ครอบครัวไม่ยุติธรรม

ผมอยากระบายเฉยๆนะคับอาจจะพิมไม่รู้เรื่องเลยเพราะมันเปนความในใจของผมล้วนๆ
เรื่องมันเริ่มขึ้นมาตั้งแต่ผมจำความได้ผมก็เป็นเด็กธรรมดาๆคนหนึ่งอยากได้คำชมอะไรแบบนั้นตามปกติ ผมมีพี่ห่างกันกับผม6ปี แกเป็นออทิสติก
ตอนนั้นจำได้เรียนอยู่ รรเดียวกันผมไปเรียนทุกวันส่วนแกไม่ค่อยเรียนเวลาเกรดออกเกรดผมดีมากแต่แม่ไม่เคยชมเลย บอกว่าทำไมถึงได้แค่นี้ทำไมได้แค่พอผ่านๆแต่กลับมาที่พี่ผมได้เกรดอุบาทแต่กลับไปชม เวลาวันเกิดผมกับแกทีไร แกขออะไรทุกคนก็เอาให้แกหมด ส่วนผมพอขอบ้างจะโดนด่า โดนว่าโดนบ่น ทั้งๆของที่ผมขอราคามันไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้นแค่สิบบาทยี่สิบบาทยังให้ผมไม่ได้ เวลาผมดื้อก็ชอบเข้ามาทุบตีผมเหมือนผมไปตีใครตุยมา พอผมเริ่มขค้น มต้น พี่ผมที่เป็นออทิสติก ตรงนี้ผมขอเรียกว่า พี่ออนะ พี่ออแกเริ่มบ้าขึ้น ชอบมาทุบมาตีผมพอผมสู้คืนคนที่ผิดกลับเป็นผม พอผมหนีเข้าไปในห้องแกก็เตะประตูผมจนทะลุคนที่ผิดก็ดันเป็นผมอีก แล้วทุกคนชอบบอกว่าผมชอบไปยั่วโมโห ทั้งๆที่ผมบอกทุกรอบว่าไม่ได้ยั่ว มีครั้งหนึ่งผมนั่งเล่นอยู่หน้าบ้านคนเดรยวพี่ออเอาค้อนปอนด์โยนมาดีที่ผมหลบทัน แต่ความผิดก็เป็นผมอีก พอผมเถียงผมอธิบายก็จะชอบโดนด่าว่า เลวไม่รู้หรอว่าพี่เป็นอะไรไอ
วันเกิดแกทุกคนก็จะชอบจัดพร้อมกันผมแทบไม่เคยมีวันเกิดแยกเลย ของขวัญถามว่าเคยได้มั้ย เคยครับ6ปีที่แล้วเป็นเกมกด แต่พี่ออแกได้คอมพิวเตอร์แบบแพงๆหลักหมื่น ตอนนั้นผมโครตน้อยใจ เวลาแม่จะซื้อจะสั่งอะไรผมจะชอบเข้าไปดูด้วยแต่แกก็สั่งให้แต่พี่ผมคนเดียวทุกครั้ง แล้วจะชอบว่าผมว่า ตัวอิจฉา
พอผมมีแฟนผมจะติดแฟนติดทรศมาก แทบจะเป็นโลกทั้งใบเลยด้วยซ้ำ มีวันหนึ่งแกเข้ามามาทุบมาตีมาด่ามาหยุมผม ดีที่พ่อกับตาผมมาห้ามทัน ตอนนั้นผมโครตเสียความรู้สึกเลย ผมเลยนึกเรื่องราวต่างๆ ว่าผมก็ดีนะแล้วทำไมถึงชอบมำกันแบบนี้ เกรดก็ดี3.5ขึ้นตลอด มีครั้งหนึ่งผมเกรด3.7ทำสัญญากันกับพ่อไว้ว่าจะไปตัดแว่ยเป็นรางวัลผม แม่ก็บอกให้ไปเอาแว่นอยู่โลตัสไปตัดทำไมเปลือง ได้ยินแบบนี้ผมก็นึกย้อนไปสมัย ป6 ผมสอบได้ที่1 ผมขอโทรศัพท์พ่อผมก็กำลังจะพาไปแต่แม่บอกให้เอาโทรศัพท์ตาอันเก่าไปซ่อมเอา ตอนนั้นผมโครตหงุดหงิดเบยผมเลยบอกให้พ่อซื้อบัตรเติมเกมให้ผมก็ได้ จนมาถึงเกือบจะปัจจุบัน แต่ขอประมาณปีที่แล้ว ผมอยู่ม4 ตอนนั้นใกล้วันเกิดผม ผมเห็นพี่ออแกขอน้าซื้อไอแพดให้หน่อย น้าก็ซื้อให้แแล้วบอกว่าของผมค่อยเอาตอนเครื่องนี้ผ่อนเสร็จให้เอาให้พี่ก่อน ตอนนั้นผมหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ดีใจลึกๆที่จะได้เหมือนกันผมก็รอ จนวันผ่อนหมดน้าก็ไม่ซื้อให้บอกให้รอตอนปีใหม่ ทีนี้ผมก็รอได้นะ ผมเลยไปขอกีต้าโปร่งพ่อ พ่อบอกว่าคนเรามีสมหวังกับไม่สมหวังนะ ผมก็รอสุดท้ายผมก็ไม่ได้อะไรเลยตอนนั้นมันเฟลมันเศร้าแบบมันหมดคำจะพูดแล้วเพราะโดนแบบนี้ทุกปีไม่เคยสมหวังอะไร พอผมไปขอน้าใหม่น้าบอกไม่ซื้อให้แล้ว ได้ของรรแจกแล้วหนิ ตอนนั้นคำถามมากมายในหัวผมแบบมันแจกแล้วเกี่ยวอเไรมันของเช่าคิดไปต่างๆนาๆนนอนร้องไห้หนักจน ผมก็เอาไปเปรียบเทียบกับพี่ออว่า กูคนเรียนทำไมกูไม่ได้เท่าคนนอนอยู่บ้าน ผมคิดแบบนี้ทุกครั้งจนผมเเบบไม่ไหว มาวันเกิดผมปีนี้ผมไม่ได้อะไรเลยมีแต่พี่ผมได้คนเดียว แม่ก็ด่าผมเอาๆผมก็ไม่อยากร่วมโต๊ะอาหารด้วย พอผมขอน้าว่าเกรดประมาณนี้ขอ ไอแพด ไม่ก็กล้องถ่ายรูปได้มั้ยอะไรแบบนี้ น้าก็บอกว่า ทำไมต้องเอามาแลกมีหน้าที่เรียนก็เรียนสิ คนนี้เจ็บจี๊ดเลยมันจุกในใจ พี่ออขอเครื่องปริ้นแกกลับซื้อให้โดยไม่ส่าสักคำ ผมก็ไปเห็นแชทที่น้าคุยกับแม่ แม่บอกว่า ถ้ามันขออะไรอย่าไปซื้อให้มัน คำนี้ทำผมเศร้าจัดถ้าผมขิตได้ขิตไปแล้ว ผมไม่เคยได้อะไรใหญ่ๆสักอย่างในวันเกิด แม่ก็ชอบเปรียบเทียบกับลูกบ้านอื่นว่า เขา ทำงานส่งตัวเองเรียน พอผมจะไปทำงานบ้างขอไปทำก็โดนด่าไม่ให้ไปให้ช่วยงานอยู่ร้านถ้าอยากทำงาน ผมไม่อยากช่วยเลยมันงานฟรี ผมอยากมีตังเก็บเหมือนคนอื่นเขา เพราะพึ่งเกิดเรื่องขึ้นกับผม ผมทำไอแพดรรแตกและผมไม่กล้าบอกพ่อแม่เพราะค่าซ่อมมันแพง แค่เทอมนี้ผมติด ร แม่ด่าเหมือนผมไปทุบตีใครมาบ่นด่าจิก สักแต่จะตีผมอย่างเดียวอธิบายไปก็ว่าเถียง ครูก็เหมือนแกล้งผม ผมพึ่งสอบปลายภาคเสร้จตอนสิบโมงกว่าๆกำลังจะเอางานแกไปส่งแกบอกปิดรับงาน ผมทีกไปไลน์ไปไม่ตอบไม่อ่านแต่ตอบแชทศิษย์คนอื่นได้
เรื่องไอแพดผมเครียดหนักเพราะงานก็ไม่ได้ออกไปทำ งานที่ร้านก็งานฟรี ผมก็ต้องไปรร แบบอดข้าวอดน้ำเอาจนกว่าผมจะจบ ม6 ครอบครัวก็ไม่เคสเข้าใจผมสักอย่าง แม่ชอบด่าผมว่า ตัวปัญหา ไรค่า ปัญญอ่อน สันดาน  เลวต่ำช้า ทั้งๆที่ผมไม่เคยทำอะไรเลวๆเลย หนีเรียนก็ไม่เคยหนีทุบตีใครก็ไม่เคยสักครั้ง เวลาผใป่วยผมบาดเจ็บจะชอบมองข้ามผม พอพี่ออเจ็บบ้างพี่ไปซื้อยาไปซท้อนู้นนี่ กับผมแค่พาราเม็ดเดียวแล้วก็บ่น เวลาผมอยากกินก๊วยเตี๋ยวไม่ซื้อให้พอพี่อออยากก็ซื้อให้กิน ผมมักจะได้อะไรน้อยๆต่อจากพี่ตลอดไม่เคยมีความยุติธรรมเลยผมก็คนเหมือนกัน อะไรดีก็พี่ออ อะไร ๆก็เอาให้ผม ผมกิจกรรมก็ด่าผมว่าเอามาทำไมใบเศษขยะไม่ภูมิใจหริก มันไร้ค่า ส่งให้เรียนก็เรียน ฝันไปถ้าคิดจะเรีนนต่อกูไม่ส่ง ผมอยากหูหนวกขึ้นมาเลย คือยิ่งผมโตยิ่งหนักขึ้นๆ ผมอยากหูหนวกจริงๆผมไม่อยากรับรู้อะไรเลยครับ การกระทำของเค้าจะดีก็ดีจะร้ายก็ร้ายไปเลย
ผมไม่รู้นะว่าผมจะอยุ่ต่อไหวแค่ไหนจิตใจผมบอบช้ำเต็มทนแล้วที่ต้องฟังอะไรแบบนี้ซ้ำๆโดนซ้ำๆลำเอีงแล้วลำเอียงอีกโดนด่าเรื่องหน้าตาอีกครอบครัวด่านี่โครตเจ็บ ถ้าผมหลับไม่ตื่นแบบนี้ก็คงจะดี