สวัสดีครับทุกคน
สมัยเด็กๆ เรามักจะถูกสอนให้มีความฝัน มีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ ต้องประสบความสำเร็จ มีตำแหน่งงานดีๆ มีบ้าน มีรถ หรือสร้างอิมแพกต์อะไรบางอย่างให้โลกใบนี้
แต่พอเติบโตผ่านช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ได้เจอทั้งความสมหวังและความล้มเหลว กลับเริ่มรู้สึกว่า สิ่งที่เราต้องการจริงๆ อาจเป็นแค่ "การได้กินอาหารอร่อยๆ ได้นอนหลับเต็มอิ่ม และได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ" โดยไม่ได้อยากยิ่งใหญ่หรือแข่งกับใครอีกต่อไป
ในทางปรัชญา บางมุมมองมองว่าชีวิตมนุษย์ไม่มีความหมายดั้งเดิมอยู่แล้ว (Existentialism) เราเป็นคนมอบความหมายให้มันเอง แต่ในทางสังคม บางครั้งการใช้ชีวิตแบบ "เรียบง่าย/ธรรมดา" กลับถูกตั้งคำถามว่าขี้เกียจ หรือหมดไฟหรือเปล่า
เลยอยากชวนทุกคนมาแลกเปลี่ยนกันครับ
ในมุมมองของคุณ การมีชีวิตที่ "ไร้เป้าหมายยิ่งใหญ่" ถือเป็นเรื่องโอเคไหม
ความสุขที่แท้จริงของคุณในตอนนี้ คือการวิ่งไปข้างหน้า หรือคือการพอใจกับจุดที่ยืนอยู่
ถ้าวันหนึ่งเราพบว่าชีวิตไม่ได้มีเป้าหมายยิ่งใหญ่อะไรเลยแปลว่าเราใช้ชีวิตล้มเหลวหรือเปล่า
สมัยเด็กๆ เรามักจะถูกสอนให้มีความฝัน มีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ ต้องประสบความสำเร็จ มีตำแหน่งงานดีๆ มีบ้าน มีรถ หรือสร้างอิมแพกต์อะไรบางอย่างให้โลกใบนี้
แต่พอเติบโตผ่านช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต ได้เจอทั้งความสมหวังและความล้มเหลว กลับเริ่มรู้สึกว่า สิ่งที่เราต้องการจริงๆ อาจเป็นแค่ "การได้กินอาหารอร่อยๆ ได้นอนหลับเต็มอิ่ม และได้ใช้ชีวิตเรียบง่ายไปวันๆ" โดยไม่ได้อยากยิ่งใหญ่หรือแข่งกับใครอีกต่อไป
ในทางปรัชญา บางมุมมองมองว่าชีวิตมนุษย์ไม่มีความหมายดั้งเดิมอยู่แล้ว (Existentialism) เราเป็นคนมอบความหมายให้มันเอง แต่ในทางสังคม บางครั้งการใช้ชีวิตแบบ "เรียบง่าย/ธรรมดา" กลับถูกตั้งคำถามว่าขี้เกียจ หรือหมดไฟหรือเปล่า
เลยอยากชวนทุกคนมาแลกเปลี่ยนกันครับ
ในมุมมองของคุณ การมีชีวิตที่ "ไร้เป้าหมายยิ่งใหญ่" ถือเป็นเรื่องโอเคไหม
ความสุขที่แท้จริงของคุณในตอนนี้ คือการวิ่งไปข้างหน้า หรือคือการพอใจกับจุดที่ยืนอยู่