นามสมมุติเราขื่อส้มเราแค่อยากจะมาระบายเรื่องราวชีวิตเราหน่อยเรามีพี่ชาย1คน ตั้งแต่เด็กพ่อแม่เลี้ยงทิ้งขว้างไม่หาข้าวให้กิน เวลามีผู้ใหญ่ให้ของกินอะไรเราก็จะเกรงใจไม่รับอะไรตลอดทำให้วัยเด็กเราผอมมากๆเราจำได้ว่าถ้าหิวมากๆเราก้จะกินข้าวกับน้ำปลาไม่ก้ซอสฝาเขียวเพื่อประทังความหิว เราทำงานหนักตั้งแต่เด็กที่บ้านเป็นเกษตรกรแม่พ่อมักจะใข้เราอยู่เสมอให้ไปช่วยงานเราต้ิงคื่นแตาเช้าตรุ่ไปกรอกผักขนผักให้พ่อค้าคนกลางถ้าปิดเทอมเราต้องทำงานสวนหนักมากๆลากสายฉีดยา เก้บผักกลางแดดร้อนๆ ขนผักข้างละ10กิโลเราก้ทำมาหมด เรามีหน้าที่ซักผ้าให้กับทุกคนในบ้านบ้านมี4คน พ่อ แม่ พี่ เรา
เราไม่เคยได้รับคำชมอะไรเลยเราเป็นเด็กที่ขยันมากไปครั้งนึงเราทำงานบ้านเก็บกวาดถูเราได้ยินเสียงจานดังเพ็งแม่โยนจานใช่แล้วเราทำงานบ้านไม่เสร็จทันที่แม่จะมาบ้านเราล้างจานไม่ทันตอนนั้นเรานั่งเอาผ้าถูพื้นบ้านในใจก็คิดว่าใจดีกับเราหน่อยได้ไหมสุดท้ายเราก็ทำงานบ้านจนเสร็จแล้วก้ไปล้างจาน แม่จะเป็นคนที่รักพี่ชายมากๆพีาชายเป้นคนนิสัยใจร้อนแม่ก้จะเอาใจเป็นพิเศษ
พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจปากท้องเราก้จะได้กินข้าวตอนที่พวกเขาหิวเท่านั้นแม่ไม่เคยทำกับข้าวให้กิรก่อรไปรรเลยจนพี่เราได้มาทำงานเราก้เลยได้กินเศษที่มันเหลือต่อจากพี่สรุปก้คือแม่เป้นห่วงว่าพี่จะไม่ได้กินข้าวไปทำงานแต่ไม่เคยคิดจะหาาข้าวให้เรากินเลยจนเราก้เป้นโรคกระเพาะ
หรืออย่างเรื่องที่เราเคยบอกแม่มานานว่าอยากมีห้องเขาก้เลยซื้อมุ้งส่วนตัวมาให้แล้วก้ไปสร้างห้องรอนให้พี่ชายเราแทนซึ่งเราก้อยากได้แบบพี่บ้าง
เราเป้นคนที่ร่างกายผอมไปตัวเล็กๆเพราะเราไม่ค่อยมีโอกาสได้กินของดีเลยเราไม่เคยเข้าใจว่ากับข้าวดีๆเป็นยังไง
เราเป้นคนที่คอรบครัวไม่เคยสนใจดวลาที่เราทำผิดเราจะโดนต่อว่าและซ้ำเติมมากๆเขาจะด่าด้วยถ้อยคำที่แรงมากๆเขามักจะด่าต่อหน้าคนอื่นให้เราอับอายอยู่เสมอ
เราเคยหลงเชื่อคำพ่อว่าพ่อรักเรามากจนตอนนี้เวลาเราทะเลาะกับแม่เขาไม่เคยสนใจเราเลยทิ้งเราเอาไว้ทั้งที่เขาก็อยู่ในเหตุการเขาไม่ห้ามแม่เลย
เราเป้นเด้กที่วัยเด็กเพื่อนไม่ชอบเล่นด้วยเขาก้จะไปเล่นกันที่อื่รไม่ค่อยสนใจเราเลยจะมีเพื่อนคนนึงเขาเป้นดาวซินโดรมเราสื่อสารกันยากแตาก้เข้าใจและเรากับเขาก้เป้นเพท่อนทีาดีต่อกันจนเขาก้ย้ายบ้านไป ทุกวันนี้ชีวิตเราก็ดีขึ้นมาบ้างแหละเรสอาจจะพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก้แค่อยากระบาย
วัยเด้กของส้ม
เราไม่เคยได้รับคำชมอะไรเลยเราเป็นเด็กที่ขยันมากไปครั้งนึงเราทำงานบ้านเก็บกวาดถูเราได้ยินเสียงจานดังเพ็งแม่โยนจานใช่แล้วเราทำงานบ้านไม่เสร็จทันที่แม่จะมาบ้านเราล้างจานไม่ทันตอนนั้นเรานั่งเอาผ้าถูพื้นบ้านในใจก็คิดว่าใจดีกับเราหน่อยได้ไหมสุดท้ายเราก็ทำงานบ้านจนเสร็จแล้วก้ไปล้างจาน แม่จะเป็นคนที่รักพี่ชายมากๆพีาชายเป้นคนนิสัยใจร้อนแม่ก้จะเอาใจเป็นพิเศษ
พ่อแม่ไม่ค่อยสนใจปากท้องเราก้จะได้กินข้าวตอนที่พวกเขาหิวเท่านั้นแม่ไม่เคยทำกับข้าวให้กิรก่อรไปรรเลยจนพี่เราได้มาทำงานเราก้เลยได้กินเศษที่มันเหลือต่อจากพี่สรุปก้คือแม่เป้นห่วงว่าพี่จะไม่ได้กินข้าวไปทำงานแต่ไม่เคยคิดจะหาาข้าวให้เรากินเลยจนเราก้เป้นโรคกระเพาะ
หรืออย่างเรื่องที่เราเคยบอกแม่มานานว่าอยากมีห้องเขาก้เลยซื้อมุ้งส่วนตัวมาให้แล้วก้ไปสร้างห้องรอนให้พี่ชายเราแทนซึ่งเราก้อยากได้แบบพี่บ้าง
เราเป้นคนที่ร่างกายผอมไปตัวเล็กๆเพราะเราไม่ค่อยมีโอกาสได้กินของดีเลยเราไม่เคยเข้าใจว่ากับข้าวดีๆเป็นยังไง
เราเป้นคนที่คอรบครัวไม่เคยสนใจดวลาที่เราทำผิดเราจะโดนต่อว่าและซ้ำเติมมากๆเขาจะด่าด้วยถ้อยคำที่แรงมากๆเขามักจะด่าต่อหน้าคนอื่นให้เราอับอายอยู่เสมอ
เราเคยหลงเชื่อคำพ่อว่าพ่อรักเรามากจนตอนนี้เวลาเราทะเลาะกับแม่เขาไม่เคยสนใจเราเลยทิ้งเราเอาไว้ทั้งที่เขาก็อยู่ในเหตุการเขาไม่ห้ามแม่เลย
เราเป้นเด้กที่วัยเด็กเพื่อนไม่ชอบเล่นด้วยเขาก้จะไปเล่นกันที่อื่รไม่ค่อยสนใจเราเลยจะมีเพื่อนคนนึงเขาเป้นดาวซินโดรมเราสื่อสารกันยากแตาก้เข้าใจและเรากับเขาก้เป้นเพท่อนทีาดีต่อกันจนเขาก้ย้ายบ้านไป ทุกวันนี้ชีวิตเราก็ดีขึ้นมาบ้างแหละเรสอาจจะพิมพ์ไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก้แค่อยากระบาย