คือเราอ่ะค่ะ กำลังเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ตอนนี้อายุ19ค่ะ
ท้าวความก่อนว่าเราค่ะ เป็นเด็กน้อยที่เครียดมาตั้งแต่ม.ต้นเลยค่ะ เป็นไมเกรนครั้งแรกตอนม.2-3 เราเลยปรึกษาพี่ชายที่เป็นหมอค่ะ แกบอกว่าเราเครียดอะไรรึป่าว เราก็บอกว่าเป็นเรื่องครอบครัวกับดารเรียนนี้แหละค่ะ คือ จากนั้นจนตอนนี้เราปี2แล้วค่ะ อารมณ์เครียดอะไรหลายๆอย่างทำเอาเราคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ มีปากเสียงกันตลอด เราเครียดจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไงดี เราไม่กล้าระบายให้ใครฟังก็จะโดนว่าแบบ "ไปคิดเยอะไปเครียดทำไม"
เอาค่ะ เข้าเรื่องเลยละกัน
เมือ่คืนนี้เราทะเลาะกับพ่อมาคือเรื่องเล็กมาก แค่เรื่องกินข้าว/ชิมข้าว เท่านั้นเองค่ะ แล้วแบบกลายเป็นว่าเหมือนเราผิดอีกแล้ว เราเดินไปเขาก็บ่นๆเรา เราก็งงๆค่ะเพราะพึ่งลุกจากโซฟา
พ่อ : ...!! มากินข้าว!
เรา : แปบพ่อ บิดขี้เกียจแปบ (บอกไปตามความจริงว่ากำลังลุก)
พ่อ : บิดขี้เกียจทำให้ส่อถึงการผลัดวันประกันพรุ่ง!! เร็วๆ!!
ตอนนั้นเราแบบไม่เข้าใจและงงด้วยค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น เกี่ยวกันด้วยหรอ หรือแกได้ยินว่าเราบอกว่าขี้เกียจ เลยลุกไปค่ะ
พ่อ : พ่อเรียกมากินข้าวนะ ไม่ใช่เรียกไปที่อื่น บลาๆๆๆๆๆ
เรา : ....(งง)
จากนั้นค่ะเราก็บอกเขาว่าพ่อเป็นอะไร แล้วเราเริ่มอธิบายว่าทำไมถึงมาช้า บอกไปตามตรงเลย พ่อแกก็ทำท่าบิดขี้เกียจไรงี้ด้วย แม่ก็หัวเราะออกแห้งๆ
พ่อ : เนี่ย ทำทำไม!
เรา : พ่อ เรื่องแค่นี้เอง! ทำเป็นเรื่องใหญ่นะ!
จากนั้นเราก็ชอมอะไรให้แก เราบอกว่าได้แล้ว แกบอกว่ามันสุกมันเหนียวมั้ย!!! แบบใส่เสียงจริง เราเริ่มหงุดหงิดละ จากที่เราอารมณ์ดีเพราะเล่นเกมกับน้องอ่ะนะ หลังจากนั้นแกก็บ่นยาวเป็นกิโลเลยอ่ะ เพราะอะไรไม่รู้ ตอนนั้นเราแบบเห้ย เราหรอวะ...กูผิดขนาดนั้นเลยหรอ ตีความตัวเองไปก่อนไรงี้ค่ะ เราเลยตัดปัญหาจบสนทนาโดยการมานอนบ้านยาย
เช้าวันนี้ค่ะ แกไม่พูดอะไรด้วยเลย เราก็ไม่เข้าใจว่าเป็นไรอีกละ
แล้วแม่ก็โทรมาค่ะบอกว่า เออเราอ่ะพูดดังกับพ่ออีกแล้ว ก็ถูกค่ะเพราะตอนนั้นเราเริ่มหงุดหงิดแล้วเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เราฟังคงามฝั่งแม่ได้ประมาณว่า เราอ่ะค่ะทำตัวไม่เหมาะสมคือเรียกหลายรอบแล้ว เราน่าจะไม่ได้ยินค่ะ พ่อแกเลยหงุดหงิดไรงี้ แถมเราพูดเสียงดังด้วยไม่เลยไม่น่าฟังแล้วพ่อแกก็บ่นอีกประมาณว่า "แนวกินแค่นี้กูบ่ทำให้สะแตกดอก/ มันเหมือนกับข่อยตอนข่อยยังเด็ก!"
ฟังไปแล้วแบบ เออ กูอีกละ ผิดที่กูนี่แหละ ไม่มีใครผิดหรอก ดูทรง
จากนั้นแม่เราก็ยอมรับค่ะว่าพ่ออ่ะเป็นคนบ่นยาวมาก และชอบพากลับดึกแล้วมาหาเรื่องลูกไรงี้ด้วย
เราอยากรู้อ่ะค่ะว่าตอนนี้เราผิดหรือเราถูกจะได้แก้ไขเพราะตอนนี้เราเหนื่อยมากเลยค่ะกับการรองรับอารมณ์เขาต่อจากแม่ สามารถติเตือนได้หมดเลยค่ะ แนะนำมาได้ค่ะ อ่านทุกคนนะคะ ขอบคุณที่รับฟังค่ะ🙏🏼🙏🏼
ทำไงดีคะ
ท้าวความก่อนว่าเราค่ะ เป็นเด็กน้อยที่เครียดมาตั้งแต่ม.ต้นเลยค่ะ เป็นไมเกรนครั้งแรกตอนม.2-3 เราเลยปรึกษาพี่ชายที่เป็นหมอค่ะ แกบอกว่าเราเครียดอะไรรึป่าว เราก็บอกว่าเป็นเรื่องครอบครัวกับดารเรียนนี้แหละค่ะ คือ จากนั้นจนตอนนี้เราปี2แล้วค่ะ อารมณ์เครียดอะไรหลายๆอย่างทำเอาเราคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ มีปากเสียงกันตลอด เราเครียดจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดยังไงดี เราไม่กล้าระบายให้ใครฟังก็จะโดนว่าแบบ "ไปคิดเยอะไปเครียดทำไม"
เอาค่ะ เข้าเรื่องเลยละกัน
เมือ่คืนนี้เราทะเลาะกับพ่อมาคือเรื่องเล็กมาก แค่เรื่องกินข้าว/ชิมข้าว เท่านั้นเองค่ะ แล้วแบบกลายเป็นว่าเหมือนเราผิดอีกแล้ว เราเดินไปเขาก็บ่นๆเรา เราก็งงๆค่ะเพราะพึ่งลุกจากโซฟา
พ่อ : ...!! มากินข้าว!
เรา : แปบพ่อ บิดขี้เกียจแปบ (บอกไปตามความจริงว่ากำลังลุก)
พ่อ : บิดขี้เกียจทำให้ส่อถึงการผลัดวันประกันพรุ่ง!! เร็วๆ!!
ตอนนั้นเราแบบไม่เข้าใจและงงด้วยค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น เกี่ยวกันด้วยหรอ หรือแกได้ยินว่าเราบอกว่าขี้เกียจ เลยลุกไปค่ะ
พ่อ : พ่อเรียกมากินข้าวนะ ไม่ใช่เรียกไปที่อื่น บลาๆๆๆๆๆ
เรา : ....(งง)
จากนั้นค่ะเราก็บอกเขาว่าพ่อเป็นอะไร แล้วเราเริ่มอธิบายว่าทำไมถึงมาช้า บอกไปตามตรงเลย พ่อแกก็ทำท่าบิดขี้เกียจไรงี้ด้วย แม่ก็หัวเราะออกแห้งๆ
พ่อ : เนี่ย ทำทำไม!
เรา : พ่อ เรื่องแค่นี้เอง! ทำเป็นเรื่องใหญ่นะ!
จากนั้นเราก็ชอมอะไรให้แก เราบอกว่าได้แล้ว แกบอกว่ามันสุกมันเหนียวมั้ย!!! แบบใส่เสียงจริง เราเริ่มหงุดหงิดละ จากที่เราอารมณ์ดีเพราะเล่นเกมกับน้องอ่ะนะ หลังจากนั้นแกก็บ่นยาวเป็นกิโลเลยอ่ะ เพราะอะไรไม่รู้ ตอนนั้นเราแบบเห้ย เราหรอวะ...กูผิดขนาดนั้นเลยหรอ ตีความตัวเองไปก่อนไรงี้ค่ะ เราเลยตัดปัญหาจบสนทนาโดยการมานอนบ้านยาย
เช้าวันนี้ค่ะ แกไม่พูดอะไรด้วยเลย เราก็ไม่เข้าใจว่าเป็นไรอีกละ
แล้วแม่ก็โทรมาค่ะบอกว่า เออเราอ่ะพูดดังกับพ่ออีกแล้ว ก็ถูกค่ะเพราะตอนนั้นเราเริ่มหงุดหงิดแล้วเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง เราฟังคงามฝั่งแม่ได้ประมาณว่า เราอ่ะค่ะทำตัวไม่เหมาะสมคือเรียกหลายรอบแล้ว เราน่าจะไม่ได้ยินค่ะ พ่อแกเลยหงุดหงิดไรงี้ แถมเราพูดเสียงดังด้วยไม่เลยไม่น่าฟังแล้วพ่อแกก็บ่นอีกประมาณว่า "แนวกินแค่นี้กูบ่ทำให้สะแตกดอก/ มันเหมือนกับข่อยตอนข่อยยังเด็ก!"
ฟังไปแล้วแบบ เออ กูอีกละ ผิดที่กูนี่แหละ ไม่มีใครผิดหรอก ดูทรง
จากนั้นแม่เราก็ยอมรับค่ะว่าพ่ออ่ะเป็นคนบ่นยาวมาก และชอบพากลับดึกแล้วมาหาเรื่องลูกไรงี้ด้วย
เราอยากรู้อ่ะค่ะว่าตอนนี้เราผิดหรือเราถูกจะได้แก้ไขเพราะตอนนี้เราเหนื่อยมากเลยค่ะกับการรองรับอารมณ์เขาต่อจากแม่ สามารถติเตือนได้หมดเลยค่ะ แนะนำมาได้ค่ะ อ่านทุกคนนะคะ ขอบคุณที่รับฟังค่ะ🙏🏼🙏🏼