เรื่องคือว่าคบกับผชคนนี้มาเกือบ 10 ปีแล้วค่ะ ช่วงเวลาชีวิตวัยรุ่นก็หายไปหมดเลย ยอมรับว่าคบตอนอายุ17 ปี แฟน20กว่า
ช่วงแรกสุด 1 เดือน ดีมาก
พอเริ่มระยะ 2-3 เดือนเริ่มออกลาย ตบตี บังคับต่างๆนาๆ
เราก็เด็กบ้านนอกเข้ากรุง ก็ยอมเพราะไม่เคยมีแฟนและไม่อยากเสียเขาไปก็ทนเป็นคนโง่อยู่อย่าง
เวลาก็ร่วงเลยไป เข้า 5 ปี แม่ฝ่ายเราก็จับหมั้นทั้งที่เราเองก็ไม่อยาก แต่ก็ต้องทำสุดท้ายแม่ก็เอาเงินไปหมดเราไม่ได้เลย
พอเข้าเกือบ6ปี เราก็ให้สัญญากันว่าจะไม่มีเรื่องลงไม้ลงมือกันอีก ไม่งั้นเราก็จะเลิกกันจริงๆ เขาก็ยอมสัญญา และไม่ตบตีจริงค่ะ
แต่ แต่...โมโหร้าย ปาข้าวของ อะไรก็ได้หยิบได้ปาหมด ขึ้นเสียงด่าเราเสียๆหายๆ เราก็บอกเลิกและจะหนีก็หนีไม่พ้น เขาไปตามยันบ้าน เอาเรากลับ
พอมาช่วง 7-8 ปี เราก็สะสมๆไปเรื่อยๆความเหนื่อยทั้งเรียนทำงาน บางทีตั้งวง กับเพื่อนกินเสร็จตี1-2 ก็ขึ้นมาปลุกเราลงไปเก็บ บางทีต้องลงมาเฝ้ากินข้าว คือไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้เลย จนรู้สึกว่าทำไมถึงต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง
ตอนนี้กำลังจะเรียนจบ มีผ่อนของกับเขาอยู่10 เดือน ช่วยหาแนวทางบอกหน่อยค่ะ เคยบอกไปหลายครั้งแล้วก็เขาก็ไม่ปล่อยเราสักที บวกกับเราไม่มีที่ไปด้วย
ทำยังไงดีคะ ติดอยู่ตรงนี้มาเกือบ 10 ปีแล้ว!!!!!
ช่วงแรกสุด 1 เดือน ดีมาก
พอเริ่มระยะ 2-3 เดือนเริ่มออกลาย ตบตี บังคับต่างๆนาๆ
เราก็เด็กบ้านนอกเข้ากรุง ก็ยอมเพราะไม่เคยมีแฟนและไม่อยากเสียเขาไปก็ทนเป็นคนโง่อยู่อย่าง
เวลาก็ร่วงเลยไป เข้า 5 ปี แม่ฝ่ายเราก็จับหมั้นทั้งที่เราเองก็ไม่อยาก แต่ก็ต้องทำสุดท้ายแม่ก็เอาเงินไปหมดเราไม่ได้เลย
พอเข้าเกือบ6ปี เราก็ให้สัญญากันว่าจะไม่มีเรื่องลงไม้ลงมือกันอีก ไม่งั้นเราก็จะเลิกกันจริงๆ เขาก็ยอมสัญญา และไม่ตบตีจริงค่ะ
แต่ แต่...โมโหร้าย ปาข้าวของ อะไรก็ได้หยิบได้ปาหมด ขึ้นเสียงด่าเราเสียๆหายๆ เราก็บอกเลิกและจะหนีก็หนีไม่พ้น เขาไปตามยันบ้าน เอาเรากลับ
พอมาช่วง 7-8 ปี เราก็สะสมๆไปเรื่อยๆความเหนื่อยทั้งเรียนทำงาน บางทีตั้งวง กับเพื่อนกินเสร็จตี1-2 ก็ขึ้นมาปลุกเราลงไปเก็บ บางทีต้องลงมาเฝ้ากินข้าว คือไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้เลย จนรู้สึกว่าทำไมถึงต้องมาทนอะไรแบบนี้ด้วย ร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง
ตอนนี้กำลังจะเรียนจบ มีผ่อนของกับเขาอยู่10 เดือน ช่วยหาแนวทางบอกหน่อยค่ะ เคยบอกไปหลายครั้งแล้วก็เขาก็ไม่ปล่อยเราสักที บวกกับเราไม่มีที่ไปด้วย