“ผู้ชายในห้องปิด” — ตอนที่ 9 — แขกคนสุดท้าย

Hotel del Luna
ในห้องที่เจ้าของไม่เคยกลับมา ยังมีกล่องซีรีส์เรื่องหนึ่งวางอยู่บนชั้น
Hotel del Luna
ข้าง ๆ กันมีสมุดเล่มเล็ก บันทึกเรื่องราวของผู้ชายคนหนึ่งที่เคยรัก เคยผิดหวัง เคยหัวเราะ และเคยมีความสุขกับวันธรรมดา ๆ
เขาเขียนถึงการจากลา ถึงคนที่ยังคิดถึง และถึงคำพูดบางคำที่เราอาจไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้ว
**“ผมไม่ได้กลัวว่าจะไม่มีใครจำผมได้
ผมกลัวว่าคนที่ผมรัก
จะจำผมได้แต่ในวันที่ผมทำให้เขาเสียใจ
แล้วลืมไปว่า
ผมเคยพยายามรักเขามากแค่ไหน”**
แต่สิ่งที่ทำให้ผมหยุดอ่าน ไม่ใช่ความเศร้าของเขา
เป็นข้อความอีกตอนหนึ่ง...
“ชีวิตผมไม่ได้มีแต่ความเหงา
อย่าจำผมแบบนั้นเลย”
ผมนึกถึงครูที่หัวเราะกับนักเรียน พ่อที่คอยถามลูกว่ากินข้าวหรือยัง สามีที่ยังอยากชวนภรรยาไปกินข้าว และผู้ชายที่เคยอุ้มลูกหมาใกล้ตายตัวหนึ่งกลับบ้าน
เขามีชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องราวมากกว่าความเศร้า
และบางที...
**สิ่งที่ทำให้เราร้องไห้
ไม่ใช่การที่ใครสักคนจากไป
แต่เป็นการเพิ่งได้รู้ว่า
ตอนที่เขายังอยู่
เขามีเรื่องราวมากมาย
ที่เราไม่เคยถามถึงเลย**
ก่อนออกจากห้อง ผมมองสิ่งของทุกอย่างอีกครั้ง
แล้วเกิดความรู้สึกประหลาดขึ้นมา
เหมือนผมเพิ่งได้รู้จักผู้ชายคนหนึ่งอย่างแท้จริง
ในวันที่อาจไม่มีโอกาสพบเขาอีกแล้ว
ผมจึงทำได้เพียงพูดกับห้องที่ว่างเปล่าในใจว่า...
“ผมดีใจนะ
ที่ได้รู้จักคุณ”

ผู้ชายในห้องปิด — ตอนที่ 9
อ่านเรื่องเต็มได้ที่เพจ -------- แขกคนสุดท้าย