เห็นข่าวลูกฮุบสมบัติแม่เอาแม่ไปอยู่บ้านพักคนชราแล้วอดนึกถึงแม่ไม่ได้

ถ้าใครเคยอ่านที่ผมเคยตั้งกระทู้เรื่องแม่ช่วยน้องจนไม่เหลืออะไร ตอนแม่ผมยังอยู่แกสุดจริงช่วยน้องชายแบบไม่ฟังใครทั้งสิ้น แอบช่วยก็มี ทั้งเคลียร์หนี้ คดีจนไม่เหลือทั้งเงิน ทั้งบ้านที่แม่เคยบอกว่าจะเก็บให้ผมกับน้องปล่อยให้เช่าแบ่งเงินกัน สุดท้ายไม่เหลืออะไรสักบาท ไม่นับที่แม่มารบกวนแม่ยาย บากหน้าขอเงินไปช่วยน้องกับญาติฝั่งแม่ ถามว่าผมโกรธแม่ น้อยใจแม่ไหมแรกๆ ก็มี แต่พอถึงวันแม่ป่วยหนักเป็นมะเร็งรังไข่ระยะ 3 ผมก็เป็นคนพาแม่ไป รพ. จาก กรุงเทพขับรถไปราชบุรีที่แม่อยู่เข้าเมืองไป รพ.ประจำจังหวัด เช้ามืดเพราะหาที่จอดรถยากมาก นับตั้งแต่ที่รู้ว่าแม่ป่วยหนักสิ่งที่เคยโกรธแม่ น้อยใจมันหายไปหมดได้แต่เสียใจที่เคยคิดไม่ดีกับแม่เรื่องน้องชาย จนวันที่แม่จากไปผมก็เป็นคนที่จัดงานศพให้แม่ ถึงแม้เงินทอง บ้านของแม่ ๆ หมดไปกับน้องชาย สิ่งที่ทำให้แม่มันคือสามัญสำนึกของลูกคนหนึ่งที่พึ่งกระทำต่อคนเป็นแม่ล้วนๆ  ทุกวันนี้แม่จากไป 2 ปีล่ะ ยังแอบเสียใจที่ยังไม่ได้กราบเท้าขอขมาแม่ตอนแม่ยังรับรู้เพราะผมก็มีทะเลาะกับแม่เรื่องน้องชายไปหลายครั้งเคยใช้คำพูดไม่ดีกับแก ได้มากราบตอนแม่นอนไม่รับรู้อะไรแล้ว แม่จากไปไวมากหลังการให้คีโม่เข็มแรกกลับมาที่พักฟื้น 3 วัน แกก็จากไปเลย  ส่วนน้องชายตัวก่อเรื่องกับสะใภ้ที่ทำให้แม่ทุกข์ใจ หมดเนื้อหมดตัว ก็ยังอยู่ในเรือนจำทั้งคู่

พอเห็นข่าวแล้วแอบคิดว่าถ้าเป็นผมๆ จะไม่ทำแบบในข่าวแน่นอน ต่อให้สะใภ้หรือคนนอกจะยุยงยังไงก็ตาม ต่อให้แม่มีกิจการ เงินทองหรือไม่เหลืออะไรให้ผมก็ตาม หรือต่อให้แม่ร้ายกับเราแค่ไหนก็ตาม สุดท้ายแล้วก็ต้องปล่อยว่างในวันที่เค้าไม่เหลือใคร