เเม่เราป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ แนะนำวิธีฮิลใจตัวเองหน่อยค่ะ หรือวิธีที่ทำให้อยู่ท่านได้โดยที่เราก็เข็มเเข็งเช่นกัน

ตอนนี้แม่ของเราท่านสมองตาย 1 ซีก ซีกขวาทำให้เวลาเดินขาขวาค่อนข้างก้าวขาลำบากแต่ก็ยังเดินได้อยู่ แล้วก็หลงๆลืมๆ
ก่อนหน้านี้เราไม่เคยเข้าใจความรู้สึกลูกหลานญาติพี่น้องของผู้ป่วยในโรคนี้เลย เรากลับคิดด้วยซ้ำว่าแค่ความจำเสื่อม ท่านก็ไม่ได้เสียอย่างน้อยท่านก็ยังอยู่กับเราคงไม่เท่าไหร่หรอกมั้ง จนวันนี้เรามาเจอกับตัวเอง เราถึงได้เข้าใจว่าการที่เเม่ของเราเป็นโรคความจำเสื่อม
คนที่อยู่ทรมานกว่าโรคไหนๆที่ว่าร้ายเเรงสะอีก เเม่ของเราลืมหลายคนที่เคยรู้จัก ลืมลูกชายคนโต (พี่ชายของเรา) ลืมหลานที่รักมากๆ (ลูกสาวของพี่ชาย)
จำพ่อเราได้ (แฟนของแม่) จำเราได้ เเต่บางครั้งเรานั่งอยู่ข้างๆ เเม่ก็จะถามว่า น้องพรไปไหน (พร คือเราเอง) เราก็จะตอบเเม่ว่า หนูอยู่นี้ไงเเม่
เเม่ก็บอกว่า เเม่ลืม เเม่ขอโทษ เเม่ขอโทษนะลูก เราน้ำตาไหลเลยค่ะ ไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียใจที่เเม่ลืมเราในบางครั้ง เเต่เเค่หนูไม่อยากให้เเม่ลืมหนูเลย
เราไม่ได้อยู่บ้านเดียวกันกับเเม่ แยกออกมาอยู่กับแฟนหลายปีแล้ว ห่างจากบ้านเเม่ประมาณ 60 กิโล ไม่ค่อยได้ไปหา ไม่ค่อยได้พาไปเที่ยวไหนเพราะงานยุ่งตลอดไม่ค่อยมีเวลา
ไม่ค่อยได้โทรคุยกับเเม่บ่อยๆ เพราะเราเป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง แสดงความรักไม่ค่อยเก่ง ไม่ค่อยกอด ไม่ค่อยหอมเเม่ เเต่เรารักเเม่มากนะคะ เเค่เราเเสดงออกไม่เก่ง
แต่มาวันนี้พึ่งรู้สึกเลยค่ะ ทำไมเราไม่แสดงความรักให้เเม่มากกว่านี้ โทรหาแม่ทุกวันมากกว่านี้ บอกรักแม่มากกว่านี้ หอมแม่มากกว่านี้ ตอนที่เเม่ยังจำเราได้ดี
ตอนนี้เเม่ป่วยเเล้วเป็นโรคอัลไซเมอร์ เรากอดเราหอมแม่ทุกครั้งที่ไปหาแต่มันก็คงสายไปแล้ว เเม่คงนึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าใครกอดเขา
อยากให้ทุกคนที่ยังมีพ่อมีแแม่ที่ไม่ป่วยอยู่นะคะ ดูแลท่านให้ดีดี มอบความรักให้ท่านมากๆนะคะ จะได้ไม่มานั่งเสียใจทีหลังแบบเรานะคะ