คือผมไม่รู้ว่านิยามการประสบความสำเร็จในชีวิตคนส่วนใหญ่เป็นแบบไหนนะครับ หลายคนมีเกณฑ์ความสำเร็จที่ว่าต้องมีบ้านหลังใหญ่ๆ มีสนามหญ้าหน้าบ้าน ถอดรองเท้าเปล่าเดินชื่นชมสวนหย่อม สูตอากาศบริสุทธิมีรถยนต์ส่วนตัว นั่งพิงฝากระโปรงรถหรูสปอร์ตดูเป็นคนกรุงใส่แว่นแบรนด์เนม ป้ายทะเบียประมูลเบอร์ตองเรียงสวย มีเงินในบัญชีเยอะๆ เป็นเจ้าของธุรกิจขายสินค้ากำไรทั้งปี ครอบครัวอบอุ่น ดูรวยดูแพงหรูหรา ได้ไปเที่ยงต่างประเทศตะวันตกเมืองหนาว ประเทศตะวันตกโลกที่ 1 แล้วถ่ายเซลฟี่ตัวเอง ใส่เสื้อโค้ท หนาๆ หนาวๆ ถ่ายบรรยากาศยุโรปฝรั่ง หรือประเทศที่โลกที่ 1 อาจจะเป็นนิยามความสำเร็จภาพจำคนส่วนใหญ่แบบนั้น
แต่นิยามความสำเร็จของผมคือ ผมอยากเหมือนย้อนเวลาไปเหมือนเมื่อ 3 แสนกว่าปีที่แล้ว ยุคมนุษย์โฮโมซาเปี้ยนยุคแรก ที่มนุษย์เรายังไม่รู้จักเพาะปลูกเอง หรือเลี้ยงสัตว์ไว้กิน วันนึงๆ ใช้เวลาหาอาหาร หาของป่า ล่าสัตว์ เพื่อเอามากินอาหารวันต่อวัน ใช้เวลาเพียงวันละ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเพื่อหาอาหาร เวลาที่เหลือคืออยู่ชิวๆ ไปวันๆ นอนหลับบ้าง มีเวลาใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้ คือ อาจจะไม่ต้องถึงกับย้อนไปเป็นแบบเดิมเหมือน 3 แสนปีที่แล้ว
ประเด็นอยู่ที่ว่า มีเวลาใช้ชีวิตมากขึ้น แทนที่วันๆ จะหมดไปกับการทำงานเพื่อหาเงิน
คือความสำเร็จผมไม่รู้ว่าแปลกรึเปล่า คือ ขอแค่เช้ามาจิบกาแฟ กินข้าวอิ่ม มานั่งเล่นไถโซเชี่ย ท่องเน็ต ใช้ AI ทำโน่นนี่นั่น ตัดต่อวิดีโอเล่น มีเวลาเยอะ เล่นเกมมือถือ eFootball ว่างๆ ก็เล่นของเล่นผู้ใหญ่บ้าง เพราะไม่ต้องไปยุ่งกับใคร เพราะเดี๋ยวนี้โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เยอะครับ
แค่นี้แหละครับ ชีวิตผมถือว่าประสบความสำเร็จสูงสุดของมนุษย์โฮโมซาเปี้ยนแล้วครับ
แล้วเพื่อนๆ หล่ะครับ มีนิยามของ ความสำเร็จในชีวิตอย่างไรบ้าง
ปล.ผมไม่ได้บ้านะครับ
ความสำเร็จผมน้อยไปไหมครับแค่ จิบกาแฟทุกเช้ามีข้าว 3 มื้อ วันๆท่องเน็ต อยู่หน้าคอมใช้ AI เล่นเกม eFootball เล่นเซ็กส์ทอย
คือผมไม่รู้ว่านิยามการประสบความสำเร็จในชีวิตคนส่วนใหญ่เป็นแบบไหนนะครับ หลายคนมีเกณฑ์ความสำเร็จที่ว่าต้องมีบ้านหลังใหญ่ๆ มีสนามหญ้าหน้าบ้าน ถอดรองเท้าเปล่าเดินชื่นชมสวนหย่อม สูตอากาศบริสุทธิมีรถยนต์ส่วนตัว นั่งพิงฝากระโปรงรถหรูสปอร์ตดูเป็นคนกรุงใส่แว่นแบรนด์เนม ป้ายทะเบียประมูลเบอร์ตองเรียงสวย มีเงินในบัญชีเยอะๆ เป็นเจ้าของธุรกิจขายสินค้ากำไรทั้งปี ครอบครัวอบอุ่น ดูรวยดูแพงหรูหรา ได้ไปเที่ยงต่างประเทศตะวันตกเมืองหนาว ประเทศตะวันตกโลกที่ 1 แล้วถ่ายเซลฟี่ตัวเอง ใส่เสื้อโค้ท หนาๆ หนาวๆ ถ่ายบรรยากาศยุโรปฝรั่ง หรือประเทศที่โลกที่ 1 อาจจะเป็นนิยามความสำเร็จภาพจำคนส่วนใหญ่แบบนั้น
แต่นิยามความสำเร็จของผมคือ ผมอยากเหมือนย้อนเวลาไปเหมือนเมื่อ 3 แสนกว่าปีที่แล้ว ยุคมนุษย์โฮโมซาเปี้ยนยุคแรก ที่มนุษย์เรายังไม่รู้จักเพาะปลูกเอง หรือเลี้ยงสัตว์ไว้กิน วันนึงๆ ใช้เวลาหาอาหาร หาของป่า ล่าสัตว์ เพื่อเอามากินอาหารวันต่อวัน ใช้เวลาเพียงวันละ 2-3 ชั่วโมงต่อวันเพื่อหาอาหาร เวลาที่เหลือคืออยู่ชิวๆ ไปวันๆ นอนหลับบ้าง มีเวลาใช้ชีวิตอย่างที่อยากใช้ คือ อาจจะไม่ต้องถึงกับย้อนไปเป็นแบบเดิมเหมือน 3 แสนปีที่แล้ว
ประเด็นอยู่ที่ว่า มีเวลาใช้ชีวิตมากขึ้น แทนที่วันๆ จะหมดไปกับการทำงานเพื่อหาเงิน
คือความสำเร็จผมไม่รู้ว่าแปลกรึเปล่า คือ ขอแค่เช้ามาจิบกาแฟ กินข้าวอิ่ม มานั่งเล่นไถโซเชี่ย ท่องเน็ต ใช้ AI ทำโน่นนี่นั่น ตัดต่อวิดีโอเล่น มีเวลาเยอะ เล่นเกมมือถือ eFootball ว่างๆ ก็เล่นของเล่นผู้ใหญ่บ้าง เพราะไม่ต้องไปยุ่งกับใคร เพราะเดี๋ยวนี้โรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์เยอะครับ
แค่นี้แหละครับ ชีวิตผมถือว่าประสบความสำเร็จสูงสุดของมนุษย์โฮโมซาเปี้ยนแล้วครับ
แล้วเพื่อนๆ หล่ะครับ มีนิยามของ ความสำเร็จในชีวิตอย่างไรบ้าง
ปล.ผมไม่ได้บ้านะครับ