แนวรบตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง :
สงครามร้อนต้องเจรจาสันติภาพ แล้วสงบศึก แต่สงครามเย็น ยังต่อสู้กันไม่สิ้นสุด
สงครามอาจจบลงในสนามรบ แต่การแข่งขันเพื่ออำนาจ ผลประโยชน์
และการกำหนดระเบียบโลกยังดำเนินต่อไป ตราบใดที่รัฐและกลุ่มผลประโยชน์ยังพยายามรักษาหรือขยายอำนาจของตน
ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 สงครามเวียดนาม สงครามในอัฟกานิสถาน สงครามอิรัก–อิหร่าน
จนถึงสงครามรัสเซีย–ยูเครน และความขัดแย้งระหว่างอิหร่านกับสหรัฐฯ เราอาจมองเห็นรูปแบบการแข่งขันที่เกิดซ้ำ
ทั้งการแย่งชิงทรัพยากร พลังงาน ตลาด อิทธิพลทางการเมือง และจุดยุทธศาสตร์ทางทหาร
คลองสุเอซ คลองปานามา เส้นทางเดินเรือ และท่อส่งน้ำมันในยุโรป ไม่ได้เป็นเพียงโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจ
แต่ยังเป็นพื้นที่ที่อำนาจทางทหารและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาบรรจบกัน
ขณะเดียวกัน อุตสาหกรรมอาวุธและธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับสงครามก็อาจได้รับประโยชน์จากความขัดแย้งที่ยืดเยื้อ
คำถามจึงไม่ใช่เพียงว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มยิงก่อน หรือฝ่ายใดประกาศว่าตนกำลังต่อสู้เพื่อความมั่นคงและความยุติธรรม
แต่ต้องถามต่อว่า "ใครกำหนดเป้าหมายของสงคราม ใครได้รับผลประโยชน์
ใครเป็นผู้จ่ายต้นทุน และใครมีอำนาจกำหนดเรื่องเล่าที่สังคมต้องเชื่อ"
ในทางการเมือง ความขัดแย้งมักถูกอธิบายผ่านการต่อสู้ระหว่างฝ่ายที่ต้องการรักษาระเบียบเดิมกับฝ่ายที่ต้องการเปลี่ยนแปลง
แต่เราไม่ควรเหมารวมว่าฝ่ายขวาต้องการรักษาสถานะเดิมเสมอไป หรือฝ่ายซ้ายจะเป็นตัวแทนของประชาชนเสมอ
เพราะทั้งสองฝ่ายต่างสามารถสร้างอุดมการณ์เพื่อรักษาอำนาจของตนได้เช่นกัน
ขณะที่มิเชล ฟูโกต์ชวนให้เราตั้งคำถามอีกระดับหนึ่งว่า ใครมีอำนาจกำหนดว่าอะไรคือความจริง
ใครเป็นผู้สร้างวาทกรรมเรื่องภัยคุกคาม ใครถูกทำให้กลายเป็นศัตรู
และความรู้ที่สังคมยอมรับนั้นสัมพันธ์กับโครงสร้างอำนาจอย่างไร
เมื่อพิจารณาร่วมกัน เราจึงอาจมองสงครามไม่ใช่เพียงการปะทะกันของกองทัพ
แต่เป็นผลจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การแข่งขันทางภูมิรัฐศาสตร์
และการสร้างความชอบธรรมทางการเมือง
คำถามที่สำคัญที่สุดอาจไม่ใช่ว่าสงครามจะสิ้นสุดเมื่อใด แต่คือ
"เราจะสร้างระบบการเมืองและเศรษฐกิจที่ไม่ปล่อยให้ผลประโยชน์
ของผู้นำที่ได้รับเลือกตั้ง อยู่เหนือผลประโยชน์ของประชาชนได้อย่างไร"
ใครต้องการสงคราม และ ใครต้องการสันติภาพ
ป.ล. แร้งคอยต้องการศพ หญิงสาวต้องการสันติภาพ
แนวรบตะวันตก เหตุการณ์ไม่เปลี่ยนแปลง : สงครามโลกไม่เคยจบ ตราบใดที่มีความโลภและทุนนิยมขายฝัน
สงครามร้อนต้องเจรจาสันติภาพ แล้วสงบศึก แต่สงครามเย็น ยังต่อสู้กันไม่สิ้นสุด
สงครามอาจจบลงในสนามรบ แต่การแข่งขันเพื่ออำนาจ ผลประโยชน์
และการกำหนดระเบียบโลกยังดำเนินต่อไป ตราบใดที่รัฐและกลุ่มผลประโยชน์ยังพยายามรักษาหรือขยายอำนาจของตน
ตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 สงครามเวียดนาม สงครามในอัฟกานิสถาน สงครามอิรัก–อิหร่าน
จนถึงสงครามรัสเซีย–ยูเครน และความขัดแย้งระหว่างอิหร่านกับสหรัฐฯ เราอาจมองเห็นรูปแบบการแข่งขันที่เกิดซ้ำ
ทั้งการแย่งชิงทรัพยากร พลังงาน ตลาด อิทธิพลทางการเมือง และจุดยุทธศาสตร์ทางทหาร
คลองสุเอซ คลองปานามา เส้นทางเดินเรือ และท่อส่งน้ำมันในยุโรป ไม่ได้เป็นเพียงโครงสร้างพื้นฐานทางเศรษฐกิจ
แต่ยังเป็นพื้นที่ที่อำนาจทางทหารและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจมาบรรจบกัน
ขณะเดียวกัน อุตสาหกรรมอาวุธและธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับสงครามก็อาจได้รับประโยชน์จากความขัดแย้งที่ยืดเยื้อ
คำถามจึงไม่ใช่เพียงว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มยิงก่อน หรือฝ่ายใดประกาศว่าตนกำลังต่อสู้เพื่อความมั่นคงและความยุติธรรม
แต่ต้องถามต่อว่า "ใครกำหนดเป้าหมายของสงคราม ใครได้รับผลประโยชน์
ใครเป็นผู้จ่ายต้นทุน และใครมีอำนาจกำหนดเรื่องเล่าที่สังคมต้องเชื่อ"
ในทางการเมือง ความขัดแย้งมักถูกอธิบายผ่านการต่อสู้ระหว่างฝ่ายที่ต้องการรักษาระเบียบเดิมกับฝ่ายที่ต้องการเปลี่ยนแปลง
แต่เราไม่ควรเหมารวมว่าฝ่ายขวาต้องการรักษาสถานะเดิมเสมอไป หรือฝ่ายซ้ายจะเป็นตัวแทนของประชาชนเสมอ
เพราะทั้งสองฝ่ายต่างสามารถสร้างอุดมการณ์เพื่อรักษาอำนาจของตนได้เช่นกัน
ขณะที่มิเชล ฟูโกต์ชวนให้เราตั้งคำถามอีกระดับหนึ่งว่า ใครมีอำนาจกำหนดว่าอะไรคือความจริง
ใครเป็นผู้สร้างวาทกรรมเรื่องภัยคุกคาม ใครถูกทำให้กลายเป็นศัตรู
และความรู้ที่สังคมยอมรับนั้นสัมพันธ์กับโครงสร้างอำนาจอย่างไร
เมื่อพิจารณาร่วมกัน เราจึงอาจมองสงครามไม่ใช่เพียงการปะทะกันของกองทัพ
แต่เป็นผลจากปฏิสัมพันธ์ระหว่างผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ การแข่งขันทางภูมิรัฐศาสตร์
และการสร้างความชอบธรรมทางการเมือง
คำถามที่สำคัญที่สุดอาจไม่ใช่ว่าสงครามจะสิ้นสุดเมื่อใด แต่คือ
"เราจะสร้างระบบการเมืองและเศรษฐกิจที่ไม่ปล่อยให้ผลประโยชน์
ของผู้นำที่ได้รับเลือกตั้ง อยู่เหนือผลประโยชน์ของประชาชนได้อย่างไร"
ใครต้องการสงคราม และ ใครต้องการสันติภาพ
ป.ล. แร้งคอยต้องการศพ หญิงสาวต้องการสันติภาพ