สุขไม่นานก็ลาลับไป
เจ็บและช้ำประจำข้างในเหมือนเก่า
ไม่มีที่พักใจให้ฉันวันอ่อนแรง
ในคืนหม่นเดือนหมดแสง
รอนแรมมืดบอดไป
โต้ลมโดดเดี่ยวเหน็บหนาว
แดดแรงเจ็บแสบแผดเผา
ข้างกายไร้เงาผู้ใด