เเม่ไม่เคยปกป้องอะไรเลย

ตั้งเเต่เด็กจนโตเราเป็นลูกคนเล็กมีพี่คนโต เเม่ไม่เคยให้พี่เราทำอะไรเลย เราเป็นเด็กก็ให้เราทำเป็นเด็กที่ว่าคืออนุบาล2-3 ครั้งนึงเราทำงานบ้านทุกวันคนในบ้านปล่อยให้มันโละคือวางไว้เราฟิวขาดโกรธหลายรอบมากจนเราเรียนปวชถึงทุกวันนี้เเม่ก็ไม่ให้พี่ทำอะไรเราเป็นเด็กอดทนมาตั้งนาน เวลาไปที่ทำงานเเม่โดนคนอื่นเเซวเเรงๆคือเเม่จะไม่ปกป้องอะไรเลยปล่อยให้เขาพูด คือความคิดส่วนตัวเราคงคิดว่าถ้าพูดไปมีเรื่องตำเเหน่งคนล่ะตำเเหน่งเเต่คนที่ตำเเหน่งเดียวกันล่ะก็ให้เขาพูดต่อไป คือมันเป็นปมเราไปเเล้วต่อไปนี้คือไม่อยากเข้าที่ทำงานเเม่ คือก็ไม่ได้อยากเข้าหรอกเพราะว่าอยุ่บ้านคนเดียวเเม่เลยเอาไปด้วยเป็นผญ เเต่ปัจจุบันตอนนี้เราโตเเล้ว มันมีหลายเรื่องมาก เมื่อวานเราก็ไปเติมลมบาสกับเเม่เเล้วเมียช่างเขาบอกไม่ห่วงสวยเนอะ คือเเม่ไม่ตอบอะไรเลยคือเเบบเหนื่อยอะตรรกะอะไรของคนไทยที่ผญต้องห่วงสวยตลอดหรอ ตัวเองไม่ได้ออกกำลังกายหนิ เราไปเเก้กิจกรรมก็โดนพูดไม่ดีใส่เเล้วไปเล่าให้เเม่เเม่ก็บอกเราเป็นนักเรียน คือการให้เกียตติกันมันยากหรอเราไม่มีสิทธิอย่างอื่นเลยหรอ หนักกว่านี้คือม.3เราโดนเพื่อนทั้งห้องเข้าใจผิด เรากินข้าวน้อยลงมาเป็นเดือนเราเป็นโรคซึมเศร้า เราไม่มีเพื่อนคบต้องเอาตัวรอดเอง เราบอกเเม่เเม่ก็เฉยเคยบอกเเม่ตั้งเเต่ม1เเล้วค่ะว่าอยากย้ายรรเเต่มันก็ด่าว่าเรา กับเรื่องม3เห็นเราเคลียดมากก็บอกเฉยๆเเหละค่ะไม่ทำอะไรบอกจะเอาผอ.มาคุย บอกจะไปคุยถึงห้องเเต่จนเราจบเเล้วก็ไม่เคยเห็นโผล่หัวมาเลยค่ะ ขนาดเราเป็นซึมเศร้าไม่เคยเป็นห่วงอะไรเราเลย