คือเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันไม่เคยคิดจะเปิดใจให้ใครมันเกิดขึ้นเพราะว่าสมัยที่ฉันขึ้นมัธยมต้นมันเป็นช่วงที่พ่อแม่ของฉันทะเลาะกันบ่อยซึ่งแม่ก็ชอบมากรอกหูว่าแม่เป็นซึมเศร้าแล้วชอบยุยงให้เกลียดพ่อซึ่งฉันก็เอาเรื่องนี้ไปบอกพ่อแต่พ่อก็ไปบอกแม่ว่าฉันไปด่าแม่ให้พ่อฟังกลายเป็นว่าหลังจากนั้นความเป็นส่วนตัวของฉันก็ไม่มีอีกเลยแม่เปิดประตูเข้ามาในห้องตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรพอฉันพยายามจะเปิดใจว่าอึดอัดก็โดนตะคอกใส่กลับมาแถมปากุญแจห้องนอนใส่ด้วยหรือแม้แต่เวลาที่ฉันทำตามคำสั่งของแม่พร้อมกันไม่ได้ก็จะโดนปาของใส่มันทำให้ความเชื่อใจแทบไม่มีแต่มันมีเหตุการณ์นึงที่วันนั้นฉันป่วยหนักมากแบบจะอ้วกตลอดเวลามันทำให้ฉันไม่มีแรงเลยจนครั้งนึงฉันอ้วกบนพื้นเพราะไม่มีแรงลุกพอแม่รู้ก็ด่าฉันแล้วก็หยิบของในห้องมาปาใส่จนห้องนอนฉันเละไปหมดก่อนเธอจะเดินหนีไปพอฉันเดินตามไปสิ่งที่แม่พูดกลับมาก็คือ"ร้องไห้ทำไมเหรอเกิดอะไรขึ้น"มันทำให้โลกทั้งใบฉันพังไปเลยฉันแค่รู้สึกไม่ปลอดภัยและกลัวเวลาอยู่กับแม่จนกระทั่งต้นปีแม่ก็หย่ากับพ่อแต่เพียงไม่กี่เดือนแม่ก็แต่งงานใหม่กับผู้ชายคนนึงซึ่งเขาพยายามจะเข้าหาฉันแต่ฉันก็กลัวเกินกว่าจะเปิดใจคุยกับใครจากนั้นเวลาผ่านมาเรื่อยไปจนมีครั้งนึงฉันเครียดเรื่องเพื่อนเลยร้องไห้ออกมาซึ่งแม่ก็เดินมาเคาะประตูคือแม่พยายามทำตัวดีกับฉันนะแต่ฉันแค่รู้สึกไม่เชื่อใจเธอีกแล้วเลยบอกว่าอย่ามายุ่งหนูขออยู่คนเดียวเถอะแต่แม่ก็ยังตื้อจะฉันตะโกนออกไปว่าขอร้องช่วยอย่ามายุ่งอีกแต่แฟนใหม่แม่ที่ได้ยินกลับตะโกนออกมาจากห้องนอนว่า"เ*◌ี้ยอะไรนักหนาวะแห*◌่งทำไม่*◌ึงพูดกับแม่งี้วะ"ตอนนั้นฉันปิดไฟเงียบไปเลยฉันรู้สึกไม่อยากคุยกับใครเลยแล้วก็ไม่อยากเปิดใจให้ใครอีกฉันผิดเหรอ
ฉันผิดไหมที่ไม่ชอบเปิดใจให้ใครง่ายแม้แต่แม่ทั้งที่โดนแฟนใหม่แม่บอกให้เข้าใจเธอ