สวัสดีค่ะ เราพึ่งเคยเขียนกระทู้นี้เป็นครั้งเเรก เลยอาจจะมีพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้างก็ขออภัยนะคะ ตามหัวข้อเลยค่ะ เรื่องราวมันมีอยู่ว่า เรามีเเฟนคนนึงซึ่งเป็นเเฟนคนเเรกของเรา เราเจอเเฟนคนนี้ตอนอายุ18ค่ะ ตั้งเเต่เราอยู่ม.6เทอม2เลย ด้วยความที่ว่าช่วงเเรกๆ เรากับเเฟนไม่รู้จักกันเลย พึ่งมารู้จักกันก็ช่วงต้นปีได้ นางเป็นคนทักมาจีบเรา เพราะนางเป็นเพื่อนของรุ่นน้อง เราเลยได้รู้จักกันค่ะ พอคุยกันไปคุยกันมา เราก็ตัดสินใจคบ เพราะนางดูเเลเราดีมาก เเบบที่ใครไม่เคยทำกับเราเลย อาจจะเป็นเพราะว่าเราเป็นคนที่พึ่งพาเเต่ตัวเอง พอมีใครสักคนมาทำดีด้วยเเล้ว เราก็เลยตัดสินใจคบ ช่วงเเรกๆนางดูเเลเราดีมากเลยนะคะ เราเป็นคนที่ชอบซุ่มซ่ามทำอาหารหก ก็มีนางมากเช็ดให้ เวลาเราใส่รองเท้าส้นสูงเจ็บเท้านางก็เอารองเท้านางมาให้เราใส่ เเล้วนางก็เดินเท้าเปล่า เรารู้สึกว่าคนนี้นี่เเหละค่ะ เป็นคนที่เราตามหามานาน เเต่ช่วงหลังๆเรารู้สึกเหมือนระยะห่างมันค่อยๆเพิ่มขึ้น หลังจากที่เราจบม.6 ด้วยความที่เเฟนเป็นนักกีฬาของโรงเรียนเลยชอบโดนยึดโทรศัพท์เป็นประจำเลยค่ะ ช่วงเเรกๆนางก็ทักหาเราเป็นประจำเเต่ช่วงหลังๆอาจจะเป็นเพราะโดนยึดโทรศัพย์เลยทำให้เราเเทบไม่ค่อยได้ได้คุยกันเลย นั้นเลยเป็นปัจจัยที่ทำให้เราทะเลาะกันค่ะ ช่วงเเรกๆเราไม่เข้าใจเลยเพราะว่าวันนึงก็ได้คุยกันเเค่ชั่วโมงเดียว ที่เหลือนางก็ขอไปทำนู้นทำนี่ ยุ่งบ้างอะไรบ้าง เลยทำให้เเทบไม่ได้คุยกันเลยค่ะ บางวันก็คุย10นาที 20นาที สุดท้ายก็มาจบด้วยเลิกกัน วันนั้นเป็นวันที่เรารู้สึกว่าเป็นวันที่เเย่ที่สุดเลยค่ะ ด้วยความที่ว่าโรงเรียนเรามีจัดการเเข่งขันระดับประเทศเเล้วเเฟนเราต้องไปเป็นคนทำเบื้องหลัง นางเลยมีเวลาให้เราน้อยลง ตอนนั้นด้วยความที่เราเป็นศิษย์เก่าเราก็อยากจะไปให้กำลังใจนาง เราจึงจองตั๋วรถรอบบ่ายเพื่อที่จะไปดูนางค่ะ เรายอมขออาจารย์ให้พรีเซ้นไวๆ เพื่อที่เราจะได้รีบไปหานาง เเถมเรายังต้องมาเจอคนขับพาหลงจนเกือบขึ้นรถไม่ทัน จนสุดท้ายเราก็โดนนางไล่ให้ไปเจอคนที่ดีกว่าก่อนถึงสถานที่เเข่งเเค่1ชั่วโมงเองค่ะ เเต่สุดท้ายเราก็เคลียร์ใจกันได้ว่าเออแฟนเราไม่มีเวลานะ เราจะรับได้หรอ เรารู้สึกว่าเรารับได้ทุกเรื่องที่เป็นเเฟนเลยนะคะ เเต่เราก็กลัวเหมือนกัน กลัวว่าสุดท้ายนางจะหวั่นไหวกับคนใกล้ชิดมั้ย หอนักกีฬาก็เคร่งมากค่ะ ห้องไหนมีขยะกี่ชิ้นก็เอาเวลาคูณ2ไป จนมีวันนึงที่นางโดนยึดโทร54ชั่วโมงเลยค่ะ ทำให้เราเเทบไม่ได้คุยกันเลย3วัน ตอนนั้นเราเลยตัดสินใจจะบอกว่าห่างกันสักพักมั้ย อาจจะเป็นด้วยความที่ว่าเรายังไม่อยากเลิกเลยใช้คำว่าห่างกันสักพัก สุดท้ายก็ไม่ได้เลิกค่ะ เพราะปรับความเข้าใจกันก่อน เเหะๆ จนมาถึงวันนี้เราก็คบกันมา7เดือนได้เเล้วค่ะ เเต่ชีวิตประจำวันเราก็ยังเป็นเเบบนี้ บางวันนางว่างเราก็ได้คุยกันครึ่งชั่วโมงได้เพราะวันนั้นนางก็ได้โทรศัพย์4ชั่วโมงอะไรทำนองนี้ค่ะ ทุกคนคิดว่า คู่เราจะไปกันรอดมั้ยคะ คิดว่าการรอเเบบนี้ไปเรื่อยๆเราจะมีโอกาสได้อยู่ด้วยกันมั้ยคะ อุปสรรคเรามีเยอะมาก ทั้งเรื่องระยะทาง ทั้งเรื่องเวลา ทั้งเรื่องอนาคต เราเลยไม่รู้ว่าจะไปกันรอดมั้ย ขอความคิดเห็นจากทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ