“แท็กซี่เที่ยวสุดท้าย”

ตีสองสิบห้านาที
“เอก” ยืนโบกรถแท็กซี่อยู่หน้าปากซอย
ฝนตกหนักมาก
ในที่สุดแท็กซี่สีเขียวเหลืองคันหนึ่งก็จอดตรงหน้า
เอกเปิดประตูขึ้นรถ
“ไปถนนประชาราษฎร์ครับ”
คนขับพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
รถออกตัวทันที
ผ่านไปประมาณสิบห้านาที
เอกสังเกตว่าคนขับไม่พูดอะไรเลย
เขาจึงถาม
“พี่ครับ อีกนานไหมครับ?”
ไม่มีคำตอบ
เอกมองกระจกหลัง
เห็นเพียงใบหน้าคนขับที่ซีดผิดปกติ
เขาเริ่มรู้สึกแปลก ๆ
แต่ก็พยายามไม่คิดมาก
เมื่อรถมาถึงสะพานแห่งหนึ่ง
คนขับถามขึ้นว่า
“คุณเห็นผู้หญิงตรงนั้นไหม?”
เอกมองไปข้างทาง
ไม่มีใคร
“ไม่เห็นครับ”
คนขับตอบเบา ๆ
“ดีแล้ว…”
จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก
ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็จอดหน้าบ้านของเอก
เอกหยิบเงินส่งให้
คนขับรับเงิน
แต่ก่อนที่เอกจะเปิดประตูลงจากรถ
คนขับพูดว่า
“คุณโชคดีนะครับ”
เอกถาม
“โชคดีอะไรครับ?”
คนขับมองเขาผ่านกระจก
“ที่วันนี้…คุณนั่งมาคนเดียว”
เอกขนลุก
เขารีบลงจากรถ
แต่พอหันกลับไป…
แท็กซี่คันนั้นหายไปแล้ว
วันรุ่งขึ้น เอกเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง
เพื่อนทำหน้าตกใจ
“แกบอกว่ารถสีเขียวเหลืองใช่ไหม?”
“ใช่”
เพื่อนเปิดโทรศัพท์ให้ดูข่าวเก่า
เมื่อสามปีก่อน…
แท็กซี่สีเขียวเหลืองคันหนึ่งประสบอุบัติเหตุบนสะพาน
คนขับเสียชีวิตทันที
และมีผู้โดยสารหญิงเสียชีวิตอยู่เบาะหลัง
แต่ที่น่ากลัวกว่านั้น…
ในรายงานระบุว่า
แท็กซี่คันดังกล่าวถูกทำลายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน
เอกคิดว่าทุกอย่างคงจบแล้ว
จนกระทั่งหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
เขาได้รับ SMS จากบริษัทแท็กซี่
ข้อความระบุว่า
“ขอบคุณที่ใช้บริการ กรุณาประเมินคนขับของคุณ”
เอกเปิดรายละเอียดการเดินทาง
ต้นทาง…
คือหน้าปากซอยที่เขาขึ้นรถ
ปลายทาง…
คือบ้านของเขา
และจำนวนผู้โดยสาร…
2 คน
เอกนั่งนิ่ง
เพราะคืนนั้น…
เขาจำได้ชัดเจนว่า
เขาขึ้นแท็กซี่เพียงคนเดียว
แล้วในตอนท้ายของข้อความ
มีประโยคหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
“ผู้โดยสารอีกท่านลงรถถึงบ้านแล้ว”
.
.
.