มีใครเคยคบกับแฟนทั้ง ๆ ที่ตัวเองเสียใจอยู่บ่อย ๆ เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะดีขึ้นเหมือนที่เขาเคยบอกไว้ไหมคะ?

เราไม่ได้มีปัญหาเรื่องนอกใจหรือนอกกาย หรือเขาไปคุยกับคนอื่นเลยนะคะ จริง ๆ แล้วในหลาย ๆ เรื่องเขาเป็นแฟนที่ดีมาก เรารักเขาและก็รู้ว่าเขารักเรา แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำให้เราเสียใจซ้ำ ๆ ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กสำหรับคนอื่น แต่พอเกิดขึ้นหลายครั้ง มันเริ่มกลายเป็นเรื่องใหญ่สำหรับความรู้สึกเรา

เราเคยคุยกับเขาตรง ๆ หลายครั้งแล้ว บอกเขาว่าเรารู้สึกยังไง และอยากให้เขาปรับตรงไหน เขาก็รับฟังและบอกตลอดว่าไม่ได้ตั้งใจ ไม่อยากให้เราเสียใจ และจะพยายามปรับปรุงตัว

แต่สุดท้ายพอเวลาผ่านไป มันก็กลับมาเกิดเรื่องเดิมอีก

เราเลยเริ่มเหนื่อยค่ะ เหมือนเหนื่อยกับการต้องพูดเรื่องเดิม ๆ เหนื่อยกับการเสียใจเรื่องเดิม ๆ แต่ในขณะเดียวกันเราก็ยังรักเขามาก และยังมีความหวังว่า ถ้าให้เวลาเขาอีกหน่อย วันหนึ่งเขาอาจจะดีขึ้นจริง ๆ อย่างที่เขาเคยบอก

บางครั้งเราก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเขาเห็นเราร้องไห้หรือเสียใจกับเรื่องเดิมซ้ำ ๆ แล้ว เขาจะรู้สึกอะไรบ้างไหม หรือจริง ๆ แล้วเขาอาจไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บของเราเท่าที่เรารู้สึกเอง

ตอนนี้เราเลยสับสนมากค่ะ ว่าควรทำยังไงต่อดี

ควรให้โอกาสและรอดูว่าเขาจะเปลี่ยนแปลงได้ไหม หรือเราควรยอมรับว่าบางอย่างอาจเปลี่ยนไม่ได้ ถึงแม้เราจะรักกัน?

เราไม่ได้อยากได้คำตอบแบบด่าว่าให้เลิกกันทันทีนะคะ แต่อยากฟังประสบการณ์จากคนที่เคยอยู่ในสถานการณ์คล้าย ๆ กันว่า สุดท้ายแล้วพวกคุณเลือกทำยังไง และอะไรทำให้ตัดสินใจว่าจะ “รอต่อ” หรือ “พอแค่นี้”

คบกันมาหนึ่งปีค่ะสำหรับเรามันเป็นเวลาที่ก็นานนะ อยากลองคบกับใครสักคนให้นาน แต่เอาจริงๆถ้าบอกว่าให้เลิกเราก็ยังทำใจไม่ได้เพราะว่าเรารักเขามากพอนึกถึงสิ่งที่เขาดีกับเราแต่เราไม่อยากให้เรื่องนี้มันเจ็บปวดถึงความรู้สึกเราบ่อยๆ

ขอบคุณทุกความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ