ทำไมความรักแนวโรแมนติกทำให้คนเราคิดมากกว่ารักแบบพลาโตนิคคะ

สวัสดีค่ะ จขกท เพิ่งมามีประสบการณ์ความรักข้างเดียวครั้งแรกเลย เรื่องของเรื่องคือ ที่ผ่านมาชีวิตอาจไม่ได้สมบูรณ์แบบนัก แต่ก็พออยู่ได้ เราก็คิดว่าเราก็ประสบความสำเร็จพอควร แม้อาจจะไม่ได้โดดเด่นนัก แต่จู่ๆวันหนึ่ง เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดนอกเหนือการควบคุมให้ชีวิตพลิก 360 องศา เรารู้สึกสูญสิ้นทุกอย่างในชีวิต เพราะจากการไม่เท่าทันเล่ห์เลี่ยมคนทำให้โดนเหยียบย่ำ ในตอนนั้นคนที่เราเคยคิดว่าเป็นเพื่อนหลายคนต่างหนีตีจากทอดทิ้งเรา มีเพื่อนเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ข้างเราในช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดจนเราผ่านมันมาได้ แต่ก็ต้องล้มลุกคลุกคลานมาเริ่มใหม่หมด ตอนนั้นเขารับฟังเราทุกอย่าง ไม่judgeเราว่าล้มเหลว เข้าใจว่าเราถูกกระทำ อยู่กับเราและหาทางช่วยในตอนไม่เหลืออะไร แต่ไม่เคยฉวยโอกาสจากความเปราะบางของเราเลย (เราเคยเจอเพื่อนต่างเพศที่แกล้งมาทำดีตอนเราเจอเรื่องเลวร้ายในชีวิต แต่สุดท้ายก็คิดร้าย harassment เรา หลายคน) หลังจากเวลาผ่านไปนานสักพัก เรารู้สึกหวั่นไหวกับเพื่อนคนนี้ขึ้นมา ทั้งๆที่ไม่เคยคิดอะไรกับเขาแบบนั้นมาก่อน แต่เราก็ไม่เคยคิดจะเปิดเผยหรือแปลงมิตรภาพเป็นอย่างอื่น เพราะว่าสิ่งที่มีอยู่แล้วมันดีมากอยู่แล้ว แต่พอหวั่นไหวกับเขาขึ้นมา เรารู้สึกเราตั้งคำถามกับคุณค่าของตัวเองเยอะเลยค่ะ 55 เราคิดว่าเราไม่อยากหลุดความในใจแม้แต่นิดเดียว เพราะเขาไม่น่าจะชอบเราแบบนั้นกลับ ดีแค่ไหนแล้วว่าสิ่งที่เห็นชัดคือในฐานะเพื่อนทั้งเขาและเราก็ชอบพอนิสัยกัน อีกอย่างหลังจากผ่านมรสุมชีวิตนั้นมา เราในตอนนี้ไม่ได้มีอะไรคู่ควรกับเขาเลย ความคิดลบๆฟุ้งซ่านมันตีกันในหัว ทั้งๆที่สิ่งที่เราควรทำจริงๆคือเอาเวลาไปโฟกัสเรื่องสร้างตัวใหม่ดีกว่า ตอนที่เรารู้สึกดีๆกับเขาในฐานะเพื่อน ทุกอย่างมันเบาสบาย ไม่ได้คาดหวังอะไรทั้งจากตัวเองและเขา แต่พอเริ่มหวั่นไหวกลับรู้สึกหนักอึ้ง เราก็คิดว่าเวลาผ่านไปคงพัดพาอารมณ์ชั่ววูบไปด้วยให้ค่อยๆจางไปเอง เส้นทางชีวิตที่แยกกันก็ไม่ได้เอื้อให้เรากับเขาต้องเจอกันบ่อยจนมาสั่นคลอนหัวใจเราอีกขนาดนั้น ก็เลยอยากถามเพื่อนๆค่ะ ว่ามันเป็นเรื่องปกติของการชอบใครสักคนเชิงเกินเพื่อนไหมคะ ที่มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะ ที่ผ่านมาเราไม่อยากชอบใครเลย เพราะดูเหมือนยากมากที่จะหาคนที่ใจตรงกัน แล้วไหนๆจะเรื่องวิถีและปัญหาชีวิตต่างๆนาๆอีก ขณะที่คนรอบข้างดูหาคนรักง่ายดายกันมากเลย คนรู้จักเราหลายคนเปลี่ยนแฟนเป็นสิบแล้ว จนเราคิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรือที่จะหาคนใจตรงกัน หรือเราคิดมากเกินไปคนเดียวคะ ท่านใดมีประสบการณ์แชร์กันได้นะคะ และเห็นด้วยไหมคะ ว่าถ้าเรารักใครในเชิงพลาโตนิค ความคาดหวังมันดูน้อยกว่าโรแมนติกมาก ความเข้มข้นน้อยกว่า แต่ก็เหมือนจะยั่งยืนกว่า แต่เชิงโรแมนติกกลับเป็นสิ่งที่สังคมให้คุณค่ามากกว่าจนต้องพยายามไขว่คว้ากันมา ขอบคุณมากค่ะ