จิตต่างมิติกับการเอามาใช้งานภาวนา

1.มิติจิตคือความเป็นอยู่ของจิตในสภาวะรูปนามปรมัตถ์ เช่นจิตใจในสภาวะ“อรูปฌาน” จะเป็นสภาพจิตใจของผู้ปฏิบัติขณะนั้นในสภาวะอรูปฌาน
เช่น จิตที่อยู่ในความว่างของตัวจิตเอง  อันเป็นทั้ง จิตและเจตสิก

2.รูปนามปรมัตถ์ เป็นการแสดงของอาการของรูปนามที่ปรากฏให้จิตรู้  ก่อนที่จิตจะตัดสินว่ารูปนามนั้นเป็นอย่างไร แล้วจิตจะเคลื่อนไปในทิศทางใด
ตามวิถีจิต

3.ภาวนา โดยทั่วไปคือ  เอาจิตมารับรู้รูปนามแล้วดูความเป็นอยู่ของจิตแต่ละขณะนั้น (สภาพจิตใจ) เมื่อรูปนามและจิตที่มารู้รูปนามที่มารู้นั้น “ดับ”

จะเห็นว่า  ในภาวนามันไม่ได้หมายความว่า  จิตมันจะสูญหายไป สาบสูญไป  ดับมันเป็นการเรียกอาการของจิตที่ทำหน้นที่รู้ที่มารู้แต่ละอาการนั้นดับ  แล้วเกิดจิตใหม่ที่มารู้อาการใหม่