ผมไม่รู้ว่าทำไมชีวิตรักของผมถึงเป็นแบบนี้ ผมโสดมาตั้งแต่เกิด มีแต่ความรักข้างเดียว ทั้งกับผู้ชายที่เป็นเกย์หนึ่งคนและผู้ชายแท้อีกหนึ่งคน ผมไม่เคยได้รับโอกาสให้มีความรักที่สมหวังเลย จนบางครั้งอดถามตัวเองไม่ได้ว่า ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า หรือผมไม่สมควรได้รับความรักเหมือนคนอื่นจริง ๆ
เมื่อมองไปรอบตัว เห็นคนอื่นมีความสุขกับชีวิตคู่ มีคนรักคอยอยู่เคียงข้าง ในขณะที่ผมกลับมีแต่ความผิดหวัง ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องอยู่ในม่านหมอกที่หนาทึบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ยิ่งพยายามรักใครก็ยิ่งเจ็บ จนบางครั้งเริ่มตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเอง และไม่รู้ว่าจะต้องรักตัวเองอย่างไร ในเมื่อไม่เคยได้รับความรักแบบที่เฝ้ารอมาบ้างเลย
ช่วงนี้อาการซึมเศร้าของผมเหมือนกำลังกลับมากำเริบอีกครั้ง ทั้งความเครียดจากการทำงาน ความกดดันจากหัวหน้า และการไม่มีใครให้รับฟังในวันที่เหนื่อยล้า ผมเคยได้ยินเพื่อนพูดว่า โต ๆ กันแล้ว ต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง คงไม่มีใครมานั่งรับฟังปัญหาของคนที่ไม่สนิทกัน คำพูดนั้นทำให้ผมยิ่งกลัวว่าต่อให้ทุกข์ใจแค่ไหน ผมก็อาจไม่มีใครให้หันไปหา ผมจึงเริ่มโหยหาความรัก อยากมีใครสักคนที่เป็นพื้นที่พักใจให้กันได้
อีกด้านหนึ่ง ผมเป็นคาทอลิก แต่ความผิดหวังเรื่องความรักทำให้ผมเหนื่อยล้าจนถึงขั้นตั้งคำถามกับหมอดูว่า ผมควรหันหลังให้พระเจ้าหรือไม่ เพราะผมไม่รู้ว่าจะประคองความรู้สึกของตัวเองอย่างไร เมื่อต้องเผชิญกับความโสดและความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผมไม่ได้อยากหมดศรัทธา แต่บางครั้งผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตของผมถึงต้องเจ็บปวดกับเรื่องนี้มากขนาดนี้
ผมมีทั้งความเหงา ความกดดัน และความรู้สึกหลงทาง จนบางวันแทบไม่รู้ว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร มีความคิดไม่อยากอยู่ และรู้สึกเหนื่อยกับการมีชีวิตอยู่มากกว่าที่คนรอบข้างอาจเข้าใจ
ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาตัดสินว่าผมอ่อนแอ ไม่ได้ต้องการคำทำนายว่าผมจะอาภัพรักไปตลอดชีวิต และไม่ได้ต้องการให้ใครมาบอกว่าผมควรเปลี่ยนตัวเองเป็นคนแบบไหน ผมแค่อยากรู้ว่าผมมีสิทธิ์ได้รับความรักเหมือนคนอื่นไหม ผมจะมีวันที่ได้รักใครและได้รับความรักกลับมาบ้างหรือเปล่า และผมจะต้องเดินผ่านช่วงเวลาที่มืดมนนี้ไปอีกนานแค่ไหน
ผมเหนื่อยจริง ๆ ครับ และสิ่งที่ผมต้องการที่สุดในตอนนี้ อาจไม่ใช่คำตอบเกี่ยวกับอนาคต แต่อาจเป็นใครสักคนที่รับฟังผมโดยไม่ตัดสิน และทำให้ผมรู้สึกว่าการมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ของผมยังมีความหมาย