ปีที่ไม่มีวันลืม

ถึงจะยังไม่หมดปีแต่เราหวังว่าจะไม่มี เหตุการณ์อะไรอีกแล้วไม่งั้นเราคงรับไม่ไหวจริงๆ ปีนี้เป็นปีที่เราอยากจะให้เป็นความฝันทั้งหมดเลยเริ่มตั้งแต่ต้นปีที่เมียใหม่พ่อโทรมาบอกว่าพ่อเราเสียตอนนั้นเราทำงานต่อไม่ได้เลยถึงเขาจะไม่ได้เลี้ยงเราไม่ได้สนใจเราแต่พอเรารู้เราคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ผ่านมาเป็นเมื่อสามเดือนก่อนเราโดนตะขาบกับแต่ไม่รู้ตัวไม่ปวดไม่เจ็บมันแค่บวมรู้ตัวอีกทีก็ติดเชื้อไปแล้วต้องฉีดยาฆ่าเชื้อสามเข็มแล้วกินฆ่าเชื้อแบบเม็ดต่อจนกว่าเชื้อจะหมด ต่อมาเมื่อเดือนก่อนเราทำงานโรงงานแล้วมือเข้าเครื่องดีที่ตั้งสติทันมีแค่หลังมือถลอกกับหน้ามือเปิดตรงข้างล่างนิ้วโป้งจนตอนนี้ก็ยังไม่หายดี เมื่อวันก่อนรถล้มมือที่ยังไม่หายไปกระแทกพื้นมันเลยบวมแล้วก็ปวดมาก และเรื่องสุดท้ายเกิดเมื่อวานตอนเช้าหลานสาวเราอายุ7เดือนเสียชีวิตเราจะเรียกน้องว่าหมวยเพราะน้องผิวขาวน่าตาน่ารักบ้านอยู่ห่างจากเราไม่มากมีบ้านคั้นกลางหนึ่งหลังตอนนั้นตาหมวยไปหาปลาตั้งแต่เกือบๆ6โมงเช้ายายหมวยไปขายของตั้งแต่ตี4ร้านอยู่ห่างจากบ้านถัดไป5หลังแม่หมวยหลับพี่ชายหมวย8ขวบไม่สบายเลยยังไม่ตื่นหมวยตกน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้จนตาหมวยกลับมาตอน7โมงครึ่งเขาก็ถามแม่ของหมวยแม่หมวยบอกไม่รู้ตาเลยไปเปิดหน้าต่างจะรับลมแต่สิ่งที่เห็นคือแพมเพิสกับเสื้อที่หมวยใส่ลอยน้ำเขาเลยกระโดดลงไปพาหมวยขึ้นมา เราได้ยินเสียตาของหมวยร้องไห้เสียงหลงเหมือนจะขาดใจเรารีบออกไปดูหมวยไม่ตอบสนองอะไรแล้วปากเขียวแขนขาอ่อนไปหมดเราทำอะไรไม่ถูกตัวสั่นรู้สึกเหมือนมันคือความฝันแค่ฝันมันไม่ใช่เรื่องจริงน้องเราที่วิ่งมาพร้อมเรารีบเข้าไปแย่งตัวน้องพยายามเอาน้ำออกทำcprแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยน้องจากน้ำที่ออกมาจากปากออกมาทางจมูกน้องเยอะมาก ตอนนี้เรายังรู้สึกเหมือนฝันอยู่เลยตอนเย็นวันนั้นเราเผลอคิดว่าเมื่อเช้าเราฝันไปหรือเปล่าถ้าเราเดินออกจากบ้านก็จะเห็นตาของหมวยพาหมวยมาเดินเล่นรับลมเหมือนทุกวัน หรือถ้าวันนั้นเราเดินไปหาหมวยสัก6-7โมงเช้าเราอาจจะช่วยหมวยทันหรืออาจจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ก็ได้