หลายคนให้ความคิดเห็นหลายแบบ ซึ่งครั้งนี้ผมจะมาตอบคำถามโดยรวมแล้วกันนะครับ
1. เรื่องเหล้าและบุหรี่
มันเริ่มจากการที่เพื่อนของผมถามว่าทำไมผมถึงไม่อยากกินเหล้า เพราะมันทำให้เข้าสังคมได้ง่าย แถมถ้าเกิดคุยถูกคอ ก็อาจจะสามารถได้เป็นเพื่อนกันถึงขั้นที่ฝากงาน หรือทำให้ผมเข้าทำงานได้ง่ายขึ้นในช่วงที่กำลังจะจบ ปวช. หรือขึ้นมหาวิทยาลัย
ซึ่งผมก็ถามไปว่า แล้วทำไมเหล้าถึงกลายเป็นสิ่งที่สร้างให้เรามีสังคมหรือมีคอนเน็กชันได้? มันก็ตอบว่า เพราะการกินเหล้า สังสรรค์ มันมีหลายปัจจัย เช่น เขามีน้ำใจที่จะเลี้ยงอาหาร เลี้ยงเหล้า หรือเลี้ยงสิ่งต่าง ๆ เพื่อต้อนรับเรา หรือถ้าเราไม่หัดกินเลย เขาจะหาว่าเราไม่เข้าสังคม
ซึ่งผมมองว่าไม่เกี่ยว เหมือนกับที่พวกคุณคอมเมนต์นั่นแหละครับ
ทีนี้มันเลยทำให้ผมมานั่งคิดและเคลียร์กับตัวเองว่า ถ้าไม่กินเหล้าเนี่ย มันจะไม่มีสังคมเลยหรือ? ผมก็ถามมันกลับไปแบบนั้น
หลังจากที่คิดขึ้นมาได้ มันก็ตอบกลับมาว่า ถ้าไม่หัดอะไรอย่างนี้ อย่าว่าแต่แค่เรื่องสังคมเลย ผู้หญิงก็ไม่เอา เพราะร้านเหล้าจะมีผู้หญิงสวย ๆ เยอะแยะ ถ้าเราไม่หัดกิน ไม่หัดเข้าสังคมด้วยการใช้สิ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเหล้า บุหรี่ หรืออะไรก็ตาม เราจะเข้าถึงตัวเขาได้ยาก หรือเขาก็เข้าหาเราได้ยาก
แถมบางครั้ง ถ้าย้อนไปสมัยมัธยม ผมยังถูกเพื่อนมองว่า “พระเอกละครไทยเหรอ?” ผมเลยไม่เข้าใจว่าผมผิดอะไร
2. เรื่องเกม RoV
ผมยอมรับว่าผมไม่ชอบเล่น แต่ผมก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเกมแบบนี้ถึงสามารถสร้างสัมพันธ์ในการเข้าสังคมตอนอยู่มหาวิทยาลัยได้
เพราะผมลองไปถามเพื่อน ๆ ส่วนใหญ่ก็บอกว่ามันเป็นเกมที่ต้องใช้ความเป็นทีม มันเลยสามารถสร้างความสัมพันธ์ในกลุ่มได้
ซึ่งสำหรับผมแล้ว ผมไม่ชอบเกมแนวคล้าย ๆ RoV เลย หรือแม้แต่ Roblox ก็ตาม แถมล่าสุดเรื่องในบ้านผมเองก็มีน้องผมเอาเงินเกือบ 2,000 บาทไปเติมจนหมด เพราะเพียงแค่อยากได้ไอเท็ม
ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเกมแบบนี้ถึงกลายเป็นการเข้าสังคม หรือสามารถหาคู่รักได้เหมือนกัน
ผมไม่ชอบเกมแนวแบบนี้ ผมชอบเกมแนวเดินยิง หรือแม้แต่เกมแพลตฟอร์มในยุคเกมตลับ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือเกมธรรมดาทั่วไป เกมออนไลน์ก็เล่นได้ แต่ต้องเป็นแนวที่ตัวเองชอบจริง ๆ ไม่ใช่แนวคล้าย ๆ RoV หรือแม้แต่ Roblox และผมเกลียดความ toxic การด่ากันในโลกของเกมออนไลน์กันมากทำให้ผมนั้นเกลียดการเล่นเกมพวกนี้และเกม 2 เกมนี้โดยเฉพาะเลยแค่แพ้ก็ด่าเหมือนไปฆ่าใครตายทั้งๆที่ผมก็ตอบไปว่ามันก็แค่เกม แล้วพอผมตอบไปแบบนั้นเลยทำให้เพื่อนผมนั้นไม่ชวนผมเล่นเกมอีกเลยไม่รู้ผมผิดอะไร
และผมเป็นคนไม่เติมเงินด้วย
เพื่อนในสมัยมัธยมจนถึงตอนนี้ก็เริ่มมองว่าผมมันน่าเบื่อ เพราะเพียงแค่ผมไม่เล่นเกมนี้ ผมก็เลยตั้งคำถามว่า ผมผิดอะไร?
3. เรื่องการแต่งตัวและเรื่องความรัก
ผมเป็นคนชอบใส่เสื้อคอเต่า กางเกงยีนส์เวลาออกไปข้างนอก อยู่บ้านก็ใส่เสื้อคอเต่ากับกางเกงขาสั้น ซึ่งมันคือเสื้อผ้าธรรมดาปกติที่ผมชอบ
แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนหลายคนถึงมองด้วยสายตารังเกียจขนาดนั้น
ผมไม่ชอบใส่เสื้อคอปกเลย หรือแม้แต่เสื้อเชิ้ต ผมจะใส่ก็ต่อเมื่อผมรู้ว่ามันเป็นวันสำคัญที่ต้องแต่งตัวสุภาพ
แต่เวลาผมไปกับเพื่อนหรืออะไรแบบนี้ ผมมักจะถูกมองด้วยสายตาประมาณว่า “ใส่อะไรมาเหรอ?”
ไม่ใช่แค่ในสังคมเพื่อนฝูงเลยครับ คนในครอบครัวก็เหมือนกัน ผมก็ตอบตามความจริงไปว่า ผมร้อน ผมไม่ชอบ เสื้อของผมมันร้อนมาก
แต่เขาก็ให้เหตุผลว่ามันทำเพื่อให้ตัวเองดูสะอาด ดูสุภาพ ทั้ง ๆ ที่ผมนั้นแทบจะขัดตัวจนขาว อาบน้ำอยู่ตลอด ผมไม่เข้าใจเลยว่าผมต้องแต่งตัวยังไงให้ถูกใจคน
แม้แต่เพื่อนด้วยกันเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องนี้มาก ผมเลยไม่ค่อยชอบเท่าไหร่กับการที่ครอบครัวหรือคนในบ้านมักจะชอบซื้อเสื้อคอปกให้ตลอด โดยให้เหตุผลว่ามันดูมีฐานะหรือดูสุภาพ ทั้ง ๆ ที่บ้านเราก็ไม่ได้ดูหรูหราขนาดนั้น
ส่วนเรื่องความรัก ผมยอมรับตรง ๆ ว่าผมรู้ตัวเองว่ายังไม่ดีพอ งานก็ไม่มี เงินก็ยังต้องขอพ่อแม่อยู่ แต่ผมก็ประหยัดตัวเอง ผมนั้นแทบจะกินมาม่าทุกวันเพื่อให้ตัวเองมีเงินเหลือในวันถัดไป จะได้ไม่ต้องขอเขาบ่อย
ซึ่งตัวผมเองยอมรับว่าหางานตลอด แต่ก็ไม่มีใครรับ แม้แต่พาร์ตไทม์ก็ตาม
ผมเลยตัดสินใจที่จะบอกเขาไปว่าผมชอบเขา แต่ไม่อยากให้เขาตอบรับ เพราะผมรู้ว่าตัวเองยังไม่ดีพอ
อย่างหนึ่ง น้องสาวพ่อผมบอกว่า “ถ้าแกไม่รวย ผู้หญิงก็ไม่เอา” ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วผมก็ถูกสอนมาตลอดว่า ความรักไม่ได้วัดด้วยเงินอยู่ตลอดเวลาหรอก
แต่เขาก็ดันเอาความจริงมาพูดว่า ถ้าแกไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเงินทอง หรือความร่ำรวย หรือแม้แต่หน้าตาดีและหล่อมาก ๆ แกก็ไม่มีทางมีความรัก เพราะว่าสิ่งเหล่านี้คือปัจจัยในการใช้ชีวิตคู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแต่งงานเลย หรือขนาดมีแฟนก็ยังอยู่ไม่ได้
ผมก็สวนกลับไปว่า “อ้าว แล้วลูกสาวของพี่สาวพ่อคนนั้นน่ะ ยังมีแฟนได้เลย ทางเขาเป็นทอมล่ำ ๆ ไม่ได้รวยด้วย แต่เขาก็มีแฟนได้”
เขาก็ตอบกลับมาว่า “ก็มันดูเหมือนคนรวย ก็เลยมีแฟนได้ไง”
ซึ่งผมเป็นคนที่อยากได้ในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ทำตามกระแส ผมเลยดูเป็นคนน่าเบื่อ ผมเลยไม่สามารถที่จะมีความรักได้
ผมเลยตัดสินใจที่จะตัดไฟแต่ต้นลม ด้วยการไม่มีความรัก ไม่มีแฟนอีกต่อไปเลย
ผมผิดหวังมาห้าครั้งแล้ว ในเมื่อทุกคนมองเพียงแค่ภายนอก ผมก็เลยตัดสินใจว่าไม่สร้างความสัมพันธ์ซะเลย พร้อมกับที่จะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นในชีวิตนี้
จะยอมอยู่คนเดียว ต่อให้รวยแล้วก็ตาม ผมก็จะไม่มีวันแต่งงาน
ขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่เตือนสติผมครับ แต่มันเป็นประโยคคลาสสิกที่ผมเจอมาบ่อยแล้ว ก็คือคำว่า “มันไม่เกี่ยวกัน”
ผมชินแล้วล่ะครับ แต่ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่แสดงความคิดเห็น ถ้าสิ่งที่ผมพิมพ์ไปไม่ถูกใจก็ขอโทษด้วยนะครับ
ปล. ถึงผมจะดูนิ่ง ๆ แต่ผมก็ไม่เคยทำให้เพื่อนรู้สึกกดดันนะครับ เพราะผมเป็นคนตลกเสมอ
มาตอบจากคราวที่แลัวเรื่องที่ผม ผมไม่กินเหล้าไม่สูบบุหรี่ไม่เล่นเกม RoV ทำให้ผมไม่มีสังคมหรือว่าแฟนหรือความรักเลย
1. เรื่องเหล้าและบุหรี่
มันเริ่มจากการที่เพื่อนของผมถามว่าทำไมผมถึงไม่อยากกินเหล้า เพราะมันทำให้เข้าสังคมได้ง่าย แถมถ้าเกิดคุยถูกคอ ก็อาจจะสามารถได้เป็นเพื่อนกันถึงขั้นที่ฝากงาน หรือทำให้ผมเข้าทำงานได้ง่ายขึ้นในช่วงที่กำลังจะจบ ปวช. หรือขึ้นมหาวิทยาลัย
ซึ่งผมก็ถามไปว่า แล้วทำไมเหล้าถึงกลายเป็นสิ่งที่สร้างให้เรามีสังคมหรือมีคอนเน็กชันได้? มันก็ตอบว่า เพราะการกินเหล้า สังสรรค์ มันมีหลายปัจจัย เช่น เขามีน้ำใจที่จะเลี้ยงอาหาร เลี้ยงเหล้า หรือเลี้ยงสิ่งต่าง ๆ เพื่อต้อนรับเรา หรือถ้าเราไม่หัดกินเลย เขาจะหาว่าเราไม่เข้าสังคม
ซึ่งผมมองว่าไม่เกี่ยว เหมือนกับที่พวกคุณคอมเมนต์นั่นแหละครับ
ทีนี้มันเลยทำให้ผมมานั่งคิดและเคลียร์กับตัวเองว่า ถ้าไม่กินเหล้าเนี่ย มันจะไม่มีสังคมเลยหรือ? ผมก็ถามมันกลับไปแบบนั้น
หลังจากที่คิดขึ้นมาได้ มันก็ตอบกลับมาว่า ถ้าไม่หัดอะไรอย่างนี้ อย่าว่าแต่แค่เรื่องสังคมเลย ผู้หญิงก็ไม่เอา เพราะร้านเหล้าจะมีผู้หญิงสวย ๆ เยอะแยะ ถ้าเราไม่หัดกิน ไม่หัดเข้าสังคมด้วยการใช้สิ่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเหล้า บุหรี่ หรืออะไรก็ตาม เราจะเข้าถึงตัวเขาได้ยาก หรือเขาก็เข้าหาเราได้ยาก
แถมบางครั้ง ถ้าย้อนไปสมัยมัธยม ผมยังถูกเพื่อนมองว่า “พระเอกละครไทยเหรอ?” ผมเลยไม่เข้าใจว่าผมผิดอะไร
2. เรื่องเกม RoV
ผมยอมรับว่าผมไม่ชอบเล่น แต่ผมก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเกมแบบนี้ถึงสามารถสร้างสัมพันธ์ในการเข้าสังคมตอนอยู่มหาวิทยาลัยได้
เพราะผมลองไปถามเพื่อน ๆ ส่วนใหญ่ก็บอกว่ามันเป็นเกมที่ต้องใช้ความเป็นทีม มันเลยสามารถสร้างความสัมพันธ์ในกลุ่มได้
ซึ่งสำหรับผมแล้ว ผมไม่ชอบเกมแนวคล้าย ๆ RoV เลย หรือแม้แต่ Roblox ก็ตาม แถมล่าสุดเรื่องในบ้านผมเองก็มีน้องผมเอาเงินเกือบ 2,000 บาทไปเติมจนหมด เพราะเพียงแค่อยากได้ไอเท็ม
ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเกมแบบนี้ถึงกลายเป็นการเข้าสังคม หรือสามารถหาคู่รักได้เหมือนกัน
ผมไม่ชอบเกมแนวแบบนี้ ผมชอบเกมแนวเดินยิง หรือแม้แต่เกมแพลตฟอร์มในยุคเกมตลับ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือเกมธรรมดาทั่วไป เกมออนไลน์ก็เล่นได้ แต่ต้องเป็นแนวที่ตัวเองชอบจริง ๆ ไม่ใช่แนวคล้าย ๆ RoV หรือแม้แต่ Roblox และผมเกลียดความ toxic การด่ากันในโลกของเกมออนไลน์กันมากทำให้ผมนั้นเกลียดการเล่นเกมพวกนี้และเกม 2 เกมนี้โดยเฉพาะเลยแค่แพ้ก็ด่าเหมือนไปฆ่าใครตายทั้งๆที่ผมก็ตอบไปว่ามันก็แค่เกม แล้วพอผมตอบไปแบบนั้นเลยทำให้เพื่อนผมนั้นไม่ชวนผมเล่นเกมอีกเลยไม่รู้ผมผิดอะไร
และผมเป็นคนไม่เติมเงินด้วย
เพื่อนในสมัยมัธยมจนถึงตอนนี้ก็เริ่มมองว่าผมมันน่าเบื่อ เพราะเพียงแค่ผมไม่เล่นเกมนี้ ผมก็เลยตั้งคำถามว่า ผมผิดอะไร?
3. เรื่องการแต่งตัวและเรื่องความรัก
ผมเป็นคนชอบใส่เสื้อคอเต่า กางเกงยีนส์เวลาออกไปข้างนอก อยู่บ้านก็ใส่เสื้อคอเต่ากับกางเกงขาสั้น ซึ่งมันคือเสื้อผ้าธรรมดาปกติที่ผมชอบ
แต่ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนหลายคนถึงมองด้วยสายตารังเกียจขนาดนั้น
ผมไม่ชอบใส่เสื้อคอปกเลย หรือแม้แต่เสื้อเชิ้ต ผมจะใส่ก็ต่อเมื่อผมรู้ว่ามันเป็นวันสำคัญที่ต้องแต่งตัวสุภาพ
แต่เวลาผมไปกับเพื่อนหรืออะไรแบบนี้ ผมมักจะถูกมองด้วยสายตาประมาณว่า “ใส่อะไรมาเหรอ?”
ไม่ใช่แค่ในสังคมเพื่อนฝูงเลยครับ คนในครอบครัวก็เหมือนกัน ผมก็ตอบตามความจริงไปว่า ผมร้อน ผมไม่ชอบ เสื้อของผมมันร้อนมาก
แต่เขาก็ให้เหตุผลว่ามันทำเพื่อให้ตัวเองดูสะอาด ดูสุภาพ ทั้ง ๆ ที่ผมนั้นแทบจะขัดตัวจนขาว อาบน้ำอยู่ตลอด ผมไม่เข้าใจเลยว่าผมต้องแต่งตัวยังไงให้ถูกใจคน
แม้แต่เพื่อนด้วยกันเองก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับเรื่องนี้มาก ผมเลยไม่ค่อยชอบเท่าไหร่กับการที่ครอบครัวหรือคนในบ้านมักจะชอบซื้อเสื้อคอปกให้ตลอด โดยให้เหตุผลว่ามันดูมีฐานะหรือดูสุภาพ ทั้ง ๆ ที่บ้านเราก็ไม่ได้ดูหรูหราขนาดนั้น
ส่วนเรื่องความรัก ผมยอมรับตรง ๆ ว่าผมรู้ตัวเองว่ายังไม่ดีพอ งานก็ไม่มี เงินก็ยังต้องขอพ่อแม่อยู่ แต่ผมก็ประหยัดตัวเอง ผมนั้นแทบจะกินมาม่าทุกวันเพื่อให้ตัวเองมีเงินเหลือในวันถัดไป จะได้ไม่ต้องขอเขาบ่อย
ซึ่งตัวผมเองยอมรับว่าหางานตลอด แต่ก็ไม่มีใครรับ แม้แต่พาร์ตไทม์ก็ตาม
ผมเลยตัดสินใจที่จะบอกเขาไปว่าผมชอบเขา แต่ไม่อยากให้เขาตอบรับ เพราะผมรู้ว่าตัวเองยังไม่ดีพอ
อย่างหนึ่ง น้องสาวพ่อผมบอกว่า “ถ้าแกไม่รวย ผู้หญิงก็ไม่เอา” ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วผมก็ถูกสอนมาตลอดว่า ความรักไม่ได้วัดด้วยเงินอยู่ตลอดเวลาหรอก
แต่เขาก็ดันเอาความจริงมาพูดว่า ถ้าแกไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเงินทอง หรือความร่ำรวย หรือแม้แต่หน้าตาดีและหล่อมาก ๆ แกก็ไม่มีทางมีความรัก เพราะว่าสิ่งเหล่านี้คือปัจจัยในการใช้ชีวิตคู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแต่งงานเลย หรือขนาดมีแฟนก็ยังอยู่ไม่ได้
ผมก็สวนกลับไปว่า “อ้าว แล้วลูกสาวของพี่สาวพ่อคนนั้นน่ะ ยังมีแฟนได้เลย ทางเขาเป็นทอมล่ำ ๆ ไม่ได้รวยด้วย แต่เขาก็มีแฟนได้”
เขาก็ตอบกลับมาว่า “ก็มันดูเหมือนคนรวย ก็เลยมีแฟนได้ไง”
ซึ่งผมเป็นคนที่อยากได้ในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้ทำตามกระแส ผมเลยดูเป็นคนน่าเบื่อ ผมเลยไม่สามารถที่จะมีความรักได้
ผมเลยตัดสินใจที่จะตัดไฟแต่ต้นลม ด้วยการไม่มีความรัก ไม่มีแฟนอีกต่อไปเลย
ผมผิดหวังมาห้าครั้งแล้ว ในเมื่อทุกคนมองเพียงแค่ภายนอก ผมก็เลยตัดสินใจว่าไม่สร้างความสัมพันธ์ซะเลย พร้อมกับที่จะไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้นในชีวิตนี้
จะยอมอยู่คนเดียว ต่อให้รวยแล้วก็ตาม ผมก็จะไม่มีวันแต่งงาน
ขอบคุณทุกคอมเมนต์ที่เตือนสติผมครับ แต่มันเป็นประโยคคลาสสิกที่ผมเจอมาบ่อยแล้ว ก็คือคำว่า “มันไม่เกี่ยวกัน”
ผมชินแล้วล่ะครับ แต่ขอบคุณทุกคนมากนะครับที่แสดงความคิดเห็น ถ้าสิ่งที่ผมพิมพ์ไปไม่ถูกใจก็ขอโทษด้วยนะครับ
ปล. ถึงผมจะดูนิ่ง ๆ แต่ผมก็ไม่เคยทำให้เพื่อนรู้สึกกดดันนะครับ เพราะผมเป็นคนตลกเสมอ