เรื่อง ลิขิตรัก 23 ปีที่พลัดพราก (เค้าโครงจากเรื่องจริง) กับความรักที่รอคอยมา23ปี ตอนที่1

"ยิ้มของเธอในวันนั้น... ยังคงสว่างไสวอยู่ในหัวใจของเขาตลอดมา"
ปี ๒๕๔๖ ณ โรงเรียนประจำตำบลเล็กๆ ในจังหวัดอุทัยธานี ‘โอ๋’ เด็กหนุ่มหลังห้องผู้เงียบขรึมและเจียมเนื้อเจียมตัว ทำได้เพียงแอบมอง ‘ยุ้ย’ เด็กสาวคนเก่งย้ายมาจากต่างอำเภอ ผู้มาพร้อมกับรอยยิ้มหวานและลักยิ้มสดใสข้างแก้ม
ด้วยฐานะทางบ้านและผลการเรียนที่ต่างกันดั่งฟ้ากับดิน โอ๋จึงเก็บซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้ใต้ความเงียบ มีเพียงหัวใจที่พองโตในวันที่เธอเดินเข้ามาขอความช่วยเหลือในห้องคอมพิวเตอร์ และความทรงจำเล็กๆ จากการเที่ยวกับกลุ่มเพื่อน... ที่เขาทำได้เพียงเฝ้ามมองเธออยู่ห่างๆ
ก่อนที่ลมโชคชะตาจะพัดพาให้เขาต้องย้ายไปไกลถึงจังหวัดตาก จากลาโดยไร้ซึ่งคำบอกรัก และไร้ช่องทางติดต่อ...
เวลาหมุนผ่านไปนานถึง ๒๓ ปี โลกเปลี่ยนผ่านจากยุคแผ่นดิสก์สู่โลกออนไลน์ แต่ความรักและความห่วงใยของโอ๋กลับไม่เคยลดน้อยลง เขาทำได้เพียงเฝ้าติดตามชีวิตของเธอเงียบๆ ผ่านหน้าจอ Facebook...
จากเด็กหนุ่มในวันนั้น สู่ชายวัย 40 ปีในวันนี้ ลิขิตรักที่พลัดพรากไปเนิ่นนาน จะดึงดูดให้หัวใจสองดวงกลับมาพบกันอีกครั้งได้อย่างไร?
ร่วมสัมผัสเรื่องราวความรักอันบริสุทธิ์ มั่นคง และซาบซึ้งกินใจ ที่จะทำให้คุณเชื่อว่า... ความรักที่แท้จริง ไม่เคยแพ้พ่ายต่อกาลเวลา





ตอนที่ 1: รอยยิ้มในห้องคอมพิวเตอร์ (ปี 2546)
ปีพุทธศักราช 2546... ยุคสมัยที่เสียงอินเทอร์เน็ตแบบหมุนโทรศัพท์ (Dial-up) ยังคงดังตื๊ดๆ เป็นเอกลักษณ์ และกลิ่นอายความทรงจำของเด็ก ม.ปลาย ยังคงตลบอบอวลไปด้วยความบริสุทธิ์

ที่โรงเรียนประจำตำบลแห่งหนึ่งในจังหวัดอุทัยธานี แสงแดดยามยามบ่ายลอดผ่านทิวต้นพิกุลหน้าอาคารเรียนลงมาเป็นลำแสง โอ๋ เด็กหนุ่ม ม.4 เทอม 2 รูปร่างโปร่ง ผิวคล้ำแดด นั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตูดใหญ่ทรงหนาในห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ของโรงเรียน

สำหรับโอ๋... เขาไม่ใช่เด็กเรียนเก่ง ไม่ใช่เด็กกิจกรรม และไม่ได้มีฐานะทางบ้านดีพอจะโดดเด่น ผลการเรียนของเขากลางๆ ค่อนไปทางน่าเป็นห่วง สิ่งเดียวที่เขาทำได้ดีและใช้เป็นที่หลบซ่อนความประหม่าของตัวเองก็คือ "ห้องคอมพิวเตอร์" แห่งนี้

แต่แล้ว วันหนึ่งในเทอมสอง บรรยากาศเงียบสงบในชีวิตของโอ๋ก็เปลี่ยนไปตลอดกาล  เมื่อโรงเรียนรับเด็กนักเรียนใหม่ที่ย้ายมาจากต่างอำเภอ... ยุ้ย

ยุ้ยเป็นเด็กผู้หญิงเรียบร้อย ที่มักจะตั้งใจเรียนอยู่แถวหน้าเสมอ เธอเป็นคนพูดน้อย มีเพื่อนสนิทเพียงไม่กี่คน แต่สิ่งที่ทำให้ใครต่อใครต้องหันมอง—โดยเฉพาะโอ๋—คือรอยยิ้มสดใสที่มาพร้อมกับ ลักยิ้มเล็กๆ ข้างแก้ม ทุกครั้งที่ยุ้ยยิ้ม โลกเทาๆ ในสายตาของโอ๋เหมือนจะมีสีสันขึ้นมาทันที

โอ๋รู้ตัวเองดี... เขาเป็นแค่เด็กหลังห้องที่ไร้ตัวตน ส่วนยุ้ยคือเด็กเก่งที่มีอนาคตไกล ความแตกต่างทั้งเรื่องการเรียนและฐานะทางบ้าน กลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่โอ๋สร้างขึ้นมาขังตัวเองไว้ เขาทำได้เพียงแอบมองยุ้ยจากมุมห้องเรียน จากโต๊ะม้านั่งหินอ่อน หรือผ่านเงาสะท้อนในกระจกห้องคอมพิวเตอร์
‘แค่ได้มองอยู่ห่างๆ ก็พอแล้ว’ โอ๋บอกตัวเองแบบนั้นเสมอ

จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง... ลมหนาวคลุมเครือของปลายปีพัดผ่านหน้าต่างห้องคอมเข้ามา ยุ้ยเดินถือแผ่นดิสก์เอต (Floppy Disk) สีเหลืองสี่เหลี่ยมเล็กๆ ก้าวเข้ามาในห้องคอมพิวเตอร์ที่เหลือโอ๋นั่งอยู่เพียงไม่กี่คน
รองเท้า นักเรียนหญิงของเธอหยุดลงข้างโต๊ะของโอ๋ กลิ่นแป้งเด็กอ่อนๆ ลอยมาปะทะจมูก

"เอ่อ... โอ๋ใช่ไหมจ๊ะ?" เสียงหวานเรียบเอ่ยถามขึ้นอย่างเกรงใจ

โอ๋สะดุ้งเล็กน้อย หัวใจกระตุกวูบจนแทบหลุดออกมาจากอก เขารีบเงยหน้าขึ้น สบตาเข้ากับดวงตากลมโตและลักยิ้มที่ปรากฏขึ้นบางๆ บนแก้มของยุ้ย
"ใช่อยุ้ย... มีอะไรเหรอ?" โอ๋พยายามปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้งที่มือใต้โต๊ะเริ่มชื้นไปด้วยเหงื่อ

"คือ... ยุ้ยลองจัดหน้าเอกสารใน Word แล้วมันเขย่งไปหน้าอื่นตลอดเลย ยุ้ยทำไม่เป็น โอ๋ช่วยดูให้หน่อยได้ไหมจ๊ะ? เห็นเพื่อนบอกว่าโอ๋เก่งคอม"
วินาทีนั้น เหมือนเวลารอบตัวหยุดหมุน... คำว่า ‘เห็นเพื่อนบอกว่าโอ๋เก่งคอม’ และการที่ยุ้ยเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา ลบล้างความรู้สึกต่ำต้อยในใจของเด็กหนุ่มไปจนหมดสิ้น หัวใจของโอ๋พองโตจนแทบแน่นอก—มันคือความรู้สึก "ใจฟู" อย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต

"ได้สิ... นั่งลงก่อน" โอ๋ขยับเก้าอี้ข้างๆ ให้ พยายามเก็บอาการนิ่งสงบอย่างถึงที่สุด ทั้งที่ข้างในกรีดร้องด้วยความดีใจ

โอ๋ค่อยๆ สอนยุ้ยกดตั้งค่าระยะขอบกระดาษและจัดระยะบรรทัด นิ้วมือของเขาสั่นน้อยๆ ยามที่ต้องจับเมาส์ชี้จุดบนหน้าจอ ใกล้กันจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ยุ้ย ตั้งใจฟังและพยักหน้ารับ รอยยิ้มพร้อมลักยิ้มจางๆ เผยออกมาเมื่อเอกสารตรงหน้ากลับมาเรียบร้อยตามต้องการ

"ขอบคุณมากเลยนะโอ๋ ถ้าไม่ได้โอ๋ ยุ้ยแย่แน่เลย" ยุ้ยส่งยิ้มพิมพ์ใจให้อีกครั้งก่อนจะหยิบแผ่นดิสก์คืนไป

"ไม่เป็นไร... มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ" โอ๋ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความสุขที่ปิดไม่มิด

ยุ้ยเดินออกจากห้องคอมไปแล้ว เหลือไว้เพียงความทรงจำหวานละมุนที่อบอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนั้น โอ๋นั่งมองเก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วยิ้มออกมาคนเดียว... โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า ความสุขเล็กๆ ในวัย 16 ปีครั้งนี้ จะกลายเป็นความทรงจำที่ติดอยู่ในหัวใจของเขานานนับสิบๆ ปี

ติดตาม ตอนที่ 2 ในครั้งต่อไปครับ!

นามปากกา: กาลเวลาสีจาง