คืนวันนั้น บ้านเงียบกว่าปกติ…
ลมด้านนอกนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงรถผ่าน มีเพียงฉันที่นั่งอยู่คนเดียวในความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาตามมุมห้อง บ้านเก่าหลังนี้ปกติก็มีเสียงไม้ลั่นอยู่บ้าง แต่นั่นมันเป็นเรื่องธรรมดาของบ้านไม้ที่ผ่านกาลเวลา
จนกระทั่ง…
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงหนักๆ ดังระรัวทะลุผ่านความเงียบเข้ามา มันไม่ใช่เสียงไม้ลั่น ไม่ใช่เสียงกิ่งไม้กระทบหลังคา แต่เป็นเสียงของ "มีดเล่มใหญ่และหนา" กำลังสับลงบนเนื้ออย่างแรง และถี่กระชั้น เสียงนั้นดังแน่น ชัดเจน จนจินตนาการออกเลยว่าคมมีดกำลังปะทะกับบางสิ่งอย่างไม่ปราณี
ฉันสะดุ้งสุดตัว ความเย็นวาบวิ่งจากปลายเท้าพุ่งตรงขึ้นมาที่ต้นคอ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงเนื้ออกตัวเองตึกตัก ฉันพยายามตั้งสติ รวบรวมความกล้าเดินสำรวจรอบบ้าน… ทุกอย่างว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยสักคน เสียงนั้นไม่ได้อยู่ในบ้านฉัน แต่มันดังมาจาก "ข้างหลังบ้าน"
หลังบ้านของฉันติดกับกำแพงบ้านอีกหลังหนึ่งในซอยถัดไป ฉันปักใจเชื่อทันทีว่าต้องเป็นบ้านหลังนั้นแน่ๆ อาจจะเป็น neighbour ที่กำลังเตรียมทำอาหารดึกๆ หรือเปล่า? ถึงเสียงจะฟังดูจังหวะประหลาดและชวนขวัญผวาไปหน่อยก็เถอะ
วันรุ่งขึ้น ความสงสัยมันกัดกินใจจนฉันอดไม่ได้ ต้องเดินอ้อมไปดูที่ซอยถัดมา เพื่อจะดูให้เห็นกับตาว่าบ้านหลังตรงข้ามนั้นคือใคร…
ทว่า เมื่อไปถึง ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
บ้านหลังนั้น… เป็น "บ้านร้าง"
ประตูรั้วเหล็กขึ้นสนิมหนาเกรอะกรัง ถูกพันด้วยเถาวัลย์รกทึบจนแทบมองไม่เห็นตัวบ้าน สภาพราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี ฝุ่นหนาเตอะเกาะแน่นทุกตารางนิ้ว ไม่มีร่องรอยของการเปิดประตู ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่เลยแม้แต่น้อย
แล้วเสียงสับอย่างคลั่งไคล้เมื่อคืน… มันมาจากไหน? ใคร… หรือ "อะไร" เป็นคนสับ?
ความกลัวจู่โจมจนฉันทำตัวไม่ถูก ได้แต่รีบก้าวเท้ากลับบ้านให้เร็วที่สุด หลังจากวันนั้น ความรู้สึกปลอดภัยในบ้านหลังนี้ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวอีกเลย แต่ในบางครั้งที่เลี่ยงไม่ได้…
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงนั้นก็ยังคงดังขึ้นมาอีกเสมอ ในยามที่ฉันอยู่คนเดียว ราวกับมันกำลังรอจังหวะที่ไม่มีใคร เพื่อเปิดฉาก "สับ" บางสิ่งบางอย่างในความมืด… และจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครบอกได้เลยว่า สิ่งที่อยู่หลังกำแพงร้างนั่น… คืออะไรกันแน่
เรื่องเล่าน่าขนลุกจากเรื่องจริงของฉัน
ลมด้านนอกนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงแมลงหรือเสียงรถผ่าน มีเพียงฉันที่นั่งอยู่คนเดียวในความมืดที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาตามมุมห้อง บ้านเก่าหลังนี้ปกติก็มีเสียงไม้ลั่นอยู่บ้าง แต่นั่นมันเป็นเรื่องธรรมดาของบ้านไม้ที่ผ่านกาลเวลา
จนกระทั่ง…
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงหนักๆ ดังระรัวทะลุผ่านความเงียบเข้ามา มันไม่ใช่เสียงไม้ลั่น ไม่ใช่เสียงกิ่งไม้กระทบหลังคา แต่เป็นเสียงของ "มีดเล่มใหญ่และหนา" กำลังสับลงบนเนื้ออย่างแรง และถี่กระชั้น เสียงนั้นดังแน่น ชัดเจน จนจินตนาการออกเลยว่าคมมีดกำลังปะทะกับบางสิ่งอย่างไม่ปราณี
ฉันสะดุ้งสุดตัว ความเย็นวาบวิ่งจากปลายเท้าพุ่งตรงขึ้นมาที่ต้นคอ หัวใจเต้นแรงจนได้ยินเสียงเนื้ออกตัวเองตึกตัก ฉันพยายามตั้งสติ รวบรวมความกล้าเดินสำรวจรอบบ้าน… ทุกอย่างว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลยสักคน เสียงนั้นไม่ได้อยู่ในบ้านฉัน แต่มันดังมาจาก "ข้างหลังบ้าน"
หลังบ้านของฉันติดกับกำแพงบ้านอีกหลังหนึ่งในซอยถัดไป ฉันปักใจเชื่อทันทีว่าต้องเป็นบ้านหลังนั้นแน่ๆ อาจจะเป็น neighbour ที่กำลังเตรียมทำอาหารดึกๆ หรือเปล่า? ถึงเสียงจะฟังดูจังหวะประหลาดและชวนขวัญผวาไปหน่อยก็เถอะ
วันรุ่งขึ้น ความสงสัยมันกัดกินใจจนฉันอดไม่ได้ ต้องเดินอ้อมไปดูที่ซอยถัดมา เพื่อจะดูให้เห็นกับตาว่าบ้านหลังตรงข้ามนั้นคือใคร…
ทว่า เมื่อไปถึง ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
บ้านหลังนั้น… เป็น "บ้านร้าง"
ประตูรั้วเหล็กขึ้นสนิมหนาเกรอะกรัง ถูกพันด้วยเถาวัลย์รกทึบจนแทบมองไม่เห็นตัวบ้าน สภาพราวกับถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี ฝุ่นหนาเตอะเกาะแน่นทุกตารางนิ้ว ไม่มีร่องรอยของการเปิดประตู ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิตใดๆ อาศัยอยู่เลยแม้แต่น้อย
แล้วเสียงสับอย่างคลั่งไคล้เมื่อคืน… มันมาจากไหน? ใคร… หรือ "อะไร" เป็นคนสับ?
ความกลัวจู่โจมจนฉันทำตัวไม่ถูก ได้แต่รีบก้าวเท้ากลับบ้านให้เร็วที่สุด หลังจากวันนั้น ความรู้สึกปลอดภัยในบ้านหลังนี้ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่อยากอยู่บ้านคนเดียวอีกเลย แต่ในบางครั้งที่เลี่ยงไม่ได้…
ตับ! ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงนั้นก็ยังคงดังขึ้นมาอีกเสมอ ในยามที่ฉันอยู่คนเดียว ราวกับมันกำลังรอจังหวะที่ไม่มีใคร เพื่อเปิดฉาก "สับ" บางสิ่งบางอย่างในความมืด… และจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครบอกได้เลยว่า สิ่งที่อยู่หลังกำแพงร้างนั่น… คืออะไรกันแน่