คนที่ศึกษาเรื่องนี้ช่วยตอบได้มั้ยคะ

สวัสดีค่ะ เราอายุประมาณ 13-17 นะคะ ไม่อยากบอกอายุสักเท่าไหร่ แต่เรามีความคิดว่าเราไม่เคยดีพอสำหรับอะไรสักอย่างเลย รู้สึกไร้ค่ามาตั้งแต่เด็กๆแล้ว อาจจะเป็นที่เราคิดว่าเราหน้าตาอัปลักษณ์ น่าเกลียด แทบไม่อยากเจอใครเลยตั้งแต่เด็กๆ ต้องส่องตัวเองอยู่ตลอด เป็นคนที่กลัวสังคมมากๆ ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น แถมรู้สึกว่าอาการนี้มันทำให้วิตกกังวลจนเหงื่อออกเต็มตัว ออกจากบ้านแล้วรู้สึกจะสลบ อยู่ในบ้านแล้วรู้สึกปลอดภัย แล้วการที่เป็นอย่างงี้มันทำให้เราเรียนไม่รู้เรื่องเลยค่ะ มักจะเหม่อลอย เวลาคนมาเห็นรู้สึกแย่มากๆ มันทำให้เราเป็นคนอารมณ์ร้อนมาตั้งนานแล้ว โดนตัดเพื่อนไปหลายคน ไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาแต่เรื่องการเรียนด้วย ไม่ใช่ไม่สนใจเรียน แต่เวลาเกิดอาการนี้ขึ้นมามันทำให้เรียนไม่รู้เรื่องเลย ต้องเข้าห้องพยาบาลตลอด จนท้อมาหลายปีแล้ว แบบอยากตายมา 4 ปีแล้ว แต่ลงมือทำไม่ได้ เคยทะเลาะกับแม่แม่เลยไล่ออกจากบ้าน เราก็ไม่ได้แคร์อะไร อยากตายอยู่แล้ว สรุปก็มีคนมารับ คืออยู่กับแม่ก็ดีอยู่แล้ว แค่รู้สึกว่าฉันไม่สมควรเป็นลูกแม่ อยากตายมากๆ เพราะน้องเราเก่งกว่าเรามากๆ หน้าตาก็ดี กีฬาก็ดี เราไม่ได้อยากให้มาสนใจเรา อยากให้สนใจน้องเรา ตามใจน้องเรามากกว่า คือแค่อยากตัดทุกคนออกจากชีวิตให้หมดแล้วไปตาย แต่ตอนนี้เรากับครอบครัวดีกันแล้วนะคะแต่แค่รู้สึกว่า ถ้าเราไม่มีพวกเขา เราคงตายแน่ๆ เพราะเราเอาตัวรอดในสังคมไม่ได้เลย ทำให้เราสงสัยว่าเราจะทำงานในอนาคตได้ยังไง ถ้าเราเป็นอย่างงี้ อ่อนไหวอ่อนแอมากๆ มันทนอาการนี้ไม่ได้จนเราต้องดรอปเรียน ทั้งๆที่ไม่ได้เรียนแย่ ก็ถือว่าดีอยู่ แต่มันไม่ได้ดีที่สุด ก็คือไม่อยากมีตัวตนตลกๆอยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว แต่กลัวชีวิตหลังความตาย อันนี้ใช่อาการซึมเศร้ารึป่าวคะ? ขอบคุณที่รับฟังนะคะ