในสวนสาธารณะแถวนั้นจนถึง2ทุ่มเพื่อรับลูกกลับ และมีเพื่อคนนึงมาเล่าให้ฟังว่าเกิดมาไม่เคยนั่งมอไซต์แม่ไม่ให้นั่งแล้วสภาพเพื่อนก็ดูไม่ได้อยากนั่งหรือขัดคำสั่งพ่อแม่ด้วย จนเราขึ้นมหาลัยเพื่อนๆ พี่รหัสเพื่อนๆ ป้ารหัสของเรา พ่อแม่ก็รับส่งทำข้าวกล่องให้ถือของลงจากรถให้ลูก เราเลยงงว่ารึจิงๆแล้วการเลี้ยงดูแบบนี้มันผิดไหมเพราะเรารู้สึกว่ามันเป็นปกติในชีวิตเราไปแล้ว