เราอายุ42จะเข้า43แล้วช่วงก่อนหน้าใช้ชีวิตปกติมาตั้งแต่เด็กเรียนจบทำงานใช้ชีวิตทำงานออกไปเที่ยวได้ปกติ และเรามีนิสัยที่มาก่อนอันดับแรกคืออาการคิดมากเก็บคำพูดคนอื่นมาคิดพยายามไม่คิดแล้วมันทำไม่ได้ เรามีสิ่งที่ชอบอย่างหนึ่งคือการดูซีรี่ย์ติดดูจนนอนดึกเกือบทุกวัน เราทำงานเงินเดือนไม่ได้เยอะมากแต่ไม่มีค่าใช้จ่ายอะไรบ้านก็ไม่ได้เช่าหนี้สินก็ไม่มีก็พออยู่ได้ จนมาถึงระยะหนึ่งช่วงตั้งแต่อายุ30มาเริ่มมีอาการซึมเศร้าตอนแรกคิดว่าตัวเองไม่น่าจะเป็นได้ ตลอดเวลามีปัญหากับคุณแม่ไม่รับฟังเรามาตั้งแต่เด็กแล้วก็จะจบด้วยประโยคซ้ำๆที่มันฝังในหัวตลอดว่า “คิดว่าเงินเดือนแค่นี้พอกินเหรอ“ มันฟังวนๆจนกลับมาคิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่องจริงๆทำงานงานก็แค่พอได้เงินก็แค่พอใช้ไปวันๆไม่ได้มากมาย หนักเข้าเริ่มคิดว่าตัวเองไม่ได้เรื่องจริงและมีความคิดในหัวสมองอีกว่าตัวเองควรจบชีวิตดีไหมมาตลอดแต่ก็ไม่อยากเห็นคนรอบข้างเสียใจกับการกระทำของตัวเอง ประกอบกับอาการคิดมากด้วยก็มีเรื่องการประเมินอาการซึมเศร้ามาให้รู้จักเราไปลองทำข้อสอบผลปรากฏว่ามีอาการซึมเศร้า50%ค่ะ มีสิ่งเดียวที่เราคิดว่ามันเป็นเซฟโซนตัวเองคือการดูซีรี่ย์มันคือโลกของเราแล้วในระหว่างที่ลองประเมินตัวเองเรายังใช้ชีวิตปกตินะทำงานไปเที่ยวกับเพื่อน บ้านเราเป็นบ้าน2ชั้นเวลาว่างหรือวันหยุดเราก็จะนอนเล่นโทรศัพท์ดูซีรี่ย์บ้างดูทีวีข้างล่างกับคุณแม่ พอช่วงอายุตั้งแต่35มาเริ่มเบื่อจากที่เคยนอนเล่นข้างล่างกับคุณแม่ก็กลายเป็นคนหมกตัวในห้องนอน คุณแม่นั่งดูทีวีข้างล่างเราก็ขึ้นมานอนบนห้องดูซีรี่ย์เล่นโทรศัพท์ไปไม่สนใจอะไร เริ่มคิดว่าในห้องเป็นเซฟโซนตัวเองไปแล้วไม่อยากทำอะไรขี้เกียจไปหมดถ้าไม่มีใครเรียกใช้หรือชวนไปไหนก็ไม่สนใจอะไรเลย เริ่มคิดว่าใครอยากทำอะไรก็ทำไปเราขออยู่ห้องพอในวันหยุดตื่นมาทำอะไรเสร็จก็ขึ้นห้องมานอนหมกตัวตลอดจะลงมาข้างล่างก็คือทานข้าวกินน้ำหาขนมทานแค่นั้น เราพยายามปรับตัวให้ดีกว่านี้แต่ทำไม่ได้เราเริ่มเป็นคนintrovertแล้วใช่ไหมคะและมีอาการซึมเศร้าอีกไหม บางทีก็คิดอยากหนีจากชีวิตที่ตัวเองทำอยู่แบบนี้นะแต่มันหมดกำลังใจในการใช้ชีวิตไปแล้วเพราะมันเจอทุกสิ่งอย่างกับชีวิตมาเยอะ อยากมีคนให้คำปรึกษาพูดคุยได้ค่ะ
Introvert/ซึมเศร้า/คิดมาก