ช่วงนี้มีเรื่องให้กลับมานั่งคิดกับตัวเองบ่อยๆ เกี่ยวกับเรื่องความสัมพันธ์และเพื่อนฝูงครับ เลยอยากลองมาตั้งกระทู้ถามและแลกเปลี่ยนมุมมองกับทุกคนดู
ย้อนกลับไปสมัยเรียน สมัยมหาวิทยาลัย เรามักจะมีกลุ่มเพื่อนสนิท ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด มีเรื่องให้คุยกันได้ทุกวัน วันหยุดก็ต้องนัดเจอ นัดสังสรรค์กันตลอดเวลา แต่พอเริ่มเข้าสู่วัยทำงานได้สักพัก ทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป

เพื่อนที่เคยสนิทกันมากๆ เริ่มแยกย้ายไปเติบโตในเส้นทางของตัวเอง บางคนย้ายที่ทำงาน บางคนแต่งงานมีครอบครัว บางคนก็ยุ่งกับภาระหน้าที่จนแทบไม่มีเวลา ยิ่งพอเข้าสู่วัยทำงานเต็มตัว จากที่เคยคุยกันทุกวัน ก็เหลือแค่นานๆ ทีตอบสตอรี่ หรืออวยพรวันเกิดกันปีละครั้ง

จนมาถึงตอนนี้ วันหยุดส่วนใหญ่กลายเป็นว่าเราใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเป็นหลัก นั่งกินข้าวคนเดียว เดินห้างคนเดียว ไปเที่ยวคนเดียว แรกๆ ก็รู้สึกสบายใจและอิสระดี แต่บางอารมณ์ โดยเฉพาะช่วงเย็นวันหยุด ก็แอบมีความรู้สึกเหงาและว้าเหว่เข้ามาเหมือนกัน พอมองไปรอบตัวก็พบว่าเพื่อนที่คุยกันได้ทุกเรื่องแทบจะไม่เหลือแล้ว

เลยอยากชวนทุกคนมาคุยกันครับว่า

การที่ "ยิ่งโต เพื่อนยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ จนเกือบจะเหลือตัวคนเดียว" มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของวัยผู้ใหญ่ทุกคนไหมครับ
ตอนนี้ทุกคนใช้ชีวิตตัวคนเดียวยังไงให้มีความสุข และมีวิธีรับมือกับ "ความเหงา" ในวันที่นัดใครไม่ออกกันยังไงบ้าง
ยังแบ่งเวลาไปเจอเพื่อนเก่าๆ กันบ้างไหม หรือปล่อยให้ความสัมพันธ์มันห่างเหินไปตามกาลเวลาเลย

มาร่วมแชร์ประสบการณ์ สภาพจิตใจ หรือข้อคิดในการใช้ชีวิตวัยผู้ใหญ่กันได้นะครับ ขอบคุณครับ