หนูเรียนสถาปัตย์ภายในค่ะ ตอนนี้ปี2แล้ว จริงๆหนูเป็นคนที่มีความสามารถด้านศิลปะมากมาตลอด ไม่เคยติวพิเศษหรืออะไรมาก่อนเลย ครูศิลปะชอบชมว่าเรามีความสามารถด้านนี้มาก พอจะต้องเลือกคณะมหาลัย ถ้าไปด้านศิลปะอย่างเดียวเลยก็กลัวจะตกงาน เลยมาทางสถาปนิก เพราะตอนแรกคิดว่าก็โอเค ชอบดูบ้านสวยๆ เล่นเกมสร้างบ้าน เลยเรียนภายใน สอบเข้าได้รอบ3 ไม่ได้ติวถาปัตย์เพิ่มเลย ตอนสัมภาษณ์อาจารย์ก็บอกว่า จะเรียนไหวมั้ยเนี่ย..แล้วก็หัวเราะ ตอนนั้นรู้สึกเสียความมั่นใจมาก ปียังมีวิชาวาดรูป ศิลปะรู้สึกว่าก็โอเค แต่ติดตรงวิชา พื้นฐานสถาปัตย์มาก เหมือนเรียนรู้ใหม่หมด ช้ากว่าเพื่อนที่ติวมาก่อนแล้ว เทอม2เริ่มมีคอนเซปงานสเก้ต ก็เริ่มทำไม่ถูกเลย และเริ่มมีงานที่ต้องใช้หัวสมองมากขึ้น เสนอคอนเซ้ปให้อาจารย์ ผ่านบ้างไม่ผ่านบ้าง งานโดนล้มแบบบ้าง อาจารย์คอมเม้นให้แก้ทุกรอบ รู้สึกเหนื่อย จากคนมีแพทชั่นตื่นเช้าทุกวัน วันไปเรียน กลับไม่อยากตื่นรู้สึกเหนื่อยทั้งที่บางวันได้นอนทั้งวัน ปกติเป็นคนoverthinking อยู่แล้วมาเรียนสายนี้กลับเป็นหนักขึ้นไปอีก ทั้งๆที่ตอนติดดีใจมาก อยากตั้งใจเรียนมีงานดีๆทำ ได้สร้างงานที่ตัวเองออกแบบ ให้คนได้เห็นได้อยู่จริง
แต่พอมาเรียนจริงๆ กลับกลายเป็นว่างานทุกงาน ทุกรายละเอียดต้องคิดเยอะมาก จนกลายเป็นคนเครียดง่าย ตอนที่ได้หยุดพักผ่อน กลับรู้สึกว่าต้องคิดเรื่องงานตลอดเวลา เริ่มเป็นมาได้เกือบปีแล้ว ตอนจบเทอมสองได้กลับบ้านเดือนเดียวไปอยู่กับธรรมชาติ ทะเล รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย ได้เจอเพื่อนเก่าบ้าง ระบายให้เค้าฟัง แต่ไม่นานก็ต้องกลับมาเรียนซัมเมอร์ขึ้นปี2ใหม่ ฝึกพื้นฐานใช้คอม จนจบซัมเมอร์ไม่นานก็เปิดเทอมเราเลยรีบกลับบ้าน แล้วก็กลับเมืองกรุง มาเรียนต่อมาสัปดาห์แรกได้ทำโปรเจคเลย อาจารย์พาไปดูไซต์รู้สึกไม่จอย เหนื่อยมาก แล้วก็ทำโปรเจคแรก คิดคอนเซปไม่ออกเหมือนเดิมทำไม่ถูก วันหยุดกลับต้องรีบเดินโปรเจคทำพรีเซนเทชั่น ทุกวันจนดึกจะได้มีงานให้จารย์คอมเม้น แต่ช่วงนั้นรู้สึกดิ่งกว่าปกติเพราะเครียดมากได้ทำงานที่ค่อยข้างใหญ่งานแรกๆ หมดแรงทำงานกลางคัน กินขนมหวานแก้เครียดจนน้ำตาลเกิน ปวดหัว อยากร้องไห้ออกมา ตอนนั้นให้ถึงวันที่ต้องส่งโปรเจคแล้ว เราเทก่อนส่งงานเที่ยงคืนวันนั้นเลย เพราะรู้สึกว่างานที่ทำอยู่ตอนนั้นยังไม่โอเค ปรับจนไม่รู้จะทำไงแล้ว วันพรีเซนต์คิดหนักมากว่าไปดีมั้ย เครียดจนร้องไห้ทั้งคืน เพราะคิดว่าทำให้คนอื่นผิดหวัง แต่เราไม่ได้นอนจนสุดท้ายเราก็ไม่ได้ไป คิดว่าจะถอน โทรไปหาครอบครัวพึ่งได้บอกตรงๆกับเค้าครั้งแรกเลยว่า เหนื่อยมากไม่มีความสุข ถ้าจะซิ่วก็กลัวจะเข้าที่ๆอยากเข้าไม่ได้ กลัวเสียดายเวลา เงิน เครียดจนจะเป็นซึมเศร้า จนตอนนี้ผ่านมาได้จะโปรเจคสองแล้วความรู้สึกเดิมเริ่มกลับมา ช่วงนี้เรานอนไม่หลับมา4-5วันแล้ว หลับตาทีไรมีแต่เรื่องให้คิด วิตกกังวลตลอดเวลา ไม่ค่อยได้ไปเที่ยว ได้ไปก็สนุกได้ไม่เต็มที่เพราะคิดว่ายังไม่ควรสนุกตอนนี้ ยังมีงานให้ทำอีกเยอะ ทรมานมาก กังวลไปถึงเรื่องที่ต้องฝึกงานในอนาคต กลัวไม่มีงานทำเพราะเกรดไม่ดี เริ่มคิดถึงตอนที่อยู่มัธยมเคยนึกว่าเรากลัวอนาคตจะตัดสินใจเลือกอะไรผิดมากๆ จนรู้ตัวว่าตอนนี้เหมือนจะเลือกคณะผิดไปแล้ว ตอนแรกก็เคยคิดว่าใช่ ไม่จนใจว่าจะอดนอนยังไง แต่สุดท้ายกลับไม่เหมือนที่คิด ถ้าต้องมานึกว่าจะต้องทำงานสายนี้ไป เราจะกลายเป็นซึมเศร้าจริงๆไหม จะไหวมั้ย จะไปรอดหรอ จะมีงานดีๆทำมั้ย กลัวทุกอย่างมากๆเลย ไม่มีวันไหนที่ปล่อยวางได้เลย รู้สึกไร้ค่ามากๆไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งเหมือนเดิมแล้ว ท้อแท้มาก ต้องการคนให้คำปรึกษาจริงๆค่ะ ปรึกษาคนใกล้ตัวทุกคน สุดท้ายตอนนี้เริ่มกลับมาคิดมากเหมือนเดิม ไม่มีความสุขเลย อยากหาทางออกให้ได้
เครียดเรียนสถาปัตย์
แต่พอมาเรียนจริงๆ กลับกลายเป็นว่างานทุกงาน ทุกรายละเอียดต้องคิดเยอะมาก จนกลายเป็นคนเครียดง่าย ตอนที่ได้หยุดพักผ่อน กลับรู้สึกว่าต้องคิดเรื่องงานตลอดเวลา เริ่มเป็นมาได้เกือบปีแล้ว ตอนจบเทอมสองได้กลับบ้านเดือนเดียวไปอยู่กับธรรมชาติ ทะเล รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย ได้เจอเพื่อนเก่าบ้าง ระบายให้เค้าฟัง แต่ไม่นานก็ต้องกลับมาเรียนซัมเมอร์ขึ้นปี2ใหม่ ฝึกพื้นฐานใช้คอม จนจบซัมเมอร์ไม่นานก็เปิดเทอมเราเลยรีบกลับบ้าน แล้วก็กลับเมืองกรุง มาเรียนต่อมาสัปดาห์แรกได้ทำโปรเจคเลย อาจารย์พาไปดูไซต์รู้สึกไม่จอย เหนื่อยมาก แล้วก็ทำโปรเจคแรก คิดคอนเซปไม่ออกเหมือนเดิมทำไม่ถูก วันหยุดกลับต้องรีบเดินโปรเจคทำพรีเซนเทชั่น ทุกวันจนดึกจะได้มีงานให้จารย์คอมเม้น แต่ช่วงนั้นรู้สึกดิ่งกว่าปกติเพราะเครียดมากได้ทำงานที่ค่อยข้างใหญ่งานแรกๆ หมดแรงทำงานกลางคัน กินขนมหวานแก้เครียดจนน้ำตาลเกิน ปวดหัว อยากร้องไห้ออกมา ตอนนั้นให้ถึงวันที่ต้องส่งโปรเจคแล้ว เราเทก่อนส่งงานเที่ยงคืนวันนั้นเลย เพราะรู้สึกว่างานที่ทำอยู่ตอนนั้นยังไม่โอเค ปรับจนไม่รู้จะทำไงแล้ว วันพรีเซนต์คิดหนักมากว่าไปดีมั้ย เครียดจนร้องไห้ทั้งคืน เพราะคิดว่าทำให้คนอื่นผิดหวัง แต่เราไม่ได้นอนจนสุดท้ายเราก็ไม่ได้ไป คิดว่าจะถอน โทรไปหาครอบครัวพึ่งได้บอกตรงๆกับเค้าครั้งแรกเลยว่า เหนื่อยมากไม่มีความสุข ถ้าจะซิ่วก็กลัวจะเข้าที่ๆอยากเข้าไม่ได้ กลัวเสียดายเวลา เงิน เครียดจนจะเป็นซึมเศร้า จนตอนนี้ผ่านมาได้จะโปรเจคสองแล้วความรู้สึกเดิมเริ่มกลับมา ช่วงนี้เรานอนไม่หลับมา4-5วันแล้ว หลับตาทีไรมีแต่เรื่องให้คิด วิตกกังวลตลอดเวลา ไม่ค่อยได้ไปเที่ยว ได้ไปก็สนุกได้ไม่เต็มที่เพราะคิดว่ายังไม่ควรสนุกตอนนี้ ยังมีงานให้ทำอีกเยอะ ทรมานมาก กังวลไปถึงเรื่องที่ต้องฝึกงานในอนาคต กลัวไม่มีงานทำเพราะเกรดไม่ดี เริ่มคิดถึงตอนที่อยู่มัธยมเคยนึกว่าเรากลัวอนาคตจะตัดสินใจเลือกอะไรผิดมากๆ จนรู้ตัวว่าตอนนี้เหมือนจะเลือกคณะผิดไปแล้ว ตอนแรกก็เคยคิดว่าใช่ ไม่จนใจว่าจะอดนอนยังไง แต่สุดท้ายกลับไม่เหมือนที่คิด ถ้าต้องมานึกว่าจะต้องทำงานสายนี้ไป เราจะกลายเป็นซึมเศร้าจริงๆไหม จะไหวมั้ย จะไปรอดหรอ จะมีงานดีๆทำมั้ย กลัวทุกอย่างมากๆเลย ไม่มีวันไหนที่ปล่อยวางได้เลย รู้สึกไร้ค่ามากๆไม่คิดว่าตัวเองจะเก่งเหมือนเดิมแล้ว ท้อแท้มาก ต้องการคนให้คำปรึกษาจริงๆค่ะ ปรึกษาคนใกล้ตัวทุกคน สุดท้ายตอนนี้เริ่มกลับมาคิดมากเหมือนเดิม ไม่มีความสุขเลย อยากหาทางออกให้ได้