ผมเป็นคนยุค 90 ครับ แต่ก่อนรู้สึกว่ามันมีหลายกิจกรรมให้ทำ
เปิดเพลง เพลงสมัยก่อนก็แต่งออกมาเพื่อให้คนในสังคมได้ระบายอารมณ์ผ่านเพลง ซึ่งมันต่างจากปัจจุบัน ถ้าเบื่อฟังเพลงเอง ก็เปิดวิทยุ ถ้าเบื่อโฆษณา ก็กลับมาฟังเพลงในคอม
ดูหนัง สมัยก่อนหนังก็สนุกกว่าปัจจุบันนี้ มีละครหลากหลายช่องที่สนุกได้อารมณ์ ดูละครเสร็จดู Big Cinema ต่อ
เบื่อๆก็ไปร้านเน็ต หรือไม่ก็ไปร้านเช่าวีดีโอ นั่งรถเมล์ไปเดินเล่นในห้าง นัดเพื่อนไปกินข้าวกัน
เดี๋ยวนี้พอว่างแล้วมันก็มีอยู่อย่างเดียวคือจับมือถือ ตาถูกบังคับให้อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม เปลี่ยนแอพไปมา แป๊บๆก็หมดวัน
แต่ก่อนเข้าเฟซบุคผ่านคอม เบื่อเฟซบุคก็ไปเล่นพันทิป เล่นเว็บอื่นๆ เจ๊าะแจ๊ะ ที่นี่ ยาฮู้
—
เข้าใจว่าโลกปัจจุบันมันสะดวกขึ้นจริง แต่สีสันมันหายไปหมดเลย (จริงๆวันนี้ผมว่างก็เลยลองมานั่งสังเกตดูครับ ถ้าวันทำงานคงไม่ฟุ้งซ่านขนาดนี้ ฮ่าๆๆ)
คิดเหมือนกันไหมครับว่าโลกปัจจุบันนี้มันน่าเบื่อ
เปิดเพลง เพลงสมัยก่อนก็แต่งออกมาเพื่อให้คนในสังคมได้ระบายอารมณ์ผ่านเพลง ซึ่งมันต่างจากปัจจุบัน ถ้าเบื่อฟังเพลงเอง ก็เปิดวิทยุ ถ้าเบื่อโฆษณา ก็กลับมาฟังเพลงในคอม
ดูหนัง สมัยก่อนหนังก็สนุกกว่าปัจจุบันนี้ มีละครหลากหลายช่องที่สนุกได้อารมณ์ ดูละครเสร็จดู Big Cinema ต่อ
เบื่อๆก็ไปร้านเน็ต หรือไม่ก็ไปร้านเช่าวีดีโอ นั่งรถเมล์ไปเดินเล่นในห้าง นัดเพื่อนไปกินข้าวกัน
เดี๋ยวนี้พอว่างแล้วมันก็มีอยู่อย่างเดียวคือจับมือถือ ตาถูกบังคับให้อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม เปลี่ยนแอพไปมา แป๊บๆก็หมดวัน
แต่ก่อนเข้าเฟซบุคผ่านคอม เบื่อเฟซบุคก็ไปเล่นพันทิป เล่นเว็บอื่นๆ เจ๊าะแจ๊ะ ที่นี่ ยาฮู้
—
เข้าใจว่าโลกปัจจุบันมันสะดวกขึ้นจริง แต่สีสันมันหายไปหมดเลย (จริงๆวันนี้ผมว่างก็เลยลองมานั่งสังเกตดูครับ ถ้าวันทำงานคงไม่ฟุ้งซ่านขนาดนี้ ฮ่าๆๆ)